Filmrecensie

Mamma Mia! is te leuk om over te klagen

De afwezigheid van Meryl Streep bij dit tweede deel van Mamma Mia! is best even slikken. Het verhaal gaat nergens heen en van serieus drama, is geen enkele sprake. Daar kun je heel cynisch over doen, maar de film is precies leuk genoeg om de brompot te doen zwijgen.

Alexa Davies, Lily James en Jessica Keenan Wynn als de jonge Rosie, de jonge Donna en de jonge Tanya. Beeld Mamma Mia! Here We Go Again

Ze zijn razend populair, maar worden ook vaak belachelijk gemaakt: bordjes of posters waarop teksten prijken als 'In dit huis hebben we lief, geloven we in elkaar en zijn we eerlijk'. Ze worden gezien als een nogal burgerlijk bindmiddel, waarbij familie-ethiek wordt gedebiteerd die vanzelfsprekend zou moeten zijn.

Mamma Mia! Here We Go Again is de filmversie van zo'n bordje. Net als in het eerste deel doet de plot nauwelijks ter zake, de hoofdrol is weggelegd voor heel basale kwesties die iedereen herkent.

In 2008 ging het om loslaten - voor moeder Donna (Meryl Streep) - en het vinden van een eigen identiteit - voor dochter Sophie (Amanda Seyfried). Dit vervolg begint met de toch vrij schokkende onthulling dat Donna een jaar geleden is overleden.

Cirkel des levens
Sophie, inmiddels tegen de dertig, heeft haar Griekse hotel overgenomen en gerenoveerd. Later zet ze ook nog een kind op de wereld, waarmee de transformatie in haar moeder compleet is.

Het draait hier om de cirkel des levens: het verlangen van ouders om kinderen in hun voetsporen te zien treden en het verlangen van kinderen om hun ouders trots te maken.

Oftewel: in deze film lijken we op elkaar, pinken we een traantje weg en zijn we trots op de genen die aan ons zijn doorgegeven.

Meryl Streep was veruit het beste ingrediënt van het eerste deel, dus haar afwezigheid is best even slikken. Toch hoeven we het niet zonder Donna te stellen, want Here We Go Again is zowel sequel als prequel.

Terwijl Sophie zich samen met haar mogelijke vader Sam (Pierce Brosnan) voorbereidt op de heropeningsfuif van het hotel, tonen flashbacks hoe de jonge Donna (Lily James) na haar studie op Kalokairi terechtkomt. Ze legt het niet alleen aan met de jonge Sam, maar ook met Bill en Harry. Daarmee is het mysterie van Sophies verwekker geschapen.

Heden en verleden
Deze film laat in die flashbacks veel zien wat we al wisten van de vorige keer. Dat gebeurt gelukkig wel op een zeer vermakelijke manier.

De charmante Lily James doet Meryl Streep niet vergeten, maar ze steekt haar wel naar de kroon. Ze kan voor de verandering echt goed zingen en dansen en daar maakt de film optimaal gebruik van.

Een heerlijke musicaluitvoering van Waterloo is het hoogtepunt. De scène speelt zich af in Frankrijk en bevat vanzelfsprekend een zwaardgevecht met stokbroden. Mamma Mia! is er de franchise niet naar om culturele stereotypen te ontkrachten.

Mamma Mia! Here We Go Again

Regie Ol Parker
Met Lily James, Amanda Seyfried, Pierce Brosnan, Cher
Te zien in Arena, Cinecenter, City, Filmhallen, The Movies, De Munt, Tuschinski

Ook het verhaal gaat nergens heen en van serieus drama, over het verlies van een ouder bijvoorbeeld, is geen enkele sprake. Wat wél heel goed werkt, is de montage tussen heden en verleden.

Door de jonge Donna bijvoorbeeld in een vervallen krot te laten lopen en die beelden af te zetten tegen het door Sophie verbouwde paleis, benadrukt de film die causale band tussen verschillende generaties. Dochterlief heeft de droom van haar moeder waargemaakt. Logisch. In dit huis houden we immers van elkaar.

Ridiculisering
Here We Go Again heeft gelukkig meer zelfspot dan de eerste Mama Mia-film. Als Sophie kotsend boven de wc-pot hangt, kijkt ze nog net niet recht in de camera en zegt: "Nou, we weten wat dat betekent." Zwanger inderdaad.

Het laatste half uur neigt zelfs naar ridiculisering. De bijrol van Cher als Sophies oma is een sterk staaltje zelfverklaarde camp en in de finale zingen alle castleden (inclusief de geest van Meryl Streep) een bespottelijke glitterkanonversie van Supertrooper.

Daar kun je heel goed cynisch over doen, net als over het feit dat sommige liedjes uit de eerste film doodleuk nóg een keer worden gezongen, maar deze tweede Mamma Mia! is precies leuk genoeg om de innerlijke brompot te doen zwijgen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden