Plus

Mãe Só Há Uma

Mãe Só Há Uma laat zien hoe karakters, geslachten en identiteiten in elkaar kunnen overlopen, met een intieme film als resultaat. Stilistische opsmuk is niet nodig.

Naomi Nero als Pierre/Felipe is androgyn en veranderlijkBeeld Aline Arruda

Soms kan de opmaak van de credits van een film al veelzeggend zijn. In de openingstitels van Mãe Só Há Uma, de nieuwste film van de Braziliaanse regisseur Anna Muylaert, faden de namen van de vier hoofdrolspelers in elkaar over. Een voorbode van de fluïditeit die identiteit kan hebben, een belangrijk thema in de film.

Die thematiek is voor die titels al geïntroduceerd in de openingsscène van de film, grotendeels in één shot gefilmd. We volgen de hoofdpersoon op een feestje. De zeventienjarige, androgyn ogende Pierre (Naomi Nero) waagt zich met een dierenmuts op zijn hoofd op de dansvloer. Hij danst met een jongen, intiem, sensueel. En dan met een meisje. Met haar belandt hij op het toilet, waar we als ze elkaars kleren uittrekken, zien dat Pierre jarretels draagt.

Die vanzelfsprekende veranderlijkheid waarmee Pierre zich door zijn leven in de buitenwijken van São Paulo beweegt, komt plotseling onder druk te staan wanneer blijkt dat zijn moeder niet echt zijn moeder is.

Rijkeluisgezin
De volkse Aracy (Daniela Nefussi) roofde hem als baby van de kraamafdeling van een ziekenhuis, en nu heeft zijn eigenlijke familie hem gevonden. De ouders zijn in de zevende hemel, maar Pierre vindt het maar niets om plotseling Felipe te moeten heten en weggerukt te worden van zijn moeder en zusje om opgenomen te worden in dit rijkeluisgezin.

Muylaert baseerde haar verhaal losjes op ware gebeurtenissen, en toont ze zonder al te veel stilistische opsmuk.

Haar filmische meesterzet zit in de casting. Niet alleen die van debutant Naomi Nero, die zonder veel woorden de duistere binnenwereld van Pierre/Felipe tot uitdrukking weet te brengen via zijn stoïcijnse gelaat, maar vooral de casting van de moeders.

Verdriet ontroert
Ook Pierre's eigenlijke moeder Glória wordt namelijk gespeeld door Daniela Nefussi, al is niet direct herkenbaar dat deze twee tegenovergestelde vrouwen door dezelfde actrice gestalte krijgen.

Het geeft een extra lading aan de titel van de film, die letterlijk te vertalen is als 'er is maar één moeder' - internationaal wordt de film uitgebracht onder de minder rijke titel Don't Call Me Son. Die nadruk op de moeders in de titel is terecht, want het is vooral hun verdriet dat ontroert, juist omdat Pierre/Felipe er vrijwel geheel aan voorbij lijkt te gaan. Tiener die hij is, is hij vooral bezig met zijn eigen emoties.

Hoewel Pierre/Felipe experimenteert met vrouwenkleding en seksueel zowel in jongens als in meisjes geïnteresseerd lijkt te zijn, is dat niet het onderwerp van de film. Het is vooral onderdeel van een algehele poreusheid die Pierre's karakter typeert. Zijn toekomst ligt open, hij kan zijn en worden wat hij wil, en juist dat wordt hem ontnomen wanneer hij Felipe moet worden.

Mãe Só Há Uma

Regie Anna Muylaert
Met Naomi Nero, Dani Nefussi, Matheus Nachtergaele
Te zien in Rialto, Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden