Marcouch wekt de indruk niet goed te zijn ingeburgerd

Theodor HolmanBeeld Het Parool

Deed ik echt mee met de bezetting van het Maagdenhuis? Het was mei 1969. Ik was vijftien. Nee dus: ik was te jong. Maar ik stond wel met mijn klasgenootjes op het Spui te schreeuwen om de studenten die binnen waren, aan te moedigen. Het ging ons om 'medezeggenschap' - ik kon het nauwelijks uitspreken.

De politie heeft de studenten destijds uit het Maagdenhuis geslagen en gesleept. Dat gaf nog veel gedonder.

Ik las toen wel al de kranten, en uit die tijd stamt het begrip 'selectieve verontwaardiging'.

Nederlands grootste socioloog, Joop Goudsblom, zei een keer tegen ons dat selectieve verontwaardiging eigenlijk een pleonasme is: verontwaardiging is per definitie selectief.

Dit weekeind zag ik daarvan weer een mooie bevestiging, toen me opviel hoe PvdA-Kamerlid Marcouch de mannen noemde die op het dak van een moskee in Leiden enige spandoeken lieten zien. Op Twitter had hij het over een stel 'extreem rechtse idioten' en riep hij op tot een aanpak van dit soort acties: lik op stuk. Het ligt voor de hand een vergelijking te maken met de reactie in Rusland op de meisjes van Pussy Riot, die vorige week nog op het filmfestival in Rotterdam waren uitgenodigd, nadat ze in Rusland lik op stuk hadden gekregen.

Wij hebben een geschiedenis van bezettingen.
Dat weet Diederik Samsom, de baas van Marcouch.

De acties van Greenpeace, die graag altijd spandoeken toonden en een schip wilden bezetten, of de mensen die bij asielzoekerscentra betogen of de actievoerders bij vliegbases zijn legendarisch.

Of denkt Marcouch dat een moskee een andere waarde heeft dan een ander gebouw? Mag je daar niet demonstreren? En waarom dan niet?
Is er een verklaring voor zijn verregaande geschoktheid?

Hij heeft niet alleen de Maagdenhuisbezetting, maar ook Parijs 1968 gemist. Hij heeft zich nooit kunnen identificeren met mensen als Sartre of Harry Mulisch of Roel van Duin, of... Diederik Samsom.

Hij mist een deel van onze vaderlandse geschiedenis: de naoorlogse jaren der verlichting.

Marcouch wekt de indruk niet goed te zijn ingeburgerd. Hij is verontwaardigd waar onze grootouders verontwaardigd over waren.
Een bezetting vind ik eerlijk gezegd een beetje kinderachtig. Iets om over te gniffelen.

Marcouch eist een rolstoel, krukken en een mitella vanwege een speldenprik in z'n duimelot.


t.holman@parool.nl

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden