Plus

Lout Coolen (1987-2016): Jong talent met humor, en voor niemand bang

Net verhuisd naar Amsterdam keek Lout Coolen haar ogen uit wanneer ze door de stad fietste. Alsof ze het allemaal in zich op wilde nemen. Toch wist dit 'meisje uit de provincie' met haar ­humor en grote mond de stad te ­veroveren.

Lout CoolenBeeld Julie Hrudova

Coolen werkte als projectmanager bij het creatieve bureau Vandejong. Met klanten als Foam, de Brakke Grond en Hotel Wow stond ze ­middenin het culturele leven van de stad. Daarnaast was ze als mede­organisator van de Jonge Schrijvers­avond verantwoordelijk voor contact met de ­auteurs.

"Altijd achter de schermen, maar voor iedereen cruciaal," is hoe ­Coolens zwager en presentator van de Jonge Schrijversavond, Maurice Seleky, haar rol omschrijft. "Ze lulde iedereen eruit. Zelfs de bekende ­Amsterdammers konden haar niet intimideren."

Coolen groeide op in Nuenen, met drie broers en een zusje. Dat familiegevoel zocht ze ook in de stad. Net als de bourgondische levensstijl waar ze dol op was. Haar deur stond altijd open voor vrienden.

En dat terwijl ze eigenlijk alleen naar Amsterdam was gekomen voor haar master psychologie. Een paar jaartjes maximaal, en dan weer terug naar Brabant. Maar de verhuizing was permanent.

Verliefd
Ze werd verliefd, op een stad en op een jongen. Ze vond een droombaan. "Ze bleek het supertalent te zijn waar bureaus als het onze altijd naarstig naar op zoek zijn," zei haar baas Menno Liauw afgelopen donderdag op de afscheidsceremonie. Voor de bijeenkomst, die door 513 mensen werd bezocht, had Vandejong zijn kantoor beschikbaar gesteld.

Het was ook op haar werk waar het in maart 2015 misging. Uit het niets kreeg Coolen een epileptische aanval. Het gevolg van een hersentumor van de ergste soort.

Toen ze die avond thuis opgevangen werd door bezorgde vrienden en familie, maakte ze er zelf nog grapjes over. "Jullie zijn voorlopig nog niet van mijn ­tumor af!"

Juist die humor was waar Eric ­Seleky vijf jaar eerder op was gevallen. "Echt extreem grappig," zijn de eerste woorden die hij gebruikt om Coolen te omschrijven. "Maar ook sprankelend. Waar ze kwam, was ze het stralende middelpunt."

Geluk
In Oud-West betrokken ze eind vorige zomer hun eerste koophuis. Toen was Coolen al ziek. Hoewel het er slecht uitzag, probeerde ze nog meer van het leven te genieten. Seleky en Coolen namen een hondje. Iets waar ze vroeger nooit tijd voor dachten te hebben.

Zelfs buiten Nederland ging ze opzoek naar hulp tegen de kanker. Haar motto: 'Ik heb deze ziekte met zo veel domme pech gekregen. Misschien krijg ik net zo veel dom geluk.'

Dat geluk bleef uit. Ze hoopte nog voor haar dood te trouwen. Er zijn maar een aantal manieren waarop je in het stadsarchief terecht kan komen, had het stel geconcludeerd. Bij een geboorte of overlijden. En wanneer je trouwt.

Vooral het idee dat hun relatie daar zwart op wit, voor altijd zou voortbestaan sprak aan. Op 13 februari ging Seleky op zijn knieën. Een dag eerder dan op de geplande Valentijnsdag. Hij had niet meer kunnen wachten.

Van een huwelijk is het niet meer gekomen. Te veel behandelingen, ze ging te snel achteruit. Op 17 mei hebben ze de ringen nog wel symbolisch bij elkaar omgeschoven.

Op 2 juni is Coolen overleden, 28 jaar oud.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden