Column

Mark Verheijen pikt liever je kristalzegels dan dat hij je martelt

Theodor Holman.Beeld Het Parool

Onze Mark. Het zoveelste slachtoffer van de Kleine Nederlandse Corruptie. Mark Verheijen had alles in zich om uitgenodigd te worden voor het Kroonprinsenbal, maar een ellendig schriepvirusje gooide weer roet in het eten.

Het typisch Nederlandse hieraan begint me te ergeren.
Sluis jarenlang miljoenen weg via Sint Maarten, laat je betrappen met een Dominique Strauss-Kahnachtige feestneus om je lul, blijk banden te hebben met de Italiaanse en Amerikaanse maffia, maar word niet betrapt omdat je een bonnetje voor een fles wijn dubbel hebt gedeclareerd!

Dat is onvergeeflijk.

Er is nog steeds een meerderheid in Italië die Berlusconi wel ziet zitten als leider van het land. Zo ken ik zelf grote economen die stellen: 'Keerde Dominique Strauss-Kahn maar eens terug in de economische wereld.' En in mijn leven heb ik gezien hoe het beleid van Nixon veranderde van de slechtste president van de Verenigde Staten naar 'hij heeft het eigenlijk wel goed gedaan', terwijl ik heb ondervonden dat met Kennedy het omgekeerde is gebeurd.

De tijd heeft de vervelende neiging uiteindelijk alles op zijn kop te zetten, zodat we voortdurend onze morele oordelen moeten herzien.
Maar dat geldt voor de grote mannen, de echte boeven, de schurken van allure die je, bij wijze van spreken, uit het bordeel moet trekken voordat ze weer met genoegen een doodvonnis ondertekenen.
Mark is daarvoor veel te gevoelig.

Hij ging voor een paar dubbeltjes, waar hij had moeten gaan voor broodjes goud.

Het is het kleingrutterscomplex. Mark Verheijen zou liever ongemerkt de kristalzegels van Albert Heijn uit je portemonneetje pikken, dan je ergens in een kelder laten martelen terwijl hij je zoon verkracht. Je moet dan niet vreemd opkijken dat je, zoals nu, uit de politiek wordt geschopt.

Ik hoorde een paar maal het woord 'tragisch' vallen, en ik dacht: ja, dat klopt.

De tragiek van Mark Verheijen is dat hij betrekkelijk kleine jongens - ik bedoel de Mark Ruttes, de Hans Wiegels en de Frits Bolkesteins - al als Grote Jongens zag.

En hij dacht dat hij ze kon zijn, door ze slordig na te bootsen. Maar als je dat doet, moet je het talent hebben van een goochelaar om alles op tijd in je mouwen te verbergen.

Dat kon Mark niet. Hij had de trucs van zijn voorbeelden nooit begrepen.


t.holman@parool.nl

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden