Plus Filmrecensie

Mary Poppins Returns is ambitieus, maar had origineler gekund

Is het een vervolg, een hommage of een remake? De omvang van Mary Poppins Returns is ambitieus, maar het had - na 54 jaar - wel wat origineler gekund.

Emily Blunt, perfect gecast als Mary Poppins.

Wie hem nu bekijkt, kan het zich moeilijk voorstellen, maar Mary Poppins was in 1964 een technisch wonder. Beroemd is de scène waarin echte acteurs en ­tekenfilmfiguren het scherm delen.

Zo'n scène, maar dan met veel betere special effects, zit ook in deze opvolger. En dat is bepaald niet de enige overeenkomst tussen beide films. Disney heeft veel geliefde elementen uit het origineel simpelweg in een nieuw jasje gestoken.

Ook sommige personages zijn gekopieerd. Lantaarn­opsteker Jack (Lin-Manuel Miranda) is bijna hetzelfde ­karakter als straatartiest Bert (Dick van Dyke) destijds was.

Mary Poppins Returns houdt daardoor het midden tussen een vervolg, een hommage en een remake. De omvang mag ambitieus zijn, de inhoud is iets te vertrouwd.

Het verhaal speelt zich ongeveer dertig jaar na Mary Poppins af, tijdens The Great Slump. Michael (Ben Whishaw) en Jane (Emily Mortimer), de kinderen van toen, zijn inmiddels volwassen en wonen in het huis van hun ouders.

Michaels vrouw is recent overleden en hij probeert zijn baan bij de bank te combineren met de zorg voor hun drie kinderen. Dat gaat allemaal nét, totdat diezelfde bank een lening in zijn geheel terugeist. Als hij niet snel kan betalen, raakt hij hun huis kwijt.

Dan komt er plots iemand aan een paraplu naar beneden gedwarreld.

Mary Poppins heeft nauwelijks een verhaal. De magische nanny arriveert, beleeft avonturen met de kinderen en zorgt ervoor dat hun vader weer meer oog krijgt voor plezier en geluk.

Zo'n simpele film durfde Disney anno 2018 duidelijk niet meer aan. Ditmaal is er een deadline die voor spanning moet zorgen (behoudt de familie het huis?) en een emotionele haak (het overlijden van de moeder) die ons bij de personages moet betrekken.

Het zijn plotelementen die Disney wel vaker gebruikt. Voor een vervolg dat liefst 54 jaar op zich liet wachten, hadden ze best iets originelers mogen verzinnen.

Dat er meer nadruk ligt op het verhaal zorgt er bovendien voor dat Mary Poppins zelf (een perfect gecaste Emily Blunt) soms toeschouwer binnen haar eigen film lijkt.

Ze is niet langer een emotionele motor, maar de vrouw die met sterrenstof strooit en af een toe een leuke opmerking plaatst. Net zo vaak verdwijnt ze echter ­behoorlijk lang uit beeld.

Supercalifragilisticexpialidocious
Gelukkig is er niet bezuinigd op de musicalnummers. Of er tussen de liedjes klassiekers zitten als A spoonful of ­sugar of Supercalifragilisticexpialidocious zal de tijd moeten uitwijzen, maar er valt genoeg te genieten.

Met name een geweldig gechoreografeerde dans over Jack en zijn collega's mag er zijn. Het is een ode aan de arbeidersklasse zoals het 'schoorsteenvegerslied' Step in time dat was in Mary Poppins.

Alleen veel beter.

Regisseur Rob Marshall maakt van Trip a little light fantastic een enorm spektakel, dat eruitziet als een klassieke dansscène uit het studiotijdperk, maar dan smaakvol geüpdatet met gelaagde decors en waaghalzerij van stuntfietsers.

Mary Poppins returns

Regie
Rob Marshall
Met
Emily Blunt, Lin-Manuel Miranda, Ben Whishaw
Te zien
in Arena, Cinecenter, City, FC Hyena, Filmhallen, Het Ketelhuis, The Movies, De Munt, Studio K, Tuschinski

Het is wel direct de enige scène die met kop en schouders boven de inspiratie uitsteekt. In veel andere gevallen toont Marshall vooral veel respect voor de bron. Neem het geanimeerde gedeelte, waarin we de beroemde pinguïns terugzien, of de scène waarin Meryl Streep opduikt als Mary's tante.

Deze Topsy runt een reparatiewinkeltje waarvan de vloer en het plafond elke tweede woensdag van de maand van plaats wisselen. Dat is simpelweg een grotere versie van I love to laugh uit de eerste film, waarin de kinderen naar het plafond zweven om thee te drinken met Oom Albert.

Mary Poppins Returns zal heus menig gezin betoveren, maar het blijft jammer dat Disney zo bang lijkt om iets nieuws te creëren. Natuurlijk, het bedrijf moet aan zijn aandeelhouders denken en nostalgie is in de filmwereld nu eenmaal een veiligere investering dan vernieuwing.

Enig vertrouwen dat de huidige generatie makers ook zélf goede ideeën heeft, zou Disney echter sieren. Prima dat je een tweede Mary Poppins maakt, maar waarom moet hij zo ontzettend dicht bij het origineel blijven?

In een wat frissere film zou de cameo van Dick van Dyke, als joviale bankier, bijvoorbeeld nog veel leuker zijn ­geweest. Van Dyke, 93 jaar oud, danst tegen het einde een paar pasjes en lacht die onweerstaanbare filmsterlach. Het had een kers op de taart kunnen zijn, maar verdrinkt nu in de honderden andere verwijzingen naar vroeger.

Toen alles blijkbaar veel beter was.

Jule Andrews

Julie Andrews twijfelde begin jaren zestig of ze de rol van Mary Poppins wel wilde hebben. Ze had haar zinnen gezet op The Sound of Music en was bang dat de producenten van die film haar niet zouden nemen als ze vlak daarvoor in een andere grote musical had gespeeld. Uiteindelijk kreeg ze beide rollen en werden het de twee grootste successen uit haar carrière. Toch weigerde Andrews een cameo in Mary Poppins Returns. Ze was bang dat haar aanwezigheid, hoe kort ook, de aandacht af zou leiden van haar opvolgster: ‘Dit is Emily’s show en het moet ook echt Emily’s show zijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden