Plus

Ma Loute is een speelse zwarte klucht, met een melig resultaat

Hoewel regisseur Bruno Dumont zijn best doet om een luchtige en humoristische film te maken, wil dat niet helemaal lukken.

Twee cartooneske rechercheurs gaan op zoek naar spoorloos verdwenen mensen Beeld -

Wie een paar jaar geleden had gezegd dat Bruno Dumont ooit een klucht zou maken, zou voor gek zijn versleten. De Fransman kenden we als maker van sombere drama's, waarin de beschaving het aflegt tegen het be­stiale in de mens. Racistische pubers (debuutfilm La vie de Jesus), verkrachting en moord (L'humanité) en soldatengruwelen (Flandres): het is een greep uit de ellende waarin Dumont de kijker onderdompelde.

Dat zijn latere films (Hadwijch, Hors satan, Camille Claudel 1915) om personages in een geestelijke crisis draaien, maakte zijn werk niet vrolijker. Twee jaar geleden bewees Dumont met de tv-serie P'tit Quinquin dat hij zijn sombere visie ook kluchtig kan verpakken. Daarin moeten twee stuntelende rechercheurs op het Normandische platteland een bizar moordmysterie oplossen, waarbij ze stuiten op overspel, racisme, xenofobie en jaloezie.

Met het in 1910 in een Normandisch vissersdorpje spelende Ma Loute gaat Dumont verder op de ingeslagen weg. Twee cartooneske rechercheurs, van wie de één zo tonnetjerond is dat hij voortdurend omvalt, gaan op zoek naar spoorloos verdwenen mensen. Voor de kijker is snel duidelijk dat deze mensen als maaltijd hebben gediend in een kannibalistische vissersfamilie. In deze familie is het normaal dat de moeder tijdens het eten vraagt of iemand nog een voet of duim wil. Tegenover het kannibalengezin staat een steenrijke bourgeoisfamilie, waarvan de leden zware tekenen van inteelt vertonen.

Ma Loute

Regie Bruno Dumont
Met Juliette Binoche, Fabrice Luchini
Te zien in Eye, Filmhallen, The Movies, Rialto

Te licht
Ma Loute is een farce tegen de achtergrond van klassenverschillen, waarbij de onder- en bovenklasse in stupiditeit, stompzinnigheid en hersenloosheid elkaars gelijke zijn. Je kunt dat zien als sociaal commentaar, maar daarvoor is de film, die zich zoals alle films van Dumont afspeelt in weerbarstige landschappen, eigenlijk te licht.

Ma Loute is een speelse zwarte klucht, die met het genre aan de haal gaat en het binnenstebuiten keert. Met geestig, maar ook melig resultaat. Dumont heeft zich laten inspireren door Laurel en Hardy, maar zijn slapstickpogingen (iemand zakt door en ligstoel, de rechercheur valt voor de zoveelste keer om) halen het niet bij hun werk. Dat de acteurs zich mogen uitleven in bizarre typetjes is leuk, maar niet de hele film. In Dumont schuilt een opmerkelijke, maar geen grootse humorist.

Filmposter Beeld -
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden