Plus

Manchester by the sea

Dit is geen film, dit is opera. Die gedachte zal bij veel kijkers minstens één keer door het hoofd schieten.

De sleutelscène is een ontmoeting tussen Lee (Casey Affleck) en Randi (Michelle Williams)Beeld Claire Folger

Het formidabele Manchester by the sea gaat over rouw, eenzaamheid, schuld en straf. Enorme thema's in een door klassieke muziek begeleid verhaal. Over een man die het liefst van de aardbodem zou verdwijnen, maar net te veel verantwoordelijkheid voelt voor zijn familie.

Vroeg in de film krijgt conciërge Lee Chandler (Casey Affleck) het telefoontje dat hij al jaren vreest. Broer Joe (Kyle Chandler) is overleden aan zijn hartaandoening. Lee stapt onmiddellijk in de auto en rijdt van Boston naar zijn geboortedorp aan de zee. Hij moet de begrafenis regelen, maar wordt ook geconfronteerd met Joe's testament, waarin hij hem vraagt om de voogd van zijn 16-jarige zoon Patrick (Lucas Hedges) te worden.

Lee verstijft. Hij is geenszins van plan zijn isolement op te geven. Dat heeft een beetje te maken met onwil, maar veel meer met onmácht. Lee vindt zichzelf de laatste persoon op aarde die geschikt is om voor Patrick te zorgen. De puber zit ook niet bepaald te wachten op een verhuizing naar Boston. Hij gaat in Manchester naar school, heeft er zijn band, zijn ijshockeyclub en liefst twee vriendinnetjes, die hij soepel bij elkaar uit de buurt houdt.

Tegen de vlakte
Er zit veel humor in dit loodzware drama. Dat komt vooral door Casey Affleck, die een Golden Globe won voor zijn rol en ook topfavoriet is voor een Oscar. Zijn prestatie laat zich onmogelijk overschatten. Lee is een doodongelukkige en aanvankelijk stomvervelende vent, die is weggezakt in cynisme en een zware sociale handicap heeft. Wanneer iemand hem in het café verkeerd aankijkt, slaat hij die persoon doorgaans onmiddellijk tegen de vlakte.

Dankzij Affleck blijft Lee niet alleen menselijk, maar zelfs aandoenlijk en grappig. Als Patrick hem vraagt om een halfuur met de moeder van een van zijn vriendinnetjes te praten, zodat zij boven de liefde kunnen bedrijven, slaat Lee volledig dicht. Koetjes en kalfjes zijn niet aan hem besteed. Affleck zwijgt weergaloos in die scène en laat de paniek van zijn gezicht rollen. De moeder van het meisje vindt het zo ongemakkelijk dat Patrick zijn avontuurtje misloopt.

De flashbacks laten ondertussen zien hoe Lee aan die scheuren in zijn karakter komt. Eerst met speldenprikjes: de drank veroorzaakt frictie in zijn huwelijk met Randi (een als altijd uitstekende Michelle Williams). Vervolgens met de mokerslag die het hele verhaal in een ander perspectief plaatst.

Realisme
Schrijver/regisseur Kenneth Lonergan maakte eerder 'You Can Count On Me' en het door ruzie met de studio geteisterde Margaret. Ook dat zijn kabbelende films waarin niet zoveel lijkt voor te vallen, maar waarin de hoofdpersonages wel geplaagd worden door schuldgevoelens of andere emoties die zo groot zijn dat ze een normaal leven onmogelijk maken. De kracht zit in de uitwerking. Meer nog dan in zijn eerdere werk gebruikt Lonergan hier dialogen of gebeurtenissen die geen direct doel dienen en toch van essentieel belang zijn voor het rijke drama dat
hij boetseert.

Vaak zijn het kleinigheden. Na de dood van zijn vader nodigt Patrick wat vrienden bij hem thuis uit. Ze condoleren hem. Zeggen wat een goede man hij was. Natuurlijk. Maar al snel gaat het gesprek over Star Trek. Omdat het in een dergelijke situatie nu eenmaal fijner is om over iets anders te praten.

Later, als Patrick met Lee over straat loopt en nogmaals benadrukt hoe vervelend hij het vindt dat zijn vader tot de lente in een vrieskist zal liggen (de grond is te koud om hem te kunnen begraven), beseft Lee opeens dat hij zijn auto elders parkeerde. Ze draaien om en praten verder. Dat zijn details die je zelden ziet en die voor net wat meer realisme zorgen. Ook in zware tijden gebeuren alledaagse dingen.

De sleutelscène is een ontmoeting tussen Lee en Randi, die hertrouwd is en onlangs beviel van een kindje. Ze probeert met hem te praten. Lijkt zelfs toenadering te zoeken. Maar hoe dichter ze bij Lee's kern komt, hoe meer hij zichzelf afsluit. Het gesprek en eigenlijk de hele film eindigen zonder conclusie. Nou ja, een kleintje dan: soms kun je een probleem alleen het hoofd bieden door te accepteren dat er geen oplossing voor is.

Manchester by the sea

Regie Kenneth Lonergan
Met Casey Affleck, Michelle Williams, Lucas Hedges
Te zien in Cinecenter, Filmhallen. The Movies, Studio K, City, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden