Plus

Massih Hutak over een zwervend bestaan door Amsterdam

Nadat hij uit huis was gezet, sliep rapper Massih Hutak (25) zes jaar onder meer in zijn auto en bij vrienden. Nu Hutak zijn eerste eigen huis heeft, vertelt hij wat daaraan voorafging.

Massih HutakBeeld Ilja Meefout/Lumen

"Of je maakt nú het toilet schoon of je gaat onmiddellijk het huis uit." Mijn stiefmoeder liet mij geen keus. Ik verliet ons huis in de wijk het Plan Van Gool in Amsterdam-Noord in de zomer van 2011. Ik was negentien. Dat luidde een zwerftocht in van zes jaar.

Een paar maanden voor ik uit huis werd gezet, haalde ik mijn rijbewijs en kocht ik mijn eerste auto, een groene Peugeot 306 uit 1992. De eerste twee weken dat ik op straat leefde, sliep ik daarin.

Mijn werk als nachtreceptionist in hotel Agora op het Singel kwam in die zin goed uit. Ik had een verblijf voor de avonden en kon er mijn kleren wassen.

's Ochtends reed ik dan naar een afgelegen plek op het NDSM-terrein en sliep daar op de achterbank van mijn auto. Altijd met opgetrokken knieën; de Peugeot was te klein voor een comfortabele slaaphouding.

Een week later kwam de verlossing in de persoon van een oud-klas­genootje: zij had een kamer in een studentenflat die ze niet gebruikte. Daar mocht ik in.

Diezelfde week liep ik in een winkelcentrum de stadsdeelvoorzitter van Noord tegen het lijf. Hij had lunchpauze en at een kroket bij de Febo. Natuurlijk niet het moment om een politicus lastig te vallen, maar ik was de jongste ­auteur ooit bij een gerespecteerde Nederlandse uitgeverij en ik voelde me dakloos.

Dus mailde ik de gemeente. Ik vertelde over mijn boek en over mijn auto. Ik kreeg een mail terug dat op Uilenstede, Amstelveen, een studio leeg stond. Daar mocht ik in, op voorwaarde dat ik weer ging studeren.

Ik schreef mij in voor de opleiding leraar Nederlands aan de Hogeschool van Amsterdam en kreeg de studio. Door maximaal te lenen, hoefde ik niet meer te werken als nachtreceptionist. Een maand later debuteerde ik bij uitgeverij Atlas Contact.

Liever reizen dan zwerven
Wat ik niet wist, was dat het complex waar ik woonde op Uilenstede snel zou worden gesloopt. Hád ik eindelijk een plaats, moest ik er weer uit. Zonder vervangende woonruimte.

Ik besloot niet meer via de gangbare weg een huis te zoeken. Vanaf nu moest het via mijn netwerk, desnoods in onderhuur. Eerst maar weer in mijn auto slapen. Of misschien mijn auto verkopen en reizen? Reizen klonk in elk geval een stuk aantrekkelijker dan zwerven.

Hoe dan ook, ik besloot in het voorjaar van 2012 om met mijn beste vriend Kerem, met wie ik ook muziek maak, naar Spanje te gaan. Zolang je reist, heb je geen huis nodig. Dacht ik.

We stopten beiden met onze opleiding, hij deed kunstgeschiedenis, en we kochten enkeltjes Madrid. Daar verbleven we een week in het appartement van een vriendin.

Een van de huizen waar Massih Hutak de afgelopen zes jaar woondeBeeld Privéarchief

Toen mijn beste vriend weer in zijn woning wilde, vervolgde ik mijn zwerftocht. Mijn broer had nog ruimte over op zijn zolder in Oost, ik paste daarna tegenover het Westerpark op de kat van een vriendin die met vakantie ging.

Mijn goede vriend Chris, toentertijd directeur bij een cultureel podium in Noord, mailde dat ie een huis voor me had in de Jasmijnstraat. Een beganegrondwoning, omgebouwd tot kantoorruimte die nauwelijks werd gebruikt. Ik mocht er drie maanden in.

In die tijd was ik weer nachtreceptionist voor verschillende hotels. Na drie maanden mailde Chris weer. Een kennis zocht iemand voor zijn huis op de Da Costakade.

Legaal, via de woningbouw, en ik kon mij tijdelijk inschrijven op dat adres. Voor het eerst in jaren had ik weer een postadres. Dat voordeel had ook een nadeel: de ene na de andere boete viel door de brievenbus - van de zorgverzekering tot parkeerbonnen.

Bestbetaalde bijbaantje ooit
Op een ochtend in februari 2013 belde de directeur van mijn broers oude middelbare school. Of ik op gesprek wilde komen. De directeur en de teamleider van de onderbouw vroegen of ik tot het einde van dat schooljaar wilde invallen als leraar Nederlands en maatschappijleer - zonder diploma en zonder ervaring.

Een van de huizen waarin Massih Hutak de afgelopen zes jaar woonde.Beeld Privéarchief

Natuurlijk wilde ik dat. Het was mijn bestbetaalde bijbaantje ooit.

Na de zomer, toen ik daar was gestopt, kon ik het huis aan de Da Costakade niet meer betalen. Ik mailde Chris. Per januari 2014 kon ik weer in de Jasmijnstraat terecht - dit keer voor een heel jaar. Ondertussen had ik een wekelijkse column op Radio 1.

Kerem woonde inmiddels in Osdorp. Ik bracht bij hem veel nachten door op de bank, werkend aan mijn nieuwe plaat. Op mijn broers oude middelbare school wilden ze me na de zomer terug, met uitzicht op een vast contract.

Wel onder de voorwaarde dat ik weer ging studeren. Vanaf toen besloot ik me alleen nog maar te richten op mijn nieuwe plaat en mijn wekelijkse radiocolumn. Alles moest wijken voor de muziek.

Maar niet voor lang. Ik kreeg de kans campagne te voeren om jongeren naar de stembus te krijgen voor de Tweede Kamerverkiezingen. Als een gek rende ik heen en weer om jongeren zover te krijgen.

De Peugeot 306 waar Massih een tijd in sliep, met beste vriend Kerem bovenop, ergens in Noord.Beeld Privéarchief

Wij moeten dankbaar zijn voor onze rechten hier en hebben de verantwoordelijkheid die rechten te gebruiken en te beschermen. Die vrijheid en democratie maken van Nederland mijn thuis. Maar wel een thuis zonder huis. Terwijl ik de democratie aan het redden was, was ik dakloos. De hoofdrolspeler van het tragikomische verhaal van mijn leven.

Een week om te hechten
Twee weken na de verkiezingen kreeg ik mijn eerste eigen huis, in Amsterdam-Noord. Van daaruit schrijf ik dit stuk. Ik zit op een nieuwe zwartleren bank die ik met mijn meisje in elkaar heb gezet.

Mijn huis is van 1923, maar van binnen is alles nieuw. Er staat M. Hutak op de voordeur. Er komt een studio, mijn bed is onnodig groot en ik heb een washok dat net zo groot is als mijn oude slaapkamer.

Ik heb mensen weleens horen zeggen wat het betekent om je ergens thuis te voelen. Vaak spelen die verhalen op de plek waar ze zijn opgegroeid, de eerste keer verliefd werden of juist een zware periode hebben meegemaakt. Altijd een plek waar ze lang de tijd hadden om te aarden.

Een van de huizen waarin Massih Hutak de afgelopen zes jaar woondeBeeld Privéarchief

Als ik hun verhalen projecteer op mezelf, kan thuis voor mij alleen maar Amsterdam-Noord betekenen. Elke keer vond ik het moeilijk buiten Noord van de ene naar de andere plek te verhuizen.

Ik had niet langer dan een week nodig om me ergens te hechten. Al was het de bank van een goede vriend en wist ik dat ik er tijdelijk zat, het was nooit makkelijk om de plek die mij onderdak bood te verlaten.

Wat betreft spullen, had ik precies het tegenovergestelde. Alleen het hoognodige ging mee. En daarmee bedoel ik niet eens kleren, maar mijn laptop met mijn muziek en mijn verhalen, en mijn cd's en boeken. Meer niet.

Ik kon een duur bed kopen, maar als ik weer vertrok, deed ik het zonder aarzelen weg. Raakte ik echter een boek kwijt, verhuisde ik niet eerder dan dat ik het had gevonden.

Nu staan al mijn boeken en cd's in een mooie kast, in mijn toekomstige huisstudio. En geniet ik van dingen als televisie kijken, op de wc zitten tot mijn benen lam worden en van naakt door het huis lopen.

Zodra het huis af is, nodig ik als eerste mijn vader uit. Dan laat ik het hem zien en vertel ik hem dat ik een toilet heb op beide verdiepingen. Ja, bitch. Noordside.

Een van de huizen waar Massih Hutak de afgelopen zes jaar woonde.Beeld Privéarchief
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden