Plus Generatie 020

Maggy Brommet (31): Amsterdam is veel knusser en internationaler

Elke generatie ervaart de veranderende stad op haar manier. Maggy Brommet (31) vergroeide in zeven jaar met Amsterdam.

Dat directe, soms ronduit onbeschofte dat Nederlanders als assertief beschouwen kende Brommet niet uit Dresden. Beeld Sanne Zurné

Het moment dat zij zich voor het eerst écht Amsterdammer voelde, herinnert Maggy Brommet (31) zich nog goed. Het was een vroege ochtend in 2012 en ze fietste naar het station. Op dit tijdstip, als het nog stil is en de stad langzaam ontwaakt, vond ze Amsterdam altijd al op haar mooist. Maar dit keer was het gevoel anders. Completer. Opeens wist ze zeker: deze prachtige stad was ook háár stad geworden.

De liefde had haar naar Amsterdam doen komen. De eerste keer in de zomer van 2006, met haar toenmalige vriendje. De schoonheid van de stad was overweldigend, net als de geur van wiet in het Vondelpark. En dan was het ook nog Gay Pride, waardoor de stad een groot uitbundig roze feestterrein leek. Wat een vrijheid!

Met het vriendje ging het uit, maar Amsterdam had in dat ene weekend een onuitwisbare indruk gemaakt. Het was er zo veel internationaler maar ook knusser dan in Dresden, de stad in het oosten van Duitsland waar Maggy opgroeide.

De gebouwen zijn er imposant en fraai, maar ook een beetje streng. Grote pleinen, statige paleizen, uitgestrekte oevers, in bijna alles is de stad een tegenpool van Amsterdam.

Vlinders en een back-upplan
Een paar jaar na Maggy's eerste kennismaking met Amsterdam ontmoette ze Jasper. Stom toeval. Zij liep stage bij het waterleidingbedrijf op Aruba en hij bezocht daar een vriend, die zij dan weer kende van het half jaar dat ze in Delft had gestudeerd. Enfin, lang verhaal kort: zon, zee en strand, Maggy en Jasper smoorverliefd. En Jasper woonde, jawel, in Amsterdam.

Na die week werd er veel heen en weer gemaild en toen haar stage erop zat en ze het warme Aruba weer verruilde voor het grauwe Dresden vroeg Jasper haar om langs te komen in Amsterdam. En hoewel de vlinders nog niet uit haar buik waren, maakte ze toch een back-upplan. Want hoe goed kende ze hem nou eigenlijk? Een vriendin in Rotterdam werd stand-by gezet: als het niks was met Jasper kon ze daar terecht.

Paniek om niks natuurlijk. Sterker nog, het was zo gezellig met Jasper dat ze haar terugreis cancelde en langer bleef.

Na een jaar van per nachttrein heen en weer reizen tussen Amsterdam en Dresden trok ze bij hem in, antikraak tussen de Wibautstraat en de Amstel.

Met een beetje goede wil kon ze wel de romantiek inzien van wonen in een slooppand, maar het had toch ook een hoop nadelen.

Als tijdens het douchen voor de tigste keer de geiser uitviel en ze kletsnat door de keuken moest lopen om hem weer aan te zetten bijvoorbeeld. En die permanente dreiging van op straat worden gezet droeg ook niet bij aan het woongenot.

Het eerste jaar was sowieso niet makkelijk voor haar. Jasper werkte al, maar Maggy moest nog afstuderen. En, ook niet onbelangrijk, een eigen leven opbouwen in Amsterdam. Ze voelde er niks voor om altijd maar als aanhangsel van Jasper mee te gaan als hij had afgesproken met zijn vrienden.

Daarom ging ze zingen bij het koor van Crea van de UvA en bij het koor van de Duitse kerk. Eigenlijk wilde ze zich liever wat afstand bewaren tot de Duitse gemeenschap, maar het was ook best wennen aan de Nederlandse mentaliteit.

Niet langer op bezoek
Dat directe, soms zelfs ronduit onbeschofte dat Nederlanders als assertief beschouwen kende ze niet uit Dresden. Waar in Amsterdam het individu centraal staat, wordt in het voormalige Oost-Duitsland nog steeds in de eerste plaats vanuit de gemeenschap gedacht. Een erfenis van veertig jaar communisme die weliswaar langzaam vervaagt, maar toch zeker ook positieve kanten heeft.

Na anderhalf jaar in een bouwval verhuisden Maggy en Jasper naar West. Een prachtig appartement vlak bij het Centrum en pal naast het Vondelpark. Pas daar begon zich langzaam het gevoel te ontwikkelen dat ze niet langer op bezoek was in een stad die niet de hare was, maar dat zij ook er zelf deel van uitmaakte. Ze durfde het misschien nog niet hardop te zeggen, maar ze was stiekem een Amsterdammer geworden.

En nu, zeven jaar nadat ze in Amsterdam is neergestreken, weet ze niet beter. Inmiddels zijn Maggy en Jasper getrouwd en wonen ze met twee jonge kinderen in Bos en Lommer. Een echt buurtje binnen de stad. Veel jonge gezinnen en speeltuinen en elk jaar een buurt-BBQ. Ze heeft minstens zoveel Nederlandse als Duitse vrienden.

Dresden voelt nog steeds als thuis, maar Maggy's hart ligt in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden