Column

Lodewijk heet bij ons thuis 'Ikhebhemhoogzitten'

Ik geloof het niet. Ik kan het niet geloven. Ik wil het niet geloven. Lodewijk Asscher vertrekt uit Amsterdam en gaat naar Den Haag. Als minister van Sociale Zaken en vicepremier.

Ik geloof het niet - ik heb nog nergens een echte bevestiging gelezen. Uit zijn mond, bedoel ik.

Ik kan het niet geloven - Lodewijk moet namelijk in Amsterdam nog wat oogsten.

Ik wil het niet geloven - het is namelijk echt een verlies voor Amsterdam.

Lodewijk heet bij ons thuis 'Ikhebhemhoogzitten'. Dat is omdat ik dat altijd zeg als zijn naam valt. 'Lodewijk? Die heb ik hoog zitten.' Zo is het mij bijvoorbeeld nooit gelukt om Asscher op iets te betrappen waar ik het niet mee eens was. Juist omdat ik zelf negen jaar in het onderwijs heb gezeten, en nog steeds veel vrienden heb die daar werken, wist ik dat hij een goede koers volgde. Ik heb ook niemand gesproken in de afgelopen jaren die Lodewijk niet mocht. Sterker: ik heb vele malen gehoord: 'Hij is vermoedelijk de beste wethouder van Onderwijs die we hebben gehad.'

Dat schrijft niet prettig voor een columnist.

Het enige enigszins negatieve (voor hem dan) wat ik over hem kan verzinnen, is dat ik van mening ben dat hij eigenlijk geen echte PvdA'er is. Daar is hij te beschaafd voor. Te rechts ook. Te realistisch. Hij behoort tot de grote groep sentimentele sociaaldemocraten. Ze zeggen dat ze sociaaldemocraat zijn, omdat hun ouders 'rood' waren. 'Ik kom uit een rood nest,' zingen ze uit voorouderverering. Voor hen is sociaaldemocratie een religie. De uitgangspunten zijn rituelen geworden die ze trouwhartig ten uitvoer brengen. Ze prevelen de sociaaldemocratische gebeden ('De sterkste schouders moeten de zwaarste lasten dragen; we zijn solidair met de armsten in deze samenleving') maar ze beseffen donders goed dat dat inhoudsloze zinnen zijn.

Het is als kippensoep eten op vrijdag met het hele gezin zonder in God te geloven. Die sentimentele sociaaldemocraten kunnen dus goed samen optrekken met de niet minder sentimentele liberalen. Je kent ze wel: die liberalen die diep buigen voor Hans Wiegel, maar diens woorden niet meer serieus nemen.

Rutte en Asscher. Dat is winst voor Rutte, verlies voor de hoofdstad.
En wat ik ook denk, is dat als Samsom heel stil is en goed luistert, hij ergens wat geknabbel aan een stoelpoot kan horen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden