Plus Filmrecensie

Maud is niet alleen leuk, maar Lodeizen laat je door haar gedrag heenkijken

Rifka Lodeizen bewijst in La Holandesa opnieuw dat ze de ­beste filmactrice van Nederland is. Geen gezicht dat zo veel pijn en onzekerheid kan suggereren als het hare.

De kinderloze Maud (Rifka ­Lodeizen) met de achtjarige Messi (Cristóbal Farias). Beeld La Holandesa

Er is heus nog wel genegenheid tussen Maud (Rifka ­Lodeizen) en Frank (Guido Pollemans). Op reis in Chili maken ze grapjes over de vele bergen en over de poema die ze hopen te spotten.

Wie niet beter weet, ziet nauwelijks littekens. Maar als Frank aan een andere backpacker wil vertellen waarom dit soort vakanties er de ­laatste ­jaren bij in is geschoten, houdt Maud hem tegen.

Dat moment, vroeg in de film, zegt alles. Hij heeft ­inmiddels geaccepteerd dat hun liefde kinderloos zal blijven. Zij niet. Leuk idee, zo'n nieuw begin. Verstandig ook. Maar Mauds hart heeft moeite om haar hoofd te volgen. Ze krijgt bovendien een miskraam, vermoedelijk niet haar eerste.

En Frank kan op zo'n moment honderd keer zeggen dat hij bij haar zal blijven, dat is niet wat ze wil ­horen. Ze wil alleen maar ruziemaken. Wegduwen. En weglopen. Letterlijk. Maud heeft geen idee wat ze wil ­vinden, maar weet zeker dat ze moet zoeken. Alleen.

Tough girl
Lodeizen bewijst in La Holandesa opnieuw dat ze de ­beste filmactrice van Nederland is. Geen gezicht dat zo veel pijn en onzekerheid kan suggereren als het hare, ­terwijl ze tegelijk die tough girl-uitstraling heeft.

Je kunt je ogen niet van haar afhouden, zeker niet als ze zo'n ­wiebelig personage speelt. Want Maud is niet alleen maar leuk. Je voelt niet alleen maar medelijden. Ze doet ­behoorlijk verwerpelijke dingen. Lodeizen houdt je aan boord, laat je door Mauds gedrag heenkijken. Naar waar de pijn zit.

Het script is minder sterk. Er zit net te veel symboliek in, te veel voor de hand liggende plotkeuzes. Maud gaat aan boord van een schip, waar ze 's nachts uit haar slaap wordt gehouden door... een huilende baby. Ze sluit vriendschap met de moeder, maar neemt het kind mee naar haar eigen hut en legt het zelfs even aan de borst.

Dat soort sensatie verwacht je in een Hollywoodthriller, niet in een Europese arthousefilm over de belevings­wereld van het hoofdpersonage.

Kloppend hart
Hetzelfde kun je zeggen over de voicemails die Frank voor Maud achterlaat als ze de benen heeft genomen. De film gebruikt ze als een soort voice-over die meer uitlegt over hun relatie dan nood­zakelijk is.

Ook op de manier waarop Messi (Cristóbal Farias) in Mauds leven komt, valt wel het een en ander af te dingen. Toch is haar relatie met deze achtjarige jongen het prachtig kloppende hart van La Holandesa.

La Holandesa

Regie Marleen Jonkman
Met Rifka Lodeizen, Cristóbal Farias, Guido Pollemans
Te zien in City, Eye, Filmhallen, Het Ketelhuis, Rialto

Maud ontvoert hem min of meer, maar dat vindt Messi prima. Sterker: als ze hem op de bus naar huis wil zetten, zit hij plots toch weer naast haar. Ze is gevleid. Dit kind wil bij haar zijn, in ­tegenstelling tot al die kinderen die ze zelf niet heeft ­gekregen.

Geen conclusie
Direct na haar vlucht begint Maud te liegen. Soms zegt ze kinderen te haten, dan weer heeft ze er juist twee. Het is aantrekkelijk om het bestaan naar haar eigen wensen en stemmingen te kneden. Messi gaat daarin mee en doet op Mauds verzoek alsof hij haar zoon is. Ze spelen dat ze iemand anders zijn, zoals kinderen dat zo graag doen.

Daarin is de film gelukkig wel behoorlijk subtiel: om de pijn van het kinderloos blijven te verzachten, trekt Maud zich terug in haar eigen kindertijd. Ze wordt zelf weer een meisje, zonder verantwoordelijkheden of gedachtes over de toekomst.

La Holandesa heeft goddank geen conclusie. Maud blijft ronddwalen in het fraai gefotografeerde Chileense landschap, dat net zo vaak van kleur verandert als zij.

Niets staat vast, behalve dat het met Frank nooit meer goedkomt. Hij spreekt de wens uit dat ze de oude Maud weer wordt. Tikje naïef. De oude Maud bestaat niet meer. De nieuwe is nog in de maak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden