Column

Marks lach was de valste uit het afgelopen politieke jaar

Roos SchlikkerBeeld Floris Lok

Het lag natuurlijk aan de belichting. De niets-aan-de-handgrijns van Mark Rutte was niet echt, dat kan niet. Dat ontspannen hoofd, die mondhoeken opgetrokken richting oren, zijn gezicht als uit was gehouwen, slechts in staat tot één mimiek: de grimas die moest uitstralen dat alles goed kwam. Woensdagnacht, toen de kerstcrisis een paar uur ontvlamd was, slenterde hij uit het Torentje. Handen in de zak, heupjes los in de broek en hij lachte.

Intussen bonkte Edith Schippers met haar knuisten tegen de lambrisering van het Tweede Kamergebouw, knarsetandde Guusje ter Horst met streepmond 'Ik-ver-tik-het,' herhaalde Marijke Linthorst almaar tegen zichzelf 'Dat zal ze leren de Eerste Kamer niet serieus te nemen' en hield Adri Duivesteijn zijn ultieme zwanenzang, want wie stervende is heeft lak aan de Haagse 'I'll scratch your back if you scratch mine'-mores.

En voor de camera's stond Mark. Met zijn wassenbeeldenblik. Ik bleef maar naar dat surrealistische plaatje op televisie staren. Intussen zochten mijn eigen mondhoeken ook de weg naar boven, want dat gaat vanzelf als je iemand zo raar ziet lachen.

Ik had hetzelfde toen ik Yolanthe Cabau bij 'RTL Late Night' haar witgepolijste tanden zag ontbloten en hoorde roepen dat ze zo lekker in haar vel zit tegenwoordig. 'Ik ben héél gelukkig,' kirde ze. Haar nekspieren spanden als strakke kabels in haar magere halsje. Haar wangen bolden onnatuurlijk, haar bovenlip zag eruit of een zwerm hommels er al stekenderwijs een orgie op had gebouwd. Maar dat lag dus aan de belichting, betoogde RTL later. Het zal me overigens jeuken wat Yolanthe met haar lip doet. Al krijgt die een eigen reallifesoap, het gaat mij niet aan.

Maar Marks gezicht gaat ons wel aan. Want wat zat er achter die lach? Was het om te maskeren dat hij zich de tandjes was geschrokken van de PvdA-revolte? Of van het feit dat Eerste Kamerleden opeens een méning hadden? Mensen in doodsnood schijnen vaak van de zenuwen te gaan lachen. Misschien bonkte zijn hart stiekem, krampten zijn darmen omdat hij bang was dat zijn kabinet de kerst niet zou halen.

Of was het iets anders? Wist Mark allang dat als die opstandige rooie rakkers met hun principetjes niet zouden buigen, hij een troefkaart in zijn zak had? Een AMvB'tje, Algemene Maatregel van Bestuur, waarmee je eigenlijk zegt: 'Ik heb schijt aan iedereen die mij mijn zin niet geeft.'
Was Marks lach, in tegenstelling tot die van Yo, helemaal echt? Dan was het de valste lach uit het afgelopen politieke jaar.


r.schlikker@parool.nl

Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden