Plus Ten slotte

Maarten Lubbers (1949-2017): moeilijk mens met hart voor de stad

'Als je mij een haar krenkt, dan bijt ik je strot af.' Het getier van Maarten Lubbers kwam de zaak niet altijd ten goede, maar het ging hem altijd om de stad. Op 22 december overleed de beroepsactivist aan de gevolgen van kanker.

Parool-redacteuren die de pech hadden te schrijven over onderwerpen die hem aan het hart gingen, konden het maar zelden goed doen. Beeld Liesbeth Dingemans

Op de lagere school heeft Maarten Lubbers de latere politicus Elco Brinkman nog eens van langs gegeven, vertelt Lubbers' jongste zusje Beatrijs (66).

"Elco, zoon van de burgemeester van onze woonplaats Hardinxveld-Giessendam, stond mij vaak op te wachten voor de deur van de school, met een stok. Maarten pikte dat niet en is voor mij in de bres gesprongen. Toen hield het gepest op."

Strijdbaar
Het tekent Maarten Lubbers, die op 22 december op 68-jarige leeftijd overleed aan kanker. Iemand die het niet pikt wanneer hem, of eigenlijk of wie dan ook, onrecht wordt aangedaan. Dan springt ie erin en dan slaat ie erop.

Ook wanneer de tegenstander, zoals in het geval van Brinkman, de zoon is van een notabele en trouwens bijna twee jaar ouder. "Maarten was nogal strijdbaar."

Zo heeft ook Amsterdam Lubbers leren kennen. Actievoerend, op de barricade. In woord en gebaar. Met verstand van zaken, maar zich zelden beperkend tot louter de feiten.

Parool-redacteuren die de pech hadden te schrijven over onderwerpen die hem aan het hart gingen (en dat waren er nogal veel), konden het maar zelden goed doen. 'Je bent een enorme prutser,' mailde hij bijvoorbeeld.

Om daar een dag later ten overvloede aan toe te voegen dat zijn kritiek 'dat oenige stukje van je' betrof over het openbaar vervoer in de stad.

Moeilijk mens
Een moeilijk mens, maar het ging hem altijd om de stad. Zijn eerste actie 'Bus en Bier' in 1971 richtte zich tegen de bussen en vrachtwagens die door Oost reden, op weg naar station Van Musschenbroekstraat en de naastgelegen Amstelbrouwerij.

Later bemoeide hij zich onder meer nog met de Witkar van Luud Schimmelpennink, de actie Bouw-es-wat-Anders (gericht tegen de sloop van het Leidseplein) en de grote Princenhofconferentie, tegen discriminatie en racisme. Ook was hij een van de initiatiefnemers van antimetropartij Red Amsterdam.

Lubbers beet zich vast en liet zich meeslepen, zonder ook maar de geringste terughoudendheid. Zoals hij zelf zei in deze krant in 2010: 'Als je mij een haar krenkt, bijt ik je strot af. En ik doe het, want ik ben een schorpioen.' Over de woede waarin hij kon ontsteken: 'Ik schreeuw als een viswijf.'

En later, na de voor Red teleurstellende verkiezingsuitslag van 2010, krijsend naar een televisiescherm waarop D66-wethouder Gerrit-Jan Wolffensperger was te zien: 'Het is niet jóuw geld! Het is óns geld, stomme eikelkut!'

Fanatisme
Maar gelijk hebben, hij had het echt meer dan eens, is niet hetzelfde als gelijk krijgen. De vorm zat de inhoud soms in de weg: zijn getier kwam zijn zaak vaak niet ten goede.

Tegelijk: zonder het fanatisme waarmee hij zijn standpunten verdedigde, had hij het debat niet zo sterk beïnvloed als hij het nu deed. Dat het Hirschgebouw, Paradiso en het portiershuisje bij het Olympisch Stadion niet tegen de vlakte zijn gegaan, is mede de verdienste van Lubbers geweest.

En ja, dat kon soms met gênante toestanden gepaard gaan. Gênant, maar eigenlijk vooral tragisch, zegt zus Beatrijs. Mensen vergaten weleens dat Lubbers gebukt ging onder het feit dat hij manisch depressief was.

"Echt een ziekte. Alles bij Maarten was zó extreem, hij kon zó zwart-wit zijn in zijn denken. Alleen was hij vaak ontzettend eenzaam en ongelukkig." En koppig: "Wij zijn ook meerdere malen gebrouilleerd geweest. Als ik dan het initiatief nam, kregen we eer weer contact met elkaar, maar zelf de eerste stap zetten, dat deed ie niet."

Maarten Lubbers wordt vrijdag begraven op Zorgvlied.

De verjaardagen 2016 en 2017 van Maarten Lubbers

Ingenieur (ir.) Maarten Lubbers, beroepsactievoerder, schrik van bestuurders, Kamerleden, chefs ingezonden brieven en ieder ander met een werkend e-mailadres.

Tot het stil werd, ruim een jaar geleden. Dat kon maar één ding betekenen: Maarten Lubbers was overleden of daar hard mee bezig.

Dan komt de uitnodiging. Lubbers (1949) heeft kanker en het ziet er niet rooskleurig uit. Juist daarom geeft hij een feestje, want nu kan het nog. Zijn cadeautip: graag een flesje wijn of andere alcoholica. Schuimverslaggever Hans van der Beek was op het verjaardagsfeest van Lubbers.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden