PlusPS

Mari Maris: 'Ik deel dingen die koks weten en gewone stervelingen niet'

Na Mari Maris' veelgeprezen Groentebijbel is er nu Mari Plukt de Dag, dat veel meer is dan een gewoon kookboek. 'Met dit boek zou je in principe een jaar lang niet meer hoeven na te denken over wat je eet.'

Mari MarisBeeld Bart de Ruiter

Mari Maris (1974) was kok in Amsterdam toen ze acht jaar geleden besloot zich in Noord-Frankrijk te vestigen. Daar beheert ze sindsdien de Jardin des Étoiles, waar ze groenten verbouwt, kookt en mensen ontvangt.

Vier jaar geleden verscheen haar Groentebijbel, een standaardwerk over de bereiding van groenten, en nu heeft ze een tweede boek geschreven: Mari Plukt de Dag - een volumineus, prachtig vormgegeven boek met fantastische recepten, basistechnieken van het koken en een dagboek over haar leven in Frankrijk - een duizelingwekkende ode aan het leven, de seizoenen en het koken zonder vlees en vis.

Wat was voor u de reden om in Frankrijk te gaan wonen?
"Ik had dit huis al als vakantiehuis, en ik werd steeds verdrietiger als ik weer weg moest en de tuin achter moest ­laten. Op een dag heb ik dus maar bedacht om hier groenteboer te worden. Het oorspronkelijke idee was om aan horeca in de buurt te gaan leveren, maar die bleken uiteindelijk toch liever smakeloze diepvriesgroente en ander slap spul te gebruiken. Toen ben ik groentepakketten gaan verkopen aan particulieren."

Wanneer is dit boek ontstaan in uw hoofd?
"Eigenlijk vrij snel na de Groentebijbel. Daar staat heel veel in, maar ook heel veel níet in. Het gaat alleen over allerlei groenten - dan blijven er nog taartjes en andere lekkere dingen over. En de Groentebijbel is dik, maar het had ook nóg dikker kunnen zijn, er was nog heel veel over."

"Er stonden losse recepten in, dit boek bevat volledige maaltijden, die kan je zo klaarmaken en dan húp aan tafel. Met dit boek zou je in principe een jaar lang niet meer hoeven na te denken over wat je eet."

Het gaat ook over techniek.
"Ik wilde graag dingen delen die koks weten en gewone stervelingen niet, en die maken het leven zó veel gemakkelijker. Trucjes: de volgorde waarin je een dressing mengt, hoe je iets dat in de schift gaat kan redden, dat je een deegje kan uitrollen tussen twee bakpapiertjes, zodat het niet plakt."

Het is een groots en meeslepend boek geworden, met zowel persoonlijke verhalen, recepten, achtergrondinformatie, technische kennis, foto's... Is er een boek waarop u het geïnspireerd heeft?
"Nee. Ik wilde een vorm vinden waarmee ik op een logische manier al die recepten kwijt kon. Maar mensen vragen mij óók vaak: wat dóe je nou de hele dag op het platteland? Laat ik dat maar eens opschrijven, dacht ik dus. Zo werd het én een dagboek, én een basisboek voor koks, én een elke-dag-een-maaltje-boek."

Dat is ambitieus.
"Ik vind dat een boek een bestaansrecht moet hebben. Een reden. Er zijn zó veel kookboeken, en ik vind ze bijna allemaal stom. Dus mijn eerste maatstaf is dat ík het leuk zou moeten vinden om te lezen. En dan moet ik er echt iets aan kan hebben. Gewoon een verzameling recepten, wat moet je ermee? Ik hoop dat er voor dit boek een soort noodzaak is, gewoon, om mensen een beetje te helpen, al is het met kleine dingetjes."

Is er een kookboek dat u gevormd heeft?
"Ik vind recepten lezen ontzettend moeilijk. Ze beschrijven zo veel stappen dat ik het niet meer snap. Alsof je een te gedetailleerde routebeschrijving krijgt; dan raak je de weg kwijt."

U runt ook een klein restaurant bij uw groentetuin, was dat meteen al zo?
"Na een jaar of twee ben ik daarmee begonnen. Mensen kochten groente bij mij en dan stond ik elke keer een uur uit te leggen wat ze ermee zouden kunnen maken. Dan kwamen ze volgende keer uitleggen hoe het gegaan was, en dacht ik: nou, dat heb je volgens mij niet goed gedaan. Ze vroegen me of ík dan niet voor ze kon koken. Zo is per ongeluk dat restaurantje begonnen. En ben ik de Groentebijbel gaan schrijven zodat ze zelf konden nalezen hoe het moest."

U wilt de mensen opvoeden.
"Opvoeden?! Nee natuurlijk niet! Ik wil gewoon laten zien hoe makkelijk het is om iets ontzettend lekkers klaar te maken. En hier in de buurt, waar ik woon, is heel weinig lekkers te eten, al helemáál niet met groente, dus ze waren erg blij met dat restaurantje. Het grappige is dat de mensen hier grote vleeseters zijn, en ik heel weinig vlees serveer. Ik vroeg me af of dat wel kon, maar zelfs slagers die hier kwamen zaten braaf al die groentjes van mij op te eten, en kwamen daarna terug."

Had u ooit gedacht dat u kookboekenmaker zou worden?
"Ik voel me helemaal geen kookboekenmaker, dit is ­gewoon een van de dingen die ik doe. Samen vormen ze één geheel."

Hoe zou u dat hele geheel omschrijven?
"Mijn boek heet Mari Plukt de Dag en dat is, sinds ik dat boek die titel heb gegeven, steeds meer mijn motto geworden. Wat moet je anders dan de dag plukken? Het is het enige wat erop zit."

Mari Plukt de Dag, €45Beeld Carrera
Mari Maris: 'Zelfs de slagers die kwamen eten, zaten braaf die groentjes van mij op te eten'Beeld Bart de Ruiter

"De wereld is ongetwijfeld een verschrikkelijke plek en het leven is moeilijk, maar er is tegelijker­tijd zo veel moois te zien. Kijk af en toe even om je heen en geníet daarvan. Ben ik in de stad, zie ik allemaal mensen naar hun telefoontjes staren, terwijl er aan het eind van de straat - echt waar! - een regenboog hangt. Joh, kíjk nou even!"

Heeft u nog weleens verlangen naar de stad?
"Dat begin ik soms wel weer een beetje te krijgen. Ik wil wel weer eens mensen met allerlei verschillende achtergronden, ideeën, kleur tegenkomen. Hier is het, qua mensen, monocultuur. De kleur zit 'm in de groentes."

Het is zo'n groots en veelomvattend boek, met zo veel verhalen, kennis en lekker eten, is het de definitieve opsomming van wat uw leven geweest is, in Frankrijk?
"Misschien wel."

En daarmee ook een slotakkoord?
"Dat weet ik nog niet, hoor. Dingen veranderen, maar ik ben nog niet klaar met hier zijn."

Voelt het als een enorm werk dat u heeft afgeleverd?
"Het lijkt me beter om niet de uren te gaan tellen. Ik heb het in ieder geval met ziel en zaligheid gedaan. Als je iets in een boek zet, moet je helemaal zeker weten dat het klopt. Dus als ik bijvoorbeeld één zinnetje schrijf over een aardappelschil, of die wel of niet giftig is, ben ik vijf dagen aan het bellen met Wageningen en allerlei organisaties, om te checken of het écht waar is wat ik schrijf."

Heeft u zich ooit afgevraagd waar u aan begonnen was?
"Niet echt. Maar wel: waarom wíl ik dit eigenlijk? Een rare vraag."

Kon u het antwoord geven?
"Niet echt. Misschien omdat ik het leuk vind om mensen, ook al is het maar één iemand, op een idee te brengen, het leven wat makkelijker te maken."

Het is toch een beetje Het Woord dat u wilt verkondigen.
"Ja, maar Het Woord dat ik te verkondigen heb, is: pluk de dag. Dat probeer ik over te brengen. Er is zo veel moois, laten we ophouden met moeilijk doen en al dat kleinzielige gezeur."

Dit is een wortel, hou op met ruziemaken - zoiets?
"Niet omdat er een wortel is, maar omdat het leven zo mooi is. En inderdaad, ook in een doorgesneden wortel zit zo ontzettend veel schoonheid, dan hoef je je over andere dingen eigenlijk niet zo veel zorgen meer te maken."

www.jardin­desetoiles.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden