Column

Maar dáár ben ik niet 'rijk' voor geworden!

Theodor HolmanBeeld Wolff

Ik schrijf columns. Voor die columns word ik betaald. Van dat geld betaal ik belasting waarmee de overheid de bekende overheidsdingen moet doen.

Ik hou wat geld over. Dat spaar ik voor mijn kinderen en kleinkinderen en krijgen ze als ik dood ben.

"Dat is moreel verderfelijk!" zeggen sommige politieke filosofen.

"Dat geld geeft jouw kinderen en kleinkinderen een onrechtvaardige voorsprong. Zij kunnen een huis kopen, en bijlessen betalen als ze niet kunnen meekomen op school, en dat kunnen anderen niet. En jouw kinderen en kleinkinderen hebben voor dat geld geen werk geleverd. Dus: schrap het erfrecht en betaal meer vermogensbelasting om onze maatschappij rechtvaardiger te maken."

Ik heb vele bezwaren tegen deze redenering, maar laat ik er één uitlichten.

De belangrijkste vraag in het leven is: wat geeft mijn leven zin? Eén van antwoorden is: dat mijn kinderen het beter krijgen dan ik. Ik wil ze inderdaad die voorsprong geven.

Mijn gift geeft mijn leven zin, zij stelt mij gerust. Dus dat ze juist niet hoeven te werken voor hun geld, maar in die tijd iets doen wat zij zinvol vinden, daar leef en werk ik voor.

Is iets geven dan onrechtvaardig?

Stel dat het zo is. Hoe staat het dan met de eigenschappen die je nodig hebt om rijk te worden? Moeten we dan ook 'talent' gaan belasten? Of 'een knap uiterlijk?' Of 'intelligentie?' Als iemand 'street­wise' is, is dat dan ook onrechtvaardig? Hoe meet je trouwens al die zaken?

Het is zeker waar dat wie meer geld heeft dan een ander op velerlei gebied meer kansen en mogelijkheden heeft.

Ik kan leven met die onrechtvaardigheid omdat ik zelf inzie dat ik niet zo veel talent heb en niet zo intelligent ben als bijvoorbeeld Steve Jobs of Bill Gates. (Wat ze doen vind ik trouwens ook niet zo leuk. Ik schrijf liever columns.)

Die onrechtvaardigheid is dus niet zo onrechtvaardig. Als ik maar wel de mogelijk­heden behoud net zo rijk te worden als zij.

Daarbij nog dit: als mijn nalatenschap naar de overheid gaat, wordt die overheid misschien te machtig. Die zou dan makkelijker oorlog kunnen voeren met het door mij verdiende geld. Maar dáár ben ik niet 'rijk' voor geworden!

Iets schenken aan dierbaren is een blijk van liefde die je uitdrukt in geld. Dat doe je over je graf heen.

De overheid heb ik niet lief. Integendeel.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden