Lowlands is festival van het goede humeur

Het zag er prachtig uit allemaal, maar de vele verkleedpartijen haalden de vaart uit het optreden van Grace Jones. Foto ANP

Meligheid kent geen tijd in de Magneetbar. Of toch wel: om de zoveel tijd wordt de tent volledig leeggeruimd voor een nieuwe lading bezoekers. Erg veel mensen kunnen er niet in de Magneetbar, maar elke Lowlandsbezoeker (dus ook minister Ronald Plasterk) wil er een keer naar binnen.

De spelregels van het meest democratische aller Lowlandspodia zijn simpel. Wie dat podium op wil, dient eerst een duik in de verkleedkist te nemen. En wie daar echt een optreden wil verzorgen, hoeft zich alleen maar even in te schrijven bij de balie. Het niveau van die optredens ontstijgt zelden het karaokeniveau, maar soms duikt tussen al die hossende piraten, prinsessen en supermannen ineens iemand op die echt kan zingen of gitaarspelen.

En heel af en toe voelt een prof die geprogrammeerd staat op een van de officiële podia zich niet te groot om er in de Magneetbar een mini-optreden tegenaan te gooien. Vrijdagavond is het raak als Elle Bandita en haar band zich 0p het podium melden. De Rotterdamse rockzangeres, een soort lesbische Iggy Pop, zet in vier nummers de tent volledig op zijn kop.

Elle Bandita schreeuwt en krijst, bespringt dames in het publiek en vat tot besluit in plat Rotterdams samen waar het volgens haar op Lowlands allemaal omdraait: ''Collectief naar de kloten, ja toch?''
Veel van de rond de 60.00o bezoekers gaan in drie dagen tijd inderdaad flink van god los. Maar tot vervelende toestanden leidt dat niet. Agressie bestaat niet op Lowlands. Als hier iemand op je tenen gaat staan, volgt altijd een welgemeend excuus. Lowlands is het festival van het goede humeur.

De organisatie draagt daar veel aan bij. Het sanitair is dik in orde, de catering is prima en wachtrijen komen nauwelijks voor; een vijfsterrenhotel is het niet, maar voor een popfestival is Lowlands zo luxe als maar kan. En dan schijnt ook nog eens drie dagen lang de zon.

Het programma is overvol, maar in de blokkenschema's die iedereen op zak heeft, prijkt op de zaterdagmiddag een gat. 17.15 uur in de Grolschtent: nog niet bekend. Het publiek weet donders goed wat dat betekent. Hele volksstammen trekken naar de Grolschtent voor het 'verrassingsoptreden' van Them Crooked Vultures, de gelegenheidsgroep met leden van Queens of the Stone Age. Led Zeppelin, Nirvana en Foo Fighters.

Het is nogal krachtpatserige rock die ze spelen, maar de trage en zware muziek valt goed bij het publiek. Een genot is het om Foo Fightersvoorman Dave Grohl, weer eens, net als bij Nirvana, achter de drums te zien. Hij gaat zijn trommels en bekkens te lijf met het enthousiasme van een jongetje dat na heel lang zeuren eindelijk een drumstel voor zijn verjaardag heeft gekregen.

Lily Allen is de dag ervoor ook al zo'n publiekstrekker, in de Alphatent, de grootste tent van het festival. De Engelse zangeres houdt het licht en luchtig. Haar hit Fuck you very much wordt meegezongen door een tigduizendkoppig koor en dat klinkt behoorlijk maf. The Prodigy laat even later de grasmat dreunen. Voor wie niet van zulke raveherrie houdt, is het optreden van het Amerikaanse Grizzly Bear een interessant alternatief.

De berenmannen maken heel breekbare en ingetogen muziek, waarbij de samenzang soms herinneringen oproept aan de Beach Boys, maar die toch vooral opvalt door ongebruikelijke songstructuren. De Engelse Kaiser Chiefs zweren juist bij overzichtelijke couplet-refreinliedjes. En die doen het prima bij het Lowlandspubliek, dat de groep jaren geleden al in de armen sloot. Het is feest, maar dat de 'Chiefs' na deze toer een jaartje vrij nemen, lijkt geen slecht idee; de leden maken een wat vermoeide indruk.

Opvallend is hoe goed de Nederlandse acts het, in ieder denkbaar genre, doen op Lowlands. Het leukste is het optreden van Dio en The Madd. Een Amsterdamse rapper en een Rotterdamse beatband: het is een onwaarschijnlijke combi, maar hij werkt wel. Dio's hit Tijdmachine klinkt begeleid door zo'n lekker jengelend sixtiesorgel nog feestelijker.

Bij Grace Jones blijf het verwachte feest uit. Het ziet er prachtig uit allemaal, maar de vele verkleedpartijen halen de vaart uit het optreden. En dan ben je op een festival snel de aandacht kwijt. Zeker als op een ander podium de Arctic Monkeys beginnen: de perfecte festivalafsluiter. In 2006 waren ze op Lowlands nog snotneuzerige nieuwkomers, nu zijn ze een gevestigde band. Hun vindingrijke gitaarmuziek klinkt er niet minder fris om.

Het gerucht dat Dave Grohl ook bij de Arctic Monkeys zijn opwachting zal maken blijkt lariekoek te zijn. De les: geloof niet alles wat op Twitter wordt beweerd. (PETER VAN BRUMMELEN)

Lowlands. Gehoord: 21 t/m 23/4, Biddinghuizen.

www.lowlands.nl
lowlandsmashup.vpro.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden