Ten slotte

Magere bariton Carlo Bergonzi (1924-2014) werd een succesvolle Verdi-tenor

Tenor Carlo Bergonzi werd geboren in het kleine Italiaanse gehucht Vidalenzo. Het zag ernaar uit dat hij kaasmaker zou worden, net als zijn vader. Maar met zijn opvallende stem zou hij uitgroeien tot één van de grote Verdi­vertolkers van de vorige eeuw. Vrijdag overleed hij, 90 jaar oud.

Carlo Bergonzi Beeld afp
Carlo BergonziBeeld afp

Eigenlijk was hij opgeleid als bariton, maar na een paar jaar realiseerde hij zich dat hij toch meer een tenor was. Een verstandige keuze, zo bleek al snel. De jonge Bergonzi, die in 1948 nog als bariton debuteerde, was drie jaar later al een van de tenoren die een stempel drukten op de festiviteiten rondom Verdi's vijftigste sterfdag.

Twee jaar later, in 1953, maakte hij zijn debuut in La Scala in Milaan en veroverde hij het podium van het Londense Covent Garden. De wereld lag open. Amerika lonkte. In 1956 zette hij zijn eerste stappen in de vermaarde Metropolitan Opera als Radames in Verdi's 'Aida'. In meer dan dertig jaar was hij er meer dan driehonderd keer te bewonderen.

Gepassioneerde stem
Een groot acteur was hij allerminst, maar zijn overtuigende en gepassioneerde stem maakten dat meer dan goed. Om de grote Verdihelden op het podium tot hun recht te laten komen, moest hij, zei hij ooit, 'leren acteren met mijn stem'. Die moest doordringen in de harten van zijn publiek want een Rudolph Valentino, een matinee sweetheart, was hij niet.

Liet die stem het even afweten, dan wist hij dat soms , aldus de Britse krant The Guardian, op ongedwongen wijze op te lossen. Zo verliet hij in Covent Garden ooit het podium om even stevig uit te hoesten voordat hij, exact op tijd voor zijn volgende opkomst, weer het toneel betrad.

Tijdens zijn carrière maakte hij vele plaatopnames, onder leiding van dirigenten als Von Karajan en Bernstein. Onder zijn vocale partners bevonden zich onder anderen Maria Callas, Renata Tebaldi en Christina Deutekom.

Philips
In het midden van de jaren zeventig nam hij voor Philips alle grote tenoraria's van Verdi op. Van zijn periode als bariton bestonden, tot Bergoni's eigen opluchting, geen opnamen: 'Dat zou vooral lachwekkend zijn', merkte hij ooit op.

Bergonzi bleef tot op hoge leeftijd zingen. In 1994, op zijn zeventigste, gaf hij een afscheidsrecital in de New Yorkse Carnegie Hall. Het applaus moet vijftig minuten hebben geduurd.

Zes jaar later, in 2000, wilde hij nog een keer schitteren, dit keer in de enige Verdirol die nog niet op zijn repertoire stond: als Otello. Maar de rol bleek te zwaar voor de bijna 76-jarige. Halverwege moest een 'understudy' het overnemen. Bergonzi was ook leraar aan zijn eigen zangopleiding en dikwijls te vinden in zijn hotel I due Foscari in Bussetto, genoemd naar zijn meest geliefde Verdi-opera.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden