Maarten, lieve, lieve Maarten

Ik zat in een ver buitenland met enkele hoge heren te dineren toen ik hoorde dat Maarten van Roozendaal was overleden. Op een wc met een marmeren vloer vloekte ik, vloekte ik nogmaals en sms'te ik vloekend een vriendin, die hem ook kende.

Maarten, lieve, lieve Maarten. Woede en onrechtvaardigheid - en ik kan er niets aan doen!

Maarten stond achter de bar van 't Smalle, met Tanne. In dat café hadden ze toen nog een piano. Als de kroeg sloot, begonnen hij en ik te spelen. Hij speelde zo veel beter piano dan ik. Tanne schonk ons biertjes in.

We lachten luid; alles moest nog beginnen. Maarten wilde door als zanger, ik als schrijver. Ik vond in zijn uiterlijk de Franse zangers terug: de passie van Brel, de geile vitaliteit van Gainsbourg, de melancholie van Bécaud. Maar hij had ook iets van de Amerikaanse hoboes: het absurd verhalende van Dylan, het landerige van Guthrie, het cynisme van Newman en het rauwe van een dichter zoals Bukowski.

Hij kon toen ook al van die blije lodderogen hebben, waarin je - of dat nu waar was of niet, deed er niet toe - kon lezen dat er avontuur geweest was en dat dat er zeker nog zou komen.

De vele hectoliters bier hebben toen zeker ons leven gekleurd.

Natuurlijk ben ik Maarten blijven volgen. Met mijn dochter ging ik naar zijn voorstellingen. We bewonderden hem. Het was zo vanzelfsprekend dat we zijn voorstellingen bezochten. Hij was de beste tekstschrijver van Nederland!

In 't Smalle had hij als zanger zijn vorm nog niet gevonden. Hij liet ons wel een liedje horen dat hij had gemaakt: komisch en droevig - ik heb het hem nooit in het theater horen spelen. Ik heb er wel eens naar gevraagd, maar hij vond het niets.

Het ging over een meisje dat hij naar huis had gebracht. Ze woonde ver weg, achter in de stad. Ze had niet gewild dat hij mee naarbinnen ging. De volgende dag fietste hij terug naar die straat om een brief in de bus te doen, maar kon hij het adres niet vinden, en de straat ook niet. En toen besefte hij dat hij ook haar naam niet kende. En verdomd, hij was ook al vergeten hoe ze eruitzag!
Zoals hij toen achter de piano zat!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden