Plus Column

Man, wat bewonderde ik Daan Roosegaarde

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag lees je hier haar column uit Het Parool. Vandaag: wat ik van Daan Roosegaarde pikte.

Beeld Floris Lok

Jaren geleden was ik op een charityborrel. De organisatie had beslist goede bedoelingen (iets met geld inzamelen voor schurfterige hondjes in Nepal) en de dame die me uitnodigde, een kennis van een kennis van een kennis, was van de dwangmatig aanhoudende soort ('Hé, ik mail je even. Je komt toch wel?' 'Haai, ik dacht: ik kan je net zo goed bellen. Denk je nog aan die arme puppy's?' 'Joejoe, sorry dat ik zo laat aanwip, maar ik wilde je deze chocolaatjes brengen omdat ik het zó leuk vind dat je komt. Je komt toch?'). Natuurlijk durfde ik geen nee te zeggen.

Dus haastte ik me op de dag zelf om een stukje op tijd af te tikken, verving vlugvlug mijn Nirvananevermind­shirt door een tuttenjurk, trachtte panikerend mijn haar in toom te krijgen (charityborreldames hebben nooit Oboemakapsels. Ik wel), ploegde met de fiets door een miezerbui (weg haar in toom) waarna ik probeerde kalm een hapje te nemen uit een petitfour met een op marsepein gedrukt fotootje van uitgeteerde hond Raffi uit Kathmandu.

De organisatrice had een Grace Kellyrol en hield een monoloog over haar bloedjes Jopje, Sterre en Isabel waaraan ze haar gemanicuurde handjes vol had, maar o wat kreeg je er veel voor terug, zeker als je er de héle dag voor ze was. Vond ik ook niet? Ik knikte vriendelijk, maar mompelde dat de hele dag me wat lang leek.



Grace Kelly keek verbaasd. 'Ik werk,' verklaarde ik met volle mond. 'Ach.' Ze monsterde me met toegeknepen oogjes. Ik had het warm. Raffi plakte aan mijn gehemelte. Toen zei ze zuinig: 'Tja. Dat kan natuurlijk ook. Als jij denkt dat je kinderen daar niet onder lijden...'

En wat deed ik? Zei ik: 'Krijg de rambam met je sjerritieburrel die trouwens liefdadigheidsborrel zou moeten heten, met je hysterische Engels, de eenentwintigste eeuw is aangebroken, ik heb wel wat beters te doen dan me door keuvelende kuttenkoppen een schuldgevoel te laten aanpraten'? Welnee, ik glimlachte 'Jaja, alles kan.'

Ik moest aan dit voorval denken na de ophef rond Daan Roosegaarde. De kunstenaar die vond dat hij in College tour zo veel gezeik over zich heen kreeg dat hij opstond, 'Dikke doei' riep en wegstiefelde. Man, wat bewonderde ik Daan. Want mijzelf kennende was ik blijven zitten, hoeveel stront er ook over me werd uitgekieperd. Pas als ik later huilend onder de douche de diarreeresten had weggeschrobd, zou ik een snedig antwoord hebben geweten. Een antwoord dat ik nooit had durven geven.

Waarom niet? Omdat ik niet door sociale codes durf te breken. Omdat mijn moeder vroeger altijd riep: 'Je past je maar aan!' als ik het ergens stom vond. Omdat ik aardig gevonden wil worden zelfs als anderen dat niet zijn.

Maar juist doordat hij zijn grens aangaf, vond ik Roosegaarde eigenlijk intens leuk. De dikke doei van Daan. In College tour werd hij beschuldigd van ideeënjatterij, maar mooi dat ik dit van hém pik. En die sjerritieburrels sla ik voortaan helemaal over.

Ik stort thuis wel wat voor Raffi.


r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.