Review

Margin call ****

Regie: J.C. Chandor
Met: Kevin Spacey, Paul Bettany, Jeremy Irons


Wat gemakkelijk is voor een scenarioschrijver: de bankencrisis van 2008 is dermate complex dat de meeste hoofdpersonen in de crisis het ook nauwelijks konden uitleggen.

Zie de prachtige Oscarwinnende documentaire Inside job van Charles H. Ferguson, waaruit blijkt dat de mensen die over andermans geld gingen nauwelijks een clou hadden waarom dat geld in rook opging.

Margin call speelt zich binnen een etmaal af op een financieel bedrijf op Wall Street, dat veel overeenkomsten vertoont, inclusief een megalomane CEO, met Lehman Brothers, de bank die uiteindelijk failliet ging en ervoor zorgde dat het kaartenhuis in elkaar stortte.

De film is geschreven en geregisseerd door J.C. Chandor, die handig gebruikmaakt van het feit dat men in het bedrijf ook nauwelijks weet wat hun is overkomen.

Er kan dus, zonder dat het geforceerd overkomt, voortdurend worden uitgelegd waar we ons in het financiële labyrint bevinden, door de personages die er meer van begrijpen.

De ironie is natuurlijk dat dit de laagstgeplaatsten zijn, met de minste verantwoordelijkheid.

De film begint met een ontslagronde, als eerste teken van slecht nieuws. Eén van de ontslagen analisten (Stanley Tucci) geeft een computerbestand aan één van zijn jongere collega's (Zachary Quinto). Margin call is een film waarin we mensen naar computerschermen zien staren, terwijl hun ogen langzaam groter worden: ditmaal zijn er geen nucleaire raketten onderweg, maar wordt het kleed onder de bank vandaan getrokken.

Hun ontzetting, maakt de regisseur goed duidelijk, is niet die van mensen die zich zorgen maken over huisuitzettingen en pensioengelden van anderen, maar de ontzetting van mensen die hun bonussen zien verdampen, hun auto moeten inleveren en afscheid moeten nemen van hun park views.

Wat zij op die schermen zien is niet zozeer dat dat er geen dekking meer is, maar dat het moment is aangebroken dat iedereen zal zien dat de keizer geen kleren draagt.

Het nieuws over de aanstaande apocalyps komt steeds hoger in het bedrijf terecht. Chandor heeft een goed oor v00r office speak, gesproken in de onpersoonlijke wereld van een Wall Streetkantoor, dat in de loop van de film steeds meer op een luxe vechtkooi begint te lijken: Margin call is verwant aan Mamets Glengarry Glenn Ross.

Sam Rogers (Kevin Spacey) is de ouderwetse bankier, loyaal aan het bedrijf, om er langzaam achter te komen dat die loyaliteit van één kant komt.

Dan is het te laat natuurlijk; de figuren die Chandor hier opvoert, lijken gevangen te zijn in een pervers systeem, dat helemaal losstaat van enige maatschappelijke moraal.

Tegen de tijd dat CEO John Tuld (de baas van Lehman heette Richard Fuld), gespeeld door Jeremy Irons, uit de nachtelijke hemel per helikopter neerstrijkt op het dak van de bank, weten we het zeker. De heer der duisternis is gearriveerd. (Mark Moorman)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden