Recensie

Lucia de B. overtuigt niet, ondanks Ariane Schluter (***)

Ariane Schluter speelt een 'Engel des doods' die schuurt, in de verfilming van het bizarre verhaal van Lucia de B., de verpleegster die onterecht tot levenslang werd veroordeeld. Maar het scenario gaat te kort door de bocht.

Ariane Schluter als Lucia de B. Beeld Piet Weyman
Ariane Schluter als Lucia de B.Beeld Piet Weyman

Lucia de B. bleek Lucia de Berk te heten. Het grote publiek leerde haar kennen als de verdachte in een voor Nederlandse begrippen unieke zaak: een verpleegster die in 2004 in hoger beroep werd veroordeeld tot levenslang voor zeven moorden en drie pogingen tot moord, op de allerzwakste groep: doodzieke kinderen en bejaarden.

Vage karakteranalyses
Maar vanaf het moment dat ze haar straf ging uitzitten, betoogde een groeiende groep mensen, onder leiding van wetenschapsfilosoof Ton Derksen en zijn zus, de arts Metta de Noo-Derksen, dat sprake was van een justitiële dwaling. Aangezien er geen enkel concreet bewijs was, hing de zaak van statistische aannames, dubieuze expertverklaringen en vage karakteranalyses aan elkaar.

Toen Lucia de B., eerst nog een 'engel des doods', werd vrijgesproken, was de zaak van de aanklager verpulverd en kon worden teruggeblikt op een klassiek geval van tunnelvisie, waarbij elke omstandigheid een bewijs lijkt en er niet verder wordt gekeken.

De verfilming van de zaak door Paula van der Oest valt of staat bij de vertolking van Ariane Schluter als ­Lucia de B. Het is niet alleen een technisch heel knappe rol: de Lucia de Berk van Schluter schuurt ook. Het is op zijn minst te begrijpen dat ze in de cultuur van het ziekenhuis als een buitenbeentje werd beschouwd, wat, toen ze eenmaal een verdachte was, tegen haar begon te werken.

De grootste ingreep in het verhaal is de rol van de oorspronkelijke klokkenluiders, die nu wordt toegeschreven aan een door Sallie Harmsen gespeelde parketwachter, iemand van binnen justitie dus. De oorspronkelijke klokkenluiders worden overigens nog wel genoemd op de aftiteling.

Genreclichés
De justitiële kant van de zaak is per definitie taaie materie, waarin scenarioschrijvers Moniek Kramer en Tijs van Marle moesten ingrijpen. Maar toch heb je het gevoel dat ze te kort door de bocht gaan, met een aantal genreclichés die niet echt uit de verf komen.

Het moment dat de jonge justitiemedewerker de schellen van de ogen vallen, is weinig overtuigend. Opeens krijgt ze op een receptie door hoe de wereld in elkaar zit, als ze merkt dat de ziekenhuisdirectie en de top van justitie één pot nat is, die elkaar afdekken en praten over hun huizen in Toscane. Vanaf dat moment draait ze honderdtachtig graden.

Ook een scène waarin de jonge heldin bewijsmateriaal ontvreemdt uit het kantoor van haar baas en een ­scène van een politieverhoor zijn niet sterk. Ze doen afbreuk aan de manier waarop Schluter zich met huid en haar aan haar rol heeft overgeleverd.

Lees vandaag (2-4) een interview met hoofdrolspeelster Ariane Schluter: 'Het is mijn Lucia, niet dé Lucia'

Lucia de B.
Bioscoop: Arena, City, Ketelhuis, De Munt, Tuschinski
Regie: Paula van der Oest
Met Ariane Schluter, Barry Atsma, Annet Malherbe, Fedja van Huêt, Sallie Harmsen

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden