Column

Mannenhoeren horen arrogant te kijken

Mano Bouzamour
Mano Bouzamour. Beeld Floris Lok
Mano Bouzamour.Beeld Floris Lok

Afgelopen maandag had ik een flitsende fotoshoot voor de Linda. Vanwege het succes van mijn roman en, hoe zal ik het zeggen, mijn jeugdige ondeugendheid word ik weleens gevraagd voor vrouwenbladen. Meestal willen ze dat ik vertel wat ik sexy vind aan vrouwen. Waar ik opgewonden van word. Of ik met of zonder boxershort slaap. Hoeveel bedpartners ik al heb gehad. (Bedpartners, tel je dan de keren op het strand, in de bosjes en op verlaten parkeerplaatsen mee of niet?)

Het is wel eens gebeurd dat een leuke interviewster mij vroeg of ik met mijn deskundige ogen haar manuscript wilde doornemen. Wijn en kaas stonden klaar. Het was toen drie uur 's nachts. Ik vertelde dat ik haar liefde voor de letteren enorm waardeerde, zozeer dat ik er bijna een harde van kreeg, maar dat een echte schrijfster zich geen fuck aantrekt van andermans mening, slaap lekker straks.

Gelukkig was er bij de Linda geen interviewster aan te pas gekomen. Ik mocht namelijk na de shoot de welbekende actrice met wie ik zou poseren, interviewen en vice versa.

Ik arriveerde bij de studio waar een paar modemeisjes voor de deur aan het roken waren. Ik schudde de homotopstylist de hand. De homotopfotograaf uit New York. Homoartdirector. Homodecorontwerper. En nog een hele hoop homoassistenten.

Hippe hapjes lagen keurig op tafel: granenbiscuits besprenkeld met chiazaad, pure chocoladekoekjes met gojibessen en heel veel flessen sap. Ik at wat terwijl ik werd aangekleed door de stylist. Hij hees me in een op maat gemaakte smoking, sloeg alle kreukels van de pantalon en strikte de veters van mijn zwartgelakte schoenen.

Ik zat bij de visagist. Hij keek naar mij in de spiegel en zei: 'Ik hoef vrij weinig te doen. Je huid is supergaaf. En je kuif trouwens ook.'

Niet veel later lag ik met de appetijtelijke actrice te vozen op een sofa. Heel nonchalant. De fotograaf dartelend om ons heen. Ik speelde een betaalde minnaar, de actrice een rijke, eenzame tante die mij heeft besteld. Ik mocht niet lachen. Alleen maar arrogant kijken, want dat doen mannenhoeren. Het leven van een schrijver valt niet mee.

Tot slot dineerden de actrice en ik heel chic bij The Dylan op de Keizersgracht. Zij nipte op begeerlijke wijze van haar wijn en had een fijne articulatie, slightly sophistocated. Ik slurpte het ene cocktailtje na het andere naar binnen en begon plat Amsterdams te lullen.

We kregen acht gangen voorgeschoteld en het enige gerecht dat ik mij nog kan herinneren, was Pomme Tsarine: luchtige aardappel-crème fraîche met een bodem van kaviaar.

Na het interview kuste ik de actrice gedag en slenterde ik langs de grachten naar huis. Het is mooi geweest. Ik moet weer eens een roman gaan schrijven.

m.bouzamour@parool.nl

Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden