Plus Concertrecensie

Mad professor David Byrne: verstrooid maar geniaal

Het optreden van David Byrne in Afas Live zorgde zondagavond voor een telkens van verbazing openzakkende mond.

Beeld van een eerder optreden tijdens de tournee van David Byrne Beeld anp

Gitaristen zijn vaak de wandelaars van een band. Maar hun collega's op toetsen en vooral drums zijn op het podium gebonden aan één plek. Niet bij artrocker David Byrne.

Op zijn huidige American Utopia Tour leggen al zijn muzikanten per optreden afstanden af waar je bij de avondvierdaagse met een medaille voor wordt beloond. Ook de toetsenist en de drummer, ja.

Of beter gezegd: drummers. Een toetsenbord laat zich makkelijk om de nek hangen, een heel drumstel onmogelijk. En dus is dat in delen opgesplitst, die door meerdere slagwerkers worden gedragen en bespeeld.

Dat leidt tot nog al wat drukte op het podium, maar het ziet er schitterend uit, die in totaal elf muzikanten die om Bynre heen draaien, wervelen, wandelen, rennen en paraderen.

Soms doen ze dat in een strakke choreografie, vaak ook oogt alles lekker losjes. De baas zelf, bekendgeworden als leider van de kunstzinnige newwaveband Talking Heads, ben je soms even kwijt in die wirwar van lichamen, maar meestal herken je David Byrne weer snel aan zijn nog altijd vermakelijk houterige bewegingen.

Zo heerlijk onhandig is hij ook nog altijd in zijn (spaarzame) praatjes tussen de songs door.

Geniaal
Byrne is de mad professor van de popmuziek. Verstrooid en ook een tikje ongemakkelijk, maar geniaal. Het in Afas Live getoonde visueel vernuft onderga je als bezoeker met een telkens van verbazing openzakkende mond.

Maar er is op het aan drie zijden met gordijn van stalen kettingen afgesloten podium niet alleen heel veel moois te zien, er wordt vooral ook vreselijk goed gemusiceerd.

Talking Headsklassiekers
De helft van het gespeelde repertoire komt van Byrnes solo-albums, met de nadruk op het dit jaar verschenen American Utopia. De andere helft bestaat uit - tot grote tevredenheid van het publiek - Talking Headsklassiekers.

Oude nummers als Once in a Lifetime, Road to Nowhere en Burning Down the House klinken in de versie van Byrnes wandelende muzikanten wel anders dan indertijd, funkier vooral.

De stem van Byrne klinkt niet wezenlijk anders dan toen hij zich lang geleden in 1977 aan de wereld voorstelde met het nummer Pyscho Killer, dat in de Afas opvallend genoeg niet wordt gespeeld.

Lees terug: David Byrne: 'Amerika is zijn inspirerende rol kwijtgeraakt'

Pop

David Byrne
Gehoord Afas Live, Amsterdam, zondag

David Byrne tijdens een concert in de Verenigde Staten Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.