Plus

Man met skibril berooft Esso in Osdorp: 'Dit is een grap, dacht ik eerst'

Meewerken en pas na de overval alarm slaan, is de instructie bij de Esso Meer en Vaart. Pompbediende Bianca baalt dat ze het veiligheidsluik nog niet omlaag had toen ze de overvaller zag komen.

Ondanks een reeks overvallen gaan de zaken door aan Meer en Vaart Beeld Marc Driessen

"Hé man," zegt de kassamedewerker opgewekt als een jonge jongen met zwarte jas het tankstation binnenstapt. De jongen legt een briefje van vijf met wat muntgeld op de balie en loopt langs het schap met chocolade en snoep terug naar zijn scooter.

Gelijk erna wenste een vrouw, nog voor ze het pompnummer opnoemt, de man bij de kassa een gelukkig nieuw jaar. "Dankjewel, fijne dag," antwoordt de man vanachter de toonbank. Niets herinnert aan de schrik van vorige week vrijdag, toen hier een overvaller overheen sprong.

"Het gebeurde om tien over half negen 's avonds, net voordat ik mijn luikje naar beneden ging doen," vertelt Bianca (44) in het kantoor achter de winkel van het tankstation.

De moeder van twee dochters, die in Amsterdam-Noord woont, stond vorige week vrijdag achter de kassa toen er vanaf rechts een onherkenbare man of vrouw haar richting op kwam rennen. "Dit is een grap, dacht ik eerst. De manier waarop de overvaller gekleed was en rende. En die skibril... Die komt even een pakje Marlboro halen en staat zo weer buiten. Daarna lach ik me eigen rot."

Maar toen sprong de onbekende over de toonbank heen. "Dat vond ik niet meer grappig."

Heldere instructies
Het was de negende keer dat het tankstation in Osdorp werd overvallen in de 24 jaar dat Lia (65) er manager is. Nog nooit dacht ze eraan te stoppen met haar werk en nog nooit raakte een medewerker gewond bij een beroving. Mogelijk door haar heldere instructies. Die ontving ook Bianca bij haar aantreden drie jaar geleden.

Lia, die net als Bianca vanwege haar eigen veiligheid niet met achternaam in krant wil, herhaalt ze ook nu heel duidelijk: "Nooit de held uithangen bij zoiets. Daar heb je niets aan. Altijd meewerken, de overvaller geven wat ie vraagt en daarna pas alarm slaan."

Bianca deed het precies zo: ze werd wel boos toen de man met een slagersmes in de hand haar beval geld uit de kassa te halen, 'maar ik liet dat niet merken'. Ze drukte op een knop, de kassa ging open en ze haalde het geld eruit. De overvaller vroeg ook nog om haar eigen telefoon. Die gaf ze zonder een moment tegen te stribbelen. "Daarna sprong hij weer over de balie en weg was hij."

De vrouwen laten zich tijdens het vertellen van het verhaal niet afleiden door het belgeluid dat klinkt bij elke in- én uitlopende klant. Met een kop koffie in de hand vertelt het slachtoffer dat ze het vooral 'heel raar' vond van zichzelf dat ze niet eerder met het luik van kogelwerend glas haar kassaplek had afgeschermd.

Want hoewel het volgens de veiligheidseisen voor tankstations verplicht is om de werkplek pas na negen uur 's avonds af te sluiten met kogelwerend en slagvast glas, doet Bianca dat in de winterperiode altijd eerder.

"Vaak rond een uur of zeven, gewoon voor mijn eigen veiligheid. Het is al zo vroeg donker." Maar net op de bewuste avond deed ze dat niet.

Mentale steun
De overvaller was er met het geld vandoor. "Daarna sloeg ik gelijk alarm". Omdat een klant buiten al eerder 112 had gebeld, was de politie snel ter plekke. Ook Lia kreeg een seintje, maar die zat even verderop, in de Meervaart, te genieten van John Williams die r&b-hits uit de jaren tachtig en negentig presenteerde.

Er werd een motoragent gestuurd om haar uit de voorstelling te halen. Een politieauto bracht de manager vervolgens naar het filiaal. Lia's man was daar al heen gesneld om Bianca alvast bij te staan. "Hij werkt er niet, maar omdat ik niet te bereiken was, ging hij, voor de mentale steun." De hele avond bleef hij bij Bianca.

Steun kreeg het slachtoffer ook van haar vijf collega's met wie ze al drie jaar het tankstation zeven dagen per week van zes uur 's ochtends tot elf uur 's avonds draaiende houdt. "Iedereen vroeg meteen hoe het ging."

Ook vaste klanten informeerden naar de toestand van de vrouw. "Slachtofferhulp moet nog contact met me opnemen. Als ze dat niet deze week doen, dan bel ik ze zelf."

Lia laat haar medewerkers daar nooit op wachten: "Ik zei het al: praten, praten, praten. Al moet ik het verhaal honderd keer horen. Dat geeft niet," zegt de manager die zelf op een geïmproviseerde stoel zit zodat Bianca de klapstoel heeft. "Ik gun overvallers het niet onze levens te beïnvloeden, daarom wil ik dat mijn collega's voor hun eigen veiligheid kiezen."

Drie dagen na het incident stond Bianca weer in hetzelfde tankstation, maar niet alleen. De manager regelde dat ze de eerste vier uur met een collega stond en de andere vier uur was Lia er zelf: "Overvallers gaan door. Dat moeten wij ook."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden