Review

Mammoth **

Michelle Williams en Gael García Bernal als Allison en Tom Gould in Mammoth

Regie: Lukas Moodysson
Met: Gael García Bernal, Michelle Williams, Marife Necesito, Sophie Nyweide

We willen niet al te veel voor u verpesten, maar we geven alvast de plot van Mammoth, de nieuwe film van Lukas Moodysson weg: de wereld is een onrechtvaardige plek. En in de twee uur dat Mammoth duurt, komen ook de hoofdrolspelers, een bevoorrecht echtpaar uit New York, daar langzaam, heel langzaam achter.

Voor een film als Mammoth helpt het als de toeschouwer metgezel wordt op de spirituele reis die het stel (Gael García Bernal als gamesdesigner en Michelle Williams als chirurg) gedurende twee uur maakt, maar deze toeschouwer begon zich al vrij snel te irriteren aan hun passieve, larmoyante en naïeve gedrag.

'O honey, it's just terrible,' zegt de gamedesigner door de telefoon tegen zijn vrouw als hij op een zakenreis naar Thailand gaat en merkt dat er sprake is van een onrechtvaardige inkomensverdeling, die uiteindelijk leidt tot verschillende vormen van exploitatie in dit fraaie Zuidoost-Aziatische land. Uw recensent schreef op dat moment 'ja, hè, hè!' in zijn notitieblok.

De man komt in Thailand tot inkeer, verlaat zijn hotel, gaat op het strand wonen en zoekt troost bij een Thaise prostituee; hij gedraagt zich kortom net als elke andere doorgedraaide toerist. Moodysson presenteert het echter als een catharsis waarbij het wrede masker van de westerse samenleving wordt afgerukt.

Moodysson maakte van exploitatie zijn grote thema in films als Lilja 4-ever, A hole in my heart en Container, films die op een steeds grote afkeer van de commerciële cinema leken te duiden. Mammoth is wat dat betreft een ommekeer, want de sets zijn schitterend, de muziek is oorstrelend en Williams en Bernal bekende acteurs en bovendien oogstrelend.

Mammoth lijkt qua opzet op Babel van Alejandro González Iñárritu (waar Bernal ook in speelde), maar daarmee houden de vergelijkingen wel op. Het verhaal van het welvarende blanke echtpaar raakt aan het verhaal van Gloria (Marife Necesito), hun Filipijnse nanny. Terwijl de nanny voor de jonge dochter van het stel zorgt, moet zij haar eigen zoontjes in Manilla missen. Als haar man op zakenreis is naar Bangkok, om de wereld te verrijken met weer een gewelddadige game, raakt de dokter in een crisis als ze ontdekt dat haar dochter meer naar de nanny trekt dan naar haar.

En ondertussen probeert de nanny haar familie te runnen aan de andere kant van de wereld, waar haar zoontjes haar nodig hebben. Het is niet alleen de grote ambitie van de film die niet wordt waargemaakt; de ergernis zit hem ook in details.

Zo moet de nanny van dit rijke stel ook nog eens op haar knieën om de toiletpot te boenen. Hoogst onwaarschijnlijk dat een nanny ook nog eens dat gigantische penthouse moet reinigen, maar we begrijpen het wel. Zo wordt de kloof tussen de dokter en de nanny nog sterker aangezet: zij op haar knieën in onze shit. Zoals heel veel in deze film: te zwaar aangezet en weinig interessant. De wereld deugt niet, en deze film deugt al helemaal niet. (MARK MOORMAN)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden