Review

Masterclass van jazzsaxofonist Branford Marsalis

Branford Marsalis tijdens een masterclass in het conservatorium: 'Stiltes laten vallen, is het moeilijkste.' Foto Amaury Miller Beeld
Branford Marsalis tijdens een masterclass in het conservatorium: 'Stiltes laten vallen, is het moeilijkste.' Foto Amaury Miller

Jazzsaxofonist Branford Marsalis was in het land. Dinsdag speelde hij in het Concertgebouw. Gisteren gaf hij een masterclass aan conservatoriumstudenten. 'Dit nummer gaat over flirten, man. Flirt dan ook!'

De Blue Note-zaal in het Conservatorium is rond tien uur in de ochtend afgeladen. De wereldberoemde jazzsaxofonist Branford Marsalis geeft een masterclass. Van tevoren heeft hij de studenten van de afdeling jazz opdracht gegeven naar jazzplaten van voor 1955 te luisteren, naar die van Louis Armstrong bijvoorbeeld.

''Na 1955, toen Charlie Parker ten tonele verscheen, verschoof de focus van ritme naar harmonie. Vandaag gaan we terug naar de tijd dat jazz dansmuziek was. We gaan terug naar het ritme,'' legt Marsalis uit.

De studenten hebben drie groepen geformeerd, die om beurten een stuk uit de oude doos spelen voor de meester. Een boomlange student tenorsaxofoon telt af. De drummer veegt met de brushes een zwoel ritme, de contrabassist volgt. De gitarist plaatst behoedzaam akkoorden. Verlegen en ingetogen blaast de saxofonist het thema van Just squeeze me.

Marsalis zit aan de rand van het podium en luistert ernaar met zijn ogen dicht. Halverwege begint de saxofonist een solo en komt hij langzaam uit zijn schulp. Als de laatste noot heeft geklonken, opent Marsalis zijn ogen en zegt: ''Oké, stel je even voor. Je bent op een feestje. Daar loopt een vrouw rond, die je heel mooi vindt. Je zult die avond aan haar worden voorgesteld. Dus je bedenkt precies wat je gaat zeggen en hoe je indruk op haar gaat maken. Dan staat ze voor je. En wat doe je? Je mompelt iets onverstaanbaars. Zo speel jij nu saxofoon.''

''Je speelt de melodie alsof je door de grond wilt zakken en dan pas bij de solo laat je werkelijk van je horen. Maar dan is die vrouw allang weg. De melodie is wat je wilt vertellen, de solo is daar alleen maar een vervolg op. Dit nummer gaat over flirten, man. Dus flirt dan ook!''
De band moet het nummer nog eens spelen en nu heeft de saxofonist het begrepen. Hij speelt als een adonis en Marsalis roept: ''Kijk, nu zou ik wel met je mee naar huis gaan.''

Marsalis geeft de volgende groep, die vliegensvlugge loopjes de zaal in slingert, de opdracht om hetzelfde nummer twee keer zo langzaam te spelen. Dat gaat ze erg moeilijk af. ''Ja, dat is schrikken,'' zegt Marsalis. ''Het is veel makkelijker om de maten helemaal vol te proppen met noten, dan om te doseren Stiltes laten vallen, is het moeilijkste wat er is.''

''Voor een jazzmuzikant,'' zegt hij, ''is het een doodzonde om in routine te vervallen en alleen maar te vertrouwen op de trucs die je kent. Ik probeer mezelf altijd in een oncomfortabele situatie te plaatsen. Ik leg mezelf beperkingen op en daar moet ik oplossingen voor verzinnen. Zo alleen kom je verder en hou je muziek levend.''

''Je kunt natuurlijk niet alleen maar kritisch zijn. Ik herinner me een concert waarbij ik klassieke muziek met een orkest uit New York moest spelen. Voordat ik opging, was ik grappen aan het maken met de drummer. Een orkestlid kwam naar me toe en vroeg: 'Hoe kun jij je zenuwen zo goed bedwingen?' Ik antwoordde: 'Ik weet dat ik verrot zal klinken. En als ik wist dat van tevoren kotsen mijn spel gunstig zou beïnvloeden, hing ik nu boven de wc. Maar ik kan alleen maar proberen om elke keer iets minder verrot te klinken door te repeteren. Dat heb ik thuis gedaan. Dus ik ga nu maar gewoon plezier maken op het podium'.''

Marsalis vroeg tot slot van de masterclass een aantal saxofonisten het podium op, vroeg drummer, bassist en pianist een blues in te zetten en maakte met hen plezier en spetterende muziek. (MAARTJE DEN BREEJEN)

Foto Amaury Miller

Website Branford Marsalis
Website Concertgebouw

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden