Plus

Mahmoud bezorgt diners bij ouderen: 'Ik wilde iets kunnen betekenen'

Mahmoud Awad (51) bezorgt met zijn Eetmobiel belangeloos zelfbereide driegangendiners bij ouderen in Amsterdam-West.

Mahmoud Awad kookt de gerechten met hulp van andere vrijwilligers en levert de maaltijden hoogstpersoon-lijk af Beeld Dingena Mol
Mahmoud Awad kookt de gerechten met hulp van andere vrijwilligers en levert de maaltijden hoogstpersoon-lijk afBeeld Dingena Mol

Grote pannen met aardappelen en witte bonen in tomatensaus pruttelen op het zespitsgasfornuis in de eetkeuken van buurthuis De Tagerijn in De Baarsjes. Hamburgers sissen op hoog vuur.

Mahmoud Awad stapt met reuzenpassen van het fornuis naar het aanrecht, van een keukenkastje naar de koelkast. Op het roestvrijstalen werkblad ligt een uitgeprint boodschappenbriefje met een dagmenu. Awad heeft daar zelf nog wat ingrediënten bij gekrabbeld: verse basilicum, tuinkruiden.

Slecht ter been
Sinds oktober bereidt hij twee keer per week belangeloos een driegangendiner voor ouderen in Amsterdam-West. De verse maaltijden bezorgt hij aan huis met zijn Eetmobiel, een rode Piaggio Ape. Ze kosten slechts drie euro vijftig en zijn bedoeld voor ouderen die slecht ter been zijn en weinig te besteden hebben.

Awad kookte met vrijwilligers Fatima, Faiza en Habiba al warme lunchgerechten voor buurtbewoners in Eethuys de Ontdekking van De Tagerijn. Toen Awad tijdens zo'n lunch een praatje maakte met een oudere dame, ontstond het idee het eten te gaan bezorgen.

"Ze liep slecht, kwam daardoor nauwelijks nog buiten en had weinig geld. Boodschappen doen was erg lastig voor haar. Het ging me aan het hart. Ik wilde iets kunnen betekenen voor mensen als zij," zegt Awad.

Samen met Gillian Ford van Stichting Gemengd Platform Bewoners (GPB) riep Awad de Eetmobiel in het leven. Inmiddels voorziet hij vijftien oudere bewoners in De Baarsjes en Bos en Lommer van een driegangenmaaltijd.

Hollandse kost
Hij krijgt daarbij hulp van zijn vast vrijwillgers. De ene dag bestaat het menu uit vertrouwde Hollandse kost als gekookte aardappelen, rode kool met appeltjes, slavink of een gehaktbal.

Op andere dagen verrast Awad zijn klanten met avontuurlijker keuzes als pompoensoep, Marokkaanse tajin, falafel, hummus of Surinaamse roti. Zelfs de meeste doorgewinterde aardappeleters reageren volgens Awad enthousiast op de voor hen nieuwe gerechten.

Fanatiek roert hij in de pan met witte bonen. Habiba, die hem helpt, maakt gehaktballetjes klaar voor de tomatensoep. Uit de draagbare radio op het aanrecht schalt Daar in dat kleine café aan de haven. Habiba neuriet zachtjes mee.

Enthousiasme
Rond vier uur hevelen ze het eten over in plastic bakjes, zodat Awad klokslag half vijf kan wegrijden met zijn Eetmobiel. Met een ronkend dieselmotortje doorkruist hij de drukke straten in Amsterdam-West. Het eerste adres is in de Curaçaostraat, bij een mintgroene deur waarop een briefje is geplakt met daarop het woord 'bel' en een strenge pijl die daarnaar wijst.

Het duurt even voor de bewoner reageert: "Ja?" Awad opgewekt: "Het is Mahmoud. Met eten!" "Wat?!" "Mahmoud! Met eten!" herhaalt hij luider. Met matig enthousiasme wordt die boodschap ontvangen: "Oh." Even later gaat de deur open. Een vrouw met een rollator verschijnt.

Ze inspecteert met gefronste wenkbrauwen de papieren zak met eten die Awad aanreikt. Bits: "Je hebt die bakjes toch wel goed recht gezet? Vorige keer was het een puinhoop."

Hartverwarmend initiatief
Bij het volgende adres blijft het stil nadat Awad de bel heeft ingedrukt. Nog een keer bellen. "Vreemd, die mevrouw doet meestal meteen open."

De stilte heeft iets onheilspellends door zijn opmerking. Met zijn hoofd in zijn nek tuurt hij omhoog. Plotseling is daar de verlossende zoemtoon van de deuropener. Breed lachend staat Lea Busch (77) Awad op te wachten.

Busch is een fan van de maaltijden. "Ik vind het een hartverwarmend initiatief, waar ik graag gebruik van maak. Voor mij is dit een mooie oplossing. Ik ben moeilijk ter been en kan niet meer lang staan." De paprikasoep vond Busch een ontdekking. "Heerlijk! Dat had ik nog nooit gegeten."

Aandacht
Awad probeert vaak even een praatje te maken met de ouderen die hij bezoekt. Niet te lang, omdat hij voor zes uur alle maaltijden bezorgd wil hebben. "Wat aandacht, al is het maar twee minuten, vinden mensen fijn. Soms zijn ze erg moe, of ziek, of net terug uit het ziekenhuis. Dan waarderen ze het als iemand vraagt hoe het met ze gaat."

Bij de woning in de Orteliusstraat leunt een oudere vrouw in joggingbroek met één schouder tegen de deurpost om 'eens even te kijken hoe het buiten is'. De avond valt. Het is niet al te koud, windstil en droog, maar ze kreunt overtuigend: "Wat een weer! Vréselijk!"

"Ik kom eten brengen bij uw buurvrouw," vertelt Awad. "Wilt u misschien ook een maaltijd? Ik kook eten voor mensen in de buurt." De vrouw aarzelt, werpt een nieuwsgierige blik op de papieren zak. "Het is maar 3,50."

De vrouw knikt: "Dat wil ik wel." Awad haalt een maaltijd voor haar uit zijn auto. "Alstublieft. Dan kunt u het proberen. Als het u bevalt kunt u mij bellen, dan kom ik vaker."

Spitsuur
Intussen zoemt de centrale deur van de bovenwoning open. Boven aan de trap staat een pezige gestalte. De vrouw, 99 jaar oud, heeft lang grijs haar dat als dunne touwtjes om haar verweerde gezicht valt. Heftige levensdrift in grote, oude ogen.

Ze reddert rond in een nostalgische keuken met koperen pannetjes aan de muur en opgebonden gordijntjes achter de ruiten van de kastjes. Likkebaardend doorzoekt ze de tas en somt op wat de vangst van die avond is. "Tomatensoep! Gebakken aardappelen! Hamburgers! Witte bonen! Salade! Griekse yoghurt met honing! Lekker! Hier word ik wel honderd mee." Ze diept het van tevoren uitgetelde muntgeld op uit een zak van haar schort.

De maaltijden kosten slechts drie euro vijftig Beeld Dingena Mol
De maaltijden kosten slechts drie euro vijftigBeeld Dingena Mol

Awad vervolgt zijn route. Het is spitsuur in de stad. Dat jachtige uur van de dag waarop mensen verlangen naar een plek waar te eten is en ze zich thuis te voelen. Lange rijen in de supermarkten. Files op het fietspad en de rijweg. Behendig manoeuvreert hij tussen het verkeer door en slaat een zijstraat in.

Bliksembezoek
Een bliksembezoek aan een volgende klant. Een man met wit baardje neemt met somber neergeslagen ogen de tas aan en bedankt binnensmonds, alsof het om een duistere transactie gaat. "Een mantelzorger," verklaart Awad.

Bij een volgend adres brandt al licht in de gang. Volgens Awad een teken dat er op het eten wordt gewacht. "Zij staat al bij de deur," grinnikt Awad. Inderdaad zwaait onmiddellijk de deur open. Een vrolijke Surinaamse verwelkomt hem: "Hallóóó. Wat een lekker eten heb je weer. Schatje, bedankt, hoor! Enne, de negentiende ben ik jarig. Niet vergeten hè? Schrijf je het op?"

Awad lacht: "Natuurlijk!" Halverwege dezelfde straat zwaait hij naar boven. Daar, achter een schaars verlicht raam zet zich langzaam een schim in beweging. "Die mevrouw is al heel oud. Ze zit de hele dag voor het raam. Als ik aan kom rijden, hoort ze me meteen."

Gebrek aan ruimte
Bij gebrek aan ruimte voor de deur heeft hij zijn Eetmobiel dubbel geparkeerd. Hij drukt op de deurbel. "Het kan even duren. Het kost haar heel veel moeite om naar beneden te komen, maar ze maakt nu eenmaal liever zelf de deur open."

Achter zijn Eetmobiel beginnen andere auto's te toeteren. Een pakketbezorger gebaart nijdig met zijn arm. De file reikt inmiddels tot ver om de hoek van de straat. Wat bezorgd kijkt Awad over zijn schouder. Hij belt nog een keer aan. Ruim zeven minuten verstrijken, terwijl de vrouw met vereende krachten de trappen van haar etagewoning afdaalt. Dan ineens het gekraak van treden. Het licht achter het deurraampje knipt aan. "Ze komt eraan," constateert Awad.

In een beperkte opening tussen deur en deurpost verschijnt haar gezicht. Een waas van inspanning op haar voorhoofd; iets zorgelijks in haar vermoeide oogopslag. Ze draagt een paarse badjas die ze kouwelijk bijeen houdt. Hees: "Dank hoor." Vlug gooit ze de deur weer in het slot.

Awad haast zich terug naar zijn Eetmobiel. Buiten stroomt het verkeer opgelucht door. Binnen begint de vrouw aan de trage klim omhoog, het papieren tasje aan haar hand. Dan dooft het licht achter het deurraampje.

De verse maaltijden bezorgt Mahmoud aan huis met zijn Eetmobiel Beeld Dingena Mol
De verse maaltijden bezorgt Mahmoud aan huis met zijn EetmobielBeeld Dingena Mol
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden