Column

Mannen die protesteren in een rokje maken zichzelf belachelijk

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor Holman.Beeld Het Parool

Kijk naar mijn leeftijd en je weet onmiddellijk dat ik van de protestgeneratie ben. Wij protesteerden tegen alles, en wel nu, direct, geen gelul. Of het nu ging om Vietnam of om betere arbeidsomstandigheden, of het nu ging tegen kernwapens of voor abortus, we lieten altijd een luid ja of nee horen.

Ons werd snel één ding duidelijk: ga nooit ludiek protesteren! Maak het nooit speels. Afgelopen zaterdag liepen er wat mannen in rokjes te protesteren tegen de aanrandingen in Keulen.

Mannen in rokjes! Ludiek! Lachen! Speels! Leuk! Nee! Niet leuk! Niet doen ook! Als je protesteert, ben je kwaad, en kwaadheid, woede, verdraagt geen speelsheid. Dan verzacht je wat je wil aanvallen.

Er was een keer iemand bij GroenLinks, ik ben haar naam vergeten, maar die wilde een collega-parlementariër een lesje leren en kwam op met een stekkerdoos en een stekker (ludiek) en zei: 'Zo haal je de stekker eruit.' Ze deed dat voor. Ze bedoelde de stekker uit het kabinet. Ze verbeeldde een uitdrukking, een woordspeling. Nooit doen! Je relativeert je eigen woorden. Je pistool blijkt een waterpistool.

In Keulen demonstreerde daarentegen een naakte vrouw met een bord om haar lijf waarop stond dat zelfs als zij naakt liep, zij niet aangerand mocht worden. Dat was niet ludiek, daar viel niet om te lachen, en was dus veel effectiever. Dat was geen spel meer, omdat er juist voor haar iets op het spel stond. Zij daagde uit. Door haar protest zette ze de mannen die vrouwen hadden aangerand voor lul. De naakte waarheid.

Is protesteren anno nu eigenlijk nog zinvol? Ik denk van wel. De Russische meisjesgroep Pussy Riot drong een kerk binnen en zong daar liedjes tegen die kerk en president Poetin: geen spel, maar kunst en protest. Na hun actie ben je nog meer op je hoede voor Poetin.

Nu zijn er die zeggen dat cartoons vormen zijn van ludiek protest. Nee, cartoons zijn niet ludiek. Een cartoon die om te lachen is en tegelijkertijd een pijnlijke waarheid blootlegt, relativeert de eigen woede niet, maar versterkt die en maakt juist de ander absurd. Dat is explosief. Dat is ook wat goede satire doet. Het onontkoombaar belachelijk maken. Dat doet de humor. Ludiek maakt lullig.

Mannen in zo'n rokje maken zichzelf belachelijk - verder gaat hun boodschap niet.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden