Column

'Maar vertel, hoe is het nou met je vader?'

Eva Hoeke.Beeld Het Parool

In het pas geopende SLA op de Middenweg, waar ik prikkend in een berg spinazie, pompoen en volkoren couscous constateerde dat ik menu-technisch op het verkeerde paard had gewed, legde de asblonde vrouw aan de andere kant van de tafel haar hand op de pols van haar vriendin.

'Maar vertel, hoe is het nou met je vader?' De andere vrouw liet een diepe zucht. Ze was iets jonger dan haar vriendin, maar had hetzelfde blonde haar, dezelfde taupekleurige nagels en dezelfde frisse, ongecompliceerde kijk op de wereld, een wereld waarin je het verder niet over de zorgbegroting of Charlie Hebdo moest hebben, maar waarin het ook nooit meer oorlog zou zijn, behalve dan in de uitverkoop, maar die hield vanzelf weer op.

'Pfff,' deed ze terwijl ze het diamantje van haar ring naar boven draaide. 'Wil je het echt weten?' Ze nam een hap van haar salade, aan de bodem te zien had zij wel het goede paard te pakken. 'Nou, die vrouw komt dus nog steeds. Volgens mij is ze er nu zelfs elke avond, want laatst kwam ik onverwachts langs en toen zat ze er ook weer. Officieel dus voor Nederlandse les, maar dat gaat nergens over, want mijn vader kan helemaal geen les geven. Om het uit te leggen gaat hij dan gewoon extra hard praten, weet je wel.'

De vriendin schudde haar hoofd, ze moest er niet aan denken, je bejaarde vader die 'les gaf' aan een vriendin die hij via internet had leren kennen. 'Op zich doet ze aardig hoor, als ik er ben. Tenminste, wat ik er van kan verstaan. Maar ik vertrouw het gewoon niet. Ze is tien jaar jonger dan ik!' De vriendin knikte. 'En ook zo snel na je moeder. Vind je dat niet erg?'

'Ja, tuurlijk wel. Kijk, ik snap best dat je op een gegeven moment om je heen gaat kijken. Als Dennis nu doodgaat, zou ik ook niet de rest van mijn leven alleen willen zijn. Maar dit gaat wel heel snel. Maar nou komt het: van de week was er ineens vijftig euro verdwenen.' De vriendin: 'Dat méén je.'

'Ja, echt. Foetsie. Zomaar, inenen. Hij vroeg namelijk aan mij of ik die vijftig euro ergens had gezien. Dus ik zeg nee, hoe zou ik dat moeten weten? En toen schrok hij. Dat heeft hij soms, dat hij zich ineens realiseert dat hij iets raars zegt. Dus toen zei ie snel: 'nee, nee, niks'.'

De vriendin: 'Zij weet natuurlijk ook wel dat hij dement is.'

'Precies.' Ze zwegen even. Slokjes thee, een blik naar buiten, een pompoenpit die achter een kies vandaan kwam. 'Maar volgens mij is dit ook echt wel een mannending, hoor. Die kunnen gewoon niet alleen zijn.'

De vriendin, hoofdschuddend: 'Neeeee.' 'Jawel! Een vriendin van me had het ook met haar vader. Ze hoefden maar naar hem te lachen of hij dacht dat ze verliefd op hem waren.' De vriendin, lachend: 'Welnee, jij kijkt te veel naar Divorce. Haha! Wel een leuke serie trouwens. Heb je die scène gezien waarin David met een ring aankomt en ­Sophie met die kerel zit te zoenen? Een gíller!'

Een giller ja, op televisie dan.

e.hoeke@parool.nl

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden