Proefwerk

Mchi (6+)

Mchi op IJburg serveert über-toegankelijke Aziatische fusion. Niet per se slecht, maar wel met een beetje doorzichtig effectbejag.

Hiske Versprille
Mchi. Beeld Rink Hof
Mchi.Beeld Rink Hof

Mchi betekent 'ik weet het niet'. Een treffende benaming voor dit fusionrestaurant op IJburg, dat onduidelijk Aziatisch-loungeachtig is ingericht. Links een replica van een bloeiende kersenboom, rechts een replica van een terra-cottasoldaat, en over de speakers nogal onvergeeflijke, slepende loungecovers van David Bowies 'China girl' en Guns N' Roses 'Sweet child o' mine' met een zangeres, strijkers en saxofoon. Elk zwart glanzend tafeltje in de zaak is bezet; veel ouders met kinderen, stellen, groepjes vriendinnen en zakendiners.

Mchi voert een groot menu zoals je dat vaker bij dit soort modern-Aziatische conceptzaken ziet: het probeert heel Azië te beslaan, maar is ondertussen, of misschien wel daardoor, ongeveer zo authentiek als Madame Tussauds. Natuurlijk herkénnen we de verschillende celebrity's wel - hier de Thaise salade, daar de misosoep - maar alles bij Mchi heeft een soort übertoegankelijke, generiek-Aziatische smaak van soja, sesam, suiker en knoflook.

Altijd als ik Doutzen Kroes in haar etalage op het Rokin zie staan, met die enorme rij toeristen ervoor, dan denk ik: ze ziet er lief uit, en ze heeft ook wel wat van Doutzen Kroes. Maar ze kan niet in de schaduw staan van de échte. De peking-eend met pannenkoekjes van Mchi (€8,50) is dat wassenbeeld van Doutzen Kroes.

Gerechten zijn opgedeeld in bereidingswijze; gestoomd, gegrild, geroerbakt, en zijn bedoeld om te delen. Je vult ze in op zo'n soort aanvinklijstje dat mij altijd aan Yahtzee doet denken. Voor twee personen moeten vijf of zes gerechten genoeg zijn, plus eventueel nog een dessert.

Spider roll
De Larb Gai (€8,50), de Thaise salade van kipgehakt, wordt geserveerd met slablaadjes om het in te rollen en een dipsausje. Het gehakt is lekker pittig en fris met vissaus en limoen, en het dipsausje dus eigenlijk overbodig. Ook de gyoza, Japanse pasteitjes (€7,50) zijn prima van smaak, gevuld met kip en knoflook. De sushi is van het Amerikaanse soort, met ingrediënten als avocado en mangopuree. Softshell Crab Roll (€7,50 voor een halve), ook wel spider roll genoemd, is een Californische, binnenstebuiten gerolde soort met de rijst om de nori heen, gevuld met tempura van softshell crab en avocado. De rijst is oké, maar de nori is heel vochtig en daardoor taai geworden en we proeven meer vettig beslag dan krab.

De HK One Bite Scallop (€8,50) zijn gehalveerde, gebakken coquilles met wasabimayonaise, geserveerd op een Pringle. Dat is echt een bijzonder onfortuinlijk idee, eigenlijk precies zo onfortuinlijk als het klinkt. De coquilles komen uit de vriezer en het is een weeë, vette hap.

De gepaneerde en gefrituurde zeeduivelfilet (€9,50) bestaat uit pipse, flauwe schijven vis, laf gefrituurd en totaal niet gezouten. Wat zonde en stom, kostbare showingrediënten als coquilles en zeeduivel verwerken die vervolgens én niet van goede kwaliteit zijn, én niet goed zijn bereid.

De saus bij de zeeduivel heet 'Ika limoensaus' - Ika is inktvis in het Japans, maar dit is een plakkerige saus met gember en stukjes ondefinieerbare kruiden. Als ik op internet opzoek waar 'Ika limoensaus' van wordt gemaakt, is mijn enige hit een emmer van drie liter bij de groothandel.

Effectbejag
Het beste voorbeeld van het effectbejag in deze zaak is het Mongolian lamb (€11,50). Mongolian beef is een bekend fusiongerecht in Chinese restaurants, het heeft niks met Mongolië te maken maar is waarschijnlijk in Amerika ontstaan, een beetje zoals babi pangang bij ons. Bij Mchi staat het gerecht van lamsfilet in zwartepepersaus (€11,50) op de kaart als 'geflambeerd'. We zijn benieuwd: met welke brandende alcohol zou het vlees zijn overgoten?

Er komt een groot bord op tafel waarop vlammen branden, daarop ligt een enorm stuk zilverpapier - een grap over chinezen dringt zich op - met daarop het geroerbakte gerecht. De vlammen zijn helderblauw, wat erop duidt dat het bijna pure alcohol moet zijn. 'Wat is dat nou dat daar brandt? Spiritus?' vraag ik aan de serveerster. 'Natuurlijk niet!' zegt die geschrokken. 'Dit is... een bijzondere Mongoolse hoogalcoholische drank!'

Alleen het bord staat in brand, het vlees ligt veilig op het zilverpapier: op z'n best houden de vlammen het wat langer warm. 'Maar wat doet dat dan voor het gerecht?' dring ik aan. De serveerster, lichtelijk geïrriteerd nu: 'Oh helemaal niks, het is puur voor de show.' De smaak is overigens prima: heftige, zeer aromatische zwarte pepersaus, zacht lamsvlees, paprika en paddenstoelen.

Als dessert eten we een verrassend goede panna cotta van citroengras (€6) en een chocoladedessert met kokos-ijs (€6), dat ook helemaal niet slecht is. Op de dessertkaart staat overigens ook een sgroppino, de Italiaanse cocktail met wodka en citroenijs. Nu ja, je bent een crowdpleaser of niet; Azië kan best nog wat verder worden uitgebreid.

undefined

Hiske Versprille Beeld Floris Lok
Hiske VersprilleBeeld Floris Lok

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden