Plus

Mark Davids leeft als een man uit de roaring twenties

Mark Davids (47) ziet eruit alsof hij zo uit de roaring twenties is gestapt en ook zijn huis is in stijl ingericht - op die computer na dan.

Nostalgicus Mark Davids: 'Het zou best kunnen tegenvallen als ik echt in die tijd zou leven.' Beeld Rogier van 't Slot

Het voelt als een reis met een tijdmachine. Turquoise ­muren, antieke meubelstukken en een kapstok vol hoeden. Het is amper voor te stellen dat er in dit mini-museum in Oud-Zuid daadwerkelijk wordt gewoond. Toch is dit de realiteit voor nostalgicus Mark Davids.

Sinds 1995 leeft hij als een man uit de jaren twintig en dertig. De antieke - en kapotte - klok aan de wand laat zien dat de tijd hier letterlijk en figuurlijk stilstaat. Het enige wat doet herinneren aan de moderne tijd is de spiksplinternieuwe iMac op de honderd jaar oude eettafel. "Als ik echt álles volgens die tijd zou doen, isoleer ik mezelf."

De hoed perfect passend bij het pak, de gelakte schoenen over elkaar en de handen ineengevouwen. Davids straalt vriendelijkheid en tegelijkertijd een afstandelijke beleefdheid uit. Hij was 24 jaar toen hij een documentaire zag over de jaren twintig en dertig: het interbellum. "Geschiedenis fascineerde me altijd al, maar pas bij het zien van de mooie kleding en het horen van de muziek dacht ik: van deze tijd wil ik meer weten."

Het was het begin van een jarenlang proces waarin ­Davids van moderne man veranderde in een mijnheer uit het interbellum. Hij kocht een woning in de stijl van de Amsterdamse School, verruilde zijn meubels voor antieke exemplaren en liet de moderne keuken vervangen door een oud keukenblokje.

Behoedzaam zet hij daar een kop thee met uiteraard een ouderwetse fluitketel. Voor ­­velen klinkt dat als behelpen, voor Davids is dit de droom. "Zo'n verzameling opbouwen duurt jaren. Ik vind steeds weer iets nieuws."

Zijn vrije tijd spendeert hij het liefst op rommelmarkten en in vintagewinkels. Inmiddels heeft hij een neus ontwikkeld voor de juiste objecten. "Aan enkel een schroefje kan ik zien of iets uit het juiste tijdperk komt."

Wie denkt dat zijn inboedel een krakkemikkige collectie is, heeft het mis. "Dat is het mooie uit die tijd," zegt Davids, zijn inboedel bekijkend. "De consumptiemaatschappij was niet zo agressief als nu, waardoor de spullen kwalitatief veel beter waren." Hij wijst naar de bakelieten telefoon, die in de ogen van een buitenstaander enkel zou kunnen dienen als decoratie. "Ik word er nooit op gebeld, maar zelfs deze werkt nog."

Wasbord en teil
Ook wat zijn boodschappen betreft kiest Davids bij voorkeur voor klassiekers. Zijn brood belegt hij met De Ruijter en naast de wasbak staat een grote fles afwasmiddel van Dreft. "Voor het schoonmaken gebruik ik ­ouderwetse Sunlightzeep." Hij haalt een levensvoorraad aan zeepblokken tevoorschijn.

Beeld Rogier van 't Slot

"Ooit op de kop getikt op een rommelmarkt: een zak vol." Met zijn hand strijkt hij over de papieren wikkel. "Alleen al de logo's en reclameposters uit die tijd zijn mooi. Het is bijna een vorm van kunst. Er zitten zelfs architecten achter die ontwerpen."

Davids beseft dat hij niet kan functioneren door enkel voor nostalgisch te kiezen. "Ik doe mijn best, maar aan sommige moderniteiten ontkom ik niet. Mijn dagelijkse boodschappen haal ik gewoon bij de Albert Heijn."

Ook het wassen van kleding met wasbord en teil is hem te veel moeite. Hij opent het deurtje van zijn oplossing daarvoor: een retro wasmachine van Smeg, die zeker niet misstaat tussen de rest van het interieur. "Smeg is opgericht in de jaren veertig, maar hij past in de sfeer."

Samensmelting
Hij heeft wel een echt ouderwets vervoersmiddel gevonden: een opoefiets uit 1939. Klassiek, zwart, voorzien van dynamo en in opperbeste staat. "Tachtig jaar oud, maar hij doet het nog perfect." Hierop rijdt hij dagelijks naar zijn werk in het Rijksmuseum. Een moderne baan, een ­modern uniform, maar wel gekozen vanwege het historische element.

Zo is Davids' leven een samensmelting van twee tijdperken. Toch wekt het verbazing als hij een iPhone 7 uit de borstzak van zijn colbert haalt. "Wél voorzien van een ­beschermhoesje met Mondriaandesign." Ook die glanzend zilveren iMac is een behoorlijke blikvanger tussen het antiek. "Hoe kan ik anders films, muziek en ­informatie uit die tijd vinden?"

Davids gebruikt deze kleine tijdmachines ook voor andere doeleinden: het onderhouden van de website en de contacten van zijn Club Interbellum.

"Eerst dacht ik dat ik de enige was met deze fascinatie," zegt Davids. Totdat hij over het Waterlooplein liep en een dame tegenkwam in een wel heel herkenbare outfit. "Ik zag meteen dat zij ook was zoals ik." Samen ondernamen zij nostalgische uitjes, waarop ze steeds meer andere nostalgici ontmoetten. In 2007 besloten ze een club op te richten waarmee ze dagjes op stap gaan.

Al scrollend door de foto's op zijn computer gaat hij ze langs: een bezoek aan het openluchtmuseum in Arnhem; een middag op tour met een stoomtram; een avondje ­ouderwets stappen in Café Schiller op het Rembrandtplein.

"Inmiddels hebben zo'n vijfhonderd Nederlandse en Duitse leden zich bij ons aangesloten," zegt ­Davids, lichtelijk verbaasd door de grote animo. Vooral tijdens de crisis in 2008 maakte de club een enorme groei door. "Mensen hebben toch de neiging hun geluk bij dit soort dingen te zoeken in tijden van tegenspoed."

Vluchtgedrag
Er wordt gezegd dat nostalgie een manier is om de huidige maatschappij te ontvluchten. Maar waarom zou iemand een tijd romantiseren die in het teken stond van opkomend fascisme en van de Grote Depressie? "Ik denk dat dat de valsheid van nostalgie is," zegt Davids. "Je krijgt het gevoel dat vroeger alles beter was. Maar wil je echt ­terug naar die tijd, met de kennis die we nu hebben over de oorlog die eraan zat te komen?"

Hij omschrijft zijn fascinatie dan ook liever als kwestie van smaak dan als vluchtgedrag. "Ik pak de elementen die ik mooi vind, maar het zou best kunnen tegenvallen als ik echt in die tijd zou leven."

Wel zou hij sommige elementen naar de huidige maatschappij willen halen. "Mensen waren toen bijvoorbeeld veel sneller tevreden," meent Davids. Zo vertelt hij dat mensen vroeger al genoten van een fietstocht over de heide op hun vrije zondag. "Tegenwoordig lijkt het wel alsof je minimaal naar Thailand moet afreizen om geluk te vinden."

Voor Davids zijn dat allemaal overbodigheden. Zijn ­geluk haalt hij uit de bakelieten stopcontacten die hij heeft laten plaatsen, een bezoekje aan de barbier of het vinden van dat ene antieke object. Een obsessie vindt hij het niet. "Zolang ik besef dat het niet écht 1930 is als ik wakker word, zit ik goed."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden