Madrid

Belediging van de Spaanse keuken

De zeeduivel smaakt muf, de aardappelpuree is ijskoud, de lamskoteletjes zijn taai en smakeloos en de sla is aangemaakt door een idoot. Nee, restaurant Madrid is geen aanrader.

De Spaanse keuken is in Nederland niet altijd van allerbeste kwaliteit. Het wemelt van de tapasbars, sommige best oké, maar de restaurants waar echte maaltijden worden geserveerd vallen vaak nogal tegen, de enkele goede niet te na gesproken.

Misschien komt dat omdat de klandizie van die zaken voor een groot deel niet uit lekkerbekken bestaat, die de glorie van de Iberische keukens weten te waarderen, maar uit mensen die hun vakantie aan de Costa Brava doorbrengen en daar bij voorkeur friet en frikadellen eten en zo nu en dan iets Spaans, waar ze dan naar snakken als ze weer in ons kikkerlandje zijn. Dat Spanje ook een land is met grootse culinaire tradities en fantastische sterrenzaken, waarvan de roep zelfs hier is doorgedrongen bij een heel ander deel van de restaurantbezoekers, gaat aan ze voorbij.

Dat het heel goed kan gaan, bewees onlangs de prachtige zaak Azur Bleu op het Hugo de Grootplein, al moet je daarbij zeggen dat die Catalaans of zelfs Barcelonees is. Madrid, slachtoffer van dit Proefwerk, is dat niet.

Aan de Ten Katemarkt, hoek Bellamystraat, kun je misschien ook geen hoogstandje verwachten, al deed ik dat wel. Ik heb die markt best hoog zitten. De zaak ziet er dan ook aardig uit. Simpel, maar correct, met bedienend personeel en koks in de open keuken die er piekfijn en uniform uitzien. De gerechten lijken dat ook; ze serveren verschillende groepen: pinchos (borrelhapjes), tapas (hier tapeo), principales (hoofdgerechten) en postres (nagerechten). So far, so good.

We bestellen een glas cava, een fles mineraalwater met prik, twee pinchos, twee tapas en twee principales. Er komt maar één tapa; de tweede wordt veel later, na de herbestelling gebracht, tegelijk met de mededeling dat een gekozen hoofdgerecht op is. Rijkelijk laat dus. We vragen de kaart om opnieuw te kiezen, maar die komt pas na drie keer vragen. Het water is ook al niet gekomen, maar na een nieuwe bestelling daarvan brengen ze plat water in plaats van het duidelijk bestelde bruis. Allemaal erg slordig, gedachteloos en vooral amateuristisch.

Over de kwaliteit van het eten valt al niet veel beters te melden: de boquerones zijn fraai opgemaakt (aan spiesjes, €6,90), maar wel ijskoud; de kabeljauwpasteitjes (buñuelos de bacalao) blijken luchtige aardappelkroketjes met vrijwel geen vis, dus geen smaak (€4,20).

Het met blauwe kaas opgerolde flensje, geserveerd met een blaadje lof en een flintertje membrillo (kweepeerpas), à €3,80, ziet er ook weer prachtig uit, maar is ijskoud, stijf en culinair niet veel soeps. En dan is er Bacalao in salsa, een bakje lauwe saus met de smaak van groene asperges, waarin wat stukjes gebakken kabeljauw liggen (€8,50). Mijn tafelgenoot wordt ongedurig van zo veel gebrek aan kwaliteit en verfijning. Ik probeer hem nog te sussen.

Dan komen de hoofdgerechten: de Rape al grill (gegrilde zeeduivel, €25) smaakt niet fris, eerder muf en ik zie niets van de beloofde mosterdsaus. Na een paar happen geef ik het dus op, maar dat is nog niets vergeleken met de vervanging van het aanvankelijk gekozen 'In wijn gestoofd kalfsvlees met paddenstoelen': de lamskoteletjes (€16). Het bord ligt wel vol met vliesdunne koteletjes, maar die zijn droog, taai en volstrekt smakeloos. En als klap op de vuurpijl ligt er een grote bonk aangemaakte aardappelpuree bij die ijskoud is.

'Voor de vitamientjes' plaatst de ober er nog een schaaltje sla bij, die door een idioot is aangemaakt. Bovendien is de sla, net als bijna elk gerecht, opgesierd met klodders en strepen balsamicostroop, meestal volstrekt onzinnig en allesbehalve smakelijk. En wat is daar Spaans aan?

We zijn dan ook buitengewoon verbaasd als we de toetjes proeven: een Crema Catalana die wat onregelmatig gebrand is, maar zeker niet slecht (€7,50). En dan is er Pan de Calatrava, een fl

ink stuk pudding met hazelnoot, honing en kaneel (€7,50). Het zou eigenlijk een soort broodpudding moeten zijn, maar zo is het ook helemaal niet slecht.

Die laatste twee weten er dan nog geen voldoende van te maken, maar ik hoef niet lager dan een vijfje te zakken. Tel uit je winst.

Je kunt van Madrid alleen maar zeggen dat ze meer aandacht besteden aan het uiterlijk dan aan de kwaliteit. Een belediging van de Spaanse keuken. Hier komen we in elk geval nooit meer terug.

5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden