Plus

Luide muziek in de horeca: lijn tussen sfeervol en ergerlijk is dun

Of het de ouderdom is of belabberde akoestiek: via recensiewebsite Iens kunnen we (te) luide muziek in de horeca tegenwoordig bestraffen. De lijn tussen sfeervol en ergerlijk blijkt dun te zijn.

Aan muziek doen ze bij De Ysbreeker niet meer sinds de verbouwing in 2010Beeld Rink Hof

Alsof iemand in je oor staat te tuffen. Dát vinden ze in café In de Wildeman in de Kolksteeg in de Amsterdamse binnenstad van de harde muziek in veel kroegen. "Het is overal in de stad druk en lawaaiig, mag het in dit café dan lekker rustig zijn?" zegt eigenaar Simon Fokkema. "Even geen herrie aan je hoofd, even stil."

Niet dat ze er niet van muziek houden, daarover geen misverstand. Onder de gasten bevinden zich grote liefhebbers. Niet zelden zijn die voorafgaand aan concerten eerst nog te vinden bij In de Wildeman.

Belediging
Fokkema: "Waarom we dan niet gewoon achtergrondmuziek draaien? Het woord alleen al is een belediging voor de muzikant. Maar het is ook helemaal niet nodig. Wie hier komt, weet dat het rustig is. Dat je met elkaar kunt converseren."

Bij restaurant Cannibale Royale in de Handboogstraat, ook bekend als 'de steeg', denken ze daar net een slagje anders over. Muziek is er onmisbaar. Als de muziek weigert, als iemand per ongeluk een verkeerde draad uit de apparatuur trekt, is er even paniek in de tent, zegt Pim Evers.

"Muziek draagt bij aan het soort reuring en gezelligheid dat wij voor ogen hebben. Valt de muziek weg, dan verandert op slag die sfeer. Dan is het minder warm."

Kakofonie
Evers en zijn compagnons hebben er goed over nagedacht: het genre, maar zeker ook het volume. Cannibale Royale heeft drie vestigingen en elke locatie heeft zo zijn muziek. "Het moeten 'eigen' zaken zijn. In de Handboogstraat hebben we de muziek wat harder, op de Lange Niezel bijvoorbeeld staat die iets zachter. In bepaalde ruimtes staat het volume hoog, in andere hebben we een begrenzer, waardoor je daar gemakkelijker met elkaar kunt praten."

Klagen over herrie in cafés en restaurants, het is natuurlijk ook wel een dingetje. Alle voorzichtigheid overboord: voor jonge mensen kan het niet lawaaiig genoeg zijn. Dat is toch juist gezellig? Maar vanaf, zeg, de middelbare leeftijd is die harde muziek in de kroeg, die kakofonie van een stampvol restaurant, hinderlijk - het voorportaal van ergerlijk. Je storen aan luidruchtige horeca is zo'n onderscheidend moment, dat je weet: nu word ik echt oud.

Maar oud of niet, muziek blijkt een factor te zijn voor een grote groep horecabezoekers. Vrij recentelijk heeft de restaurantbeoordelingssite Iens het mogelijk gemaakt ook een oordeel te geven over het geluidsniveau. "Mensen willen weten of het lawaaiig is wanneer ze uit eten gaan," zegt een woordvoerder. Op de site zoeken op geluidsniveau is echter nog niet mogelijk.

Restaurantreputatie
Het toont wel aan dat te harde muziek een restaurantreputatie kán schaden. Iens Boswijk, oprichter van de beoordelingssite maar daar niet meer bij betrokken, noemt luide muziek een van haar grote ergernissen.

"Door harde muziek in een goed restaurant raak je letterlijk uitgeput."
Boswijk vindt muziek al snel te hard staan. "Muziek kan een belangrijk onderdeel zijn van het restaurantbezoek: het draagt bij aan hoe je dat beleeft, net als het eten, de bediening en de inrichting. Maar het betekent ook afleiding. Andere geluiden gaan erdoor verloren. Het ontkurken van een fles, geluiden uit de keuken. Ik vind het jammer dat het niet ook gewoon even stil mag zijn."

Stil is het niet in De Ysbreeker, maar aan muziek doen ze niet meer sinds de verbouwing in 2010. Er is geen muziek, er zijn niet eens speakers, zegt eigenaar Andreas Wolff. "Muziek is heel gezellig; ik hou er erg van. Maar wij zijn ook een restaurant, daar willen we geen muziek bij. Commercieel is dat soms onhandig, dat realiseren we ons. We hebben vaak borrelende mensen die echt zeggen dat ze een beetje een groovy muziekje missen."

Door speakers helemaal niet te laten terugkeren, voorkom je ook dat de muziek harder en harder wordt gezet, zegt Wolff. "Er is geroezemoes, waardoor de muziek harder wordt gezet, waarna mensen harder gaan praten en de muziek daarna opnieuw harder moet." Evers van Cannibale Royale: "Het is waar dat naarmate het later wordt, het volume omhooggaat."

Vloerbedekking
Architect Ronald Hooft denkt er genuanceerd over. Hij ontwerpt interieurs voor horecagelegenheden en is niet per se voor of tegen muziek. "Harde muziek is helemaal niet erg. Maar het geluid moet wel goed zijn en daar gaat het vaak mis. Betonnen vloeren, gestuukte muren, een glazen pui, en dan hebben ze ook nog een open keuken. Het is allemaal heel hip, maar het geluid ketst heen en weer door de ruimte. Als je dan geen maatregelen neemt, wordt het een bezoeking."

Als over de muziek is nagedacht, voegt het iets toe, zegt Hooft. "Ik snap heel goed dat je als horecaondernemer een beetje reuring wilt. Het moet geen crematorium zijn en je wilt ook voorkomen dat het een zwembad wordt. Nog niet zo lang geleden ontwierpen wij een restaurant in Groningen waar we, je bedenkt het niet, vloerbedekking hebben gelegd. Dat werkt mooi geluidsabsorberend."

En tegelijk geldt dat, onder de juiste omstandigheden, zelfs slechte muziek en een waardeloze akoestiek kunnen bijdragen aan een mooie ervaring. In bijvoorbeeld het Skate Café in Noord. Hooft is er enthousiast over.

In een kille loods kan naast een skatebaan ook worden gegeten en gedronken. De muziek uit de speakers is camp: 2 Unlimited en andere stampmuziek uit de jaren tachtig en negentig. En met deze muren, in deze ruimte, blijft het gebonk maar heen en weer kaatsen. Toch klopt het hier. Of, zoals Hooft zegt: "De muziek is snoeihard en heel slecht, tot aan Oostenrijkse pornomuziek aan toe, maar het is in elk geval geen laffe liftmuziek."

Zonder muziek

Ergernis over muziek in restaurants en cafés is van alle tijden. In 2003 maakte de Stichting BAM zich hard voor het weren van muziek uit openbare gelegenheden. Volgens de stichting zou 'onvrijwillige blootstelling van muziek een kwelling' kunnen maken.

Een vertegenwoordiger van BAM ging in Amsterdam langs cafés om de kroegbazen ervan te overtuigen muziek te weren. Verschillende
horecabedrijven, waaronder In de Wildeman, ontvingen van de stichting een bordje dat ze op de voordeur konden bevestigen. Hoewel het een muziekvrije kroeg is, verdween het bordje in een la. Eigenaar Simon Fokkema: "Dat ziet er dan ook weer zo onvriendelijk uit."

Sinds kort is er de website Zondermuziek.nl. Doel: in kaart brengen waar nog horeca en winkels te vinden zijn zonder muziek. In Amsterdam is er hooguit sprake van een begin: enkele tientallen kroegen, restaurants en winkels (waaronder een filiaal van de Etos) zijn door gebruikers aangemeld. Initiatiefnemer Ab was eerder betrokken bij BAM, maar ook bij Stop de Muziekte. "Ik heb geen behoefte om in een restaurant of iets dergelijks te zitten en verplicht te luisteren naar muziek of muzak."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden