Londen (Hotel Notting Hill)

Fabriekssaus en waterige peren

Restaurant Londen in het nieuwe Hotel Notting Hill tegenover de Nederlandsche Bank is minder Engels dan de naam doet vermoeden. De ambiance is goed en de bediening ook, maar het eten stelt teleur. En waarom Sourcy in plaats van Brits bronwater?

De locatie van Hotel Notting Hill, waarin restaurant Londen zich bevindt, is voor oudere Amsterdammers bekend terrein. Daar stond vroeger restaurant Westend, een typisch geval van burgerchic. Mijn vader had die zaak ooit uitgekozen voor een feestelijk familiedinertje. Eén van de troeven was een zigeunerorkestje onder leiding van de beroemde Rita Delvano, wie je verzoeknummers kon vragen. Zo hoorden wij Geef mij maar Amsterdam (meegezongen) en het Tweede pianoconcert van Beethoven. Toen mijn vader aan de beurt was, vroeg die: 'Kunt u niet vijf minuten ophouden met spelen?'

Zoals u ziet heb ik het niet van een vreemde.

Hotel Notting Hill is nieuw. Op de hoek is de ingang van het hotel, een hoge stoep op met eventueel een liftje; het restaurant heeft zijn eigen ingang, ook een lastige trap op. Dan krijg je eerst een bar annex lounge en vervolgens een comfortabel restaurant met semiopen keuken. Op een tv-scherm flakkert een fel houtvuur - voor de gezelligheid, neem ik aan. De ontvangst en de bediening zijn hoffelijk en professioneel.

Het menu is niet te omvangrijk en zo bestellen we bijna alle voorgerechten.

Als echte voorgerechten de Londonderrysoep, volgens de kaart met curry, gebakken paddenstoelen en schuim van morilles (€7,50). Van curry en schuim merken we niets; de soep is flauw en nogal plakkerig.

De noedelsalade met gemarineerde ossenhaas, lente-ui, Spaanse peper, koriander en sojasaus (€12,50) bevat wel goed vlees, maar de koude noedels zijn vooral vettig en de andere toevoegingen geven nauwelijks smaak. Hier was bijvoorbeeld een scheutje geroosterde sesamolie op zijn plaats geweest.

De risottokoekjes met rivierkreeftjes, wintersalade en saffraanmayonaise (€12,50) zijn wel aardig van structuur, maar van de rivierkreeftjes proef je niets. De mayo is vooral geel en vettig; dat helpt niet echt.
En dan, als laatste als tussengerecht besteld voorgerecht, de gebakken coquilles met zeewiersalade en schuim van doperwten (€13,50). De coquilles zijn goed, de zeewiersalade is lekker, maar van het schuim zien we niets.

Ligt dat nu aan ons of waren de gascapsules op?

En zo komen we, enigszins teleurgesteld, bij de hoofdgerechten. De dagvis krijgt hier altijd dezelfde bewerking en hetzelfde garnituur.

Alleen de vis is zoals de markt dat wil. Deze dag is dat zeewolf, een stevige visfilet, die dus onder een laagje geprakte olijven gebukt gaat en begeleid wordt door een groentemengsel dat ratatouille wordt genoemd en 'tempura van pommes lyonnaises', wat betekent dat aardappelen (in de vorm van fijne frietjes) gemengd zijn met ui en dan, in een dooreen gestrengelde klont, door wat beslag gehaald en gefrituurd zijn (€19,50).

En dan is er het gerecht dat de naam kalfsmedaillon 'black and white'
heeft: twee medaillons, één met een zwarte en één met een witte saus, geserveerd met parelgort (in een kazige saus) en breinaalddikke groene asperges. Die sausen zijn niet echt om over naar huis te schrijven: de witte smaakt wat anijzig, de zwarte vooral naar de fabriek. Het ene medaillon is wat doorgeslagen en het andere is sappig. Waarom niet gewoon één goede, echte saus, een pittige bearnaise of zo? Dit is twee keer niets.

Dan verheug je je gewoon op de desserts. Deze keer maar eens een kaasgang, aangekondigd als diverse Engelse en Franse kazen, geserveerd met vijgenbrood en appelstroop (€12,50). Daar liggen dus een stukje Franse kaas, een stukje Engelse Stilton, een stukje Parmezaan - ongeschikt voor zo'n kaasgang - en een stukje belegen Goudse, terwijl ik me had zitten verlekkeren op zoiets goddelijks als de Britse Stinking Bishop of Nuns of Caen of een andere fantastische Engelse kaas. De ober verontschuldigt zich als ik hem vraag waarom het geserveerde niet con

form het aanbod is.

Maar het kan nog erger. De millefeuille met gepocheerde peer, gemarineerde frambozen en pistachenoten (€8,50) bevat stukken peer die slap, waterig en smakeloos zijn; die waren waarschijnlijk onrijp en zijn doodgekookt. De rest is navenant: waterige frambozen (?) en fabrieksvanille-ijs. Alleen het bladerdeeg is oké.

De wijnkaart is hiermee vergeleken nog best aardig, al drinken we vooral Sourcy - kon er geen goed Brits water van af? Kortom: met de ambiance is niets mis en de bediening is efficiënt en professioneel, maar voor de keuken komen we beslist niet terug.

6

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden