Plus

Lily Lane

De grens tussen sprookjesachtig en spookachtig is flinterdun, bewijst regisseur Bence Fliegauf maar weer eens in Lily Lane. Realiteit en fantasie, horror en het alledaagse, de volwassen wereld en de kinderblik, gekte en bij volle verstand: steeds weer blijken de verschillen kleiner dan gedacht.

Moeder en zoon beleven in Lily Lane de klassieke vertellingen van onze cultuur. Beeld Lily Lane

"Ik geloof niet dat geesten bestaan, maar toch zijn ze echt." Ziedaar de kinderlogica die een van de stuwende krachten is in de Hongaarse speelfilm Lily lane. Want de grens tussen sprookjesachtig en spookachtig is flinterdun, bewijst regisseur Bence Fliegauf maar weer eens.

In de openingsbeelden zien we een berg kinderspeelgoed, die een bijna sinistere lading krijgt dankzij de ruwe, overbelichte beelden en het naargeestige sprookje dat in voice-over wordt verteld.

De stem die we horen, blijkt die van moeder Rebeka (Angéla Stefanovics), het speelgoed is van haar zoontje Dani (Bálint Sótonyi). Ze vertelt hem een zelfverzonnen sprookje over het meisje Honing, dat wordt opgevoed door de Fee en de Jager, onder constante dreiging van de Vos.

Dat sprookje blijkt naarmate de film vordert een steeds directer verband te hebben met de levens van Rebeka en Dani zelf.

Ingrijpende media
De vader van de jongen is in de bubbel van Rebeka's nauwelijks ingerichte appartement slechts aanwezig als digitale schim. Hij is de man aan de andere kant van de telefoonlijn en de online chatbox, die Rebeka bestraffend toespreekt over de enge verhalen die zij Dani vertelt en haar maant een advocaat te regelen.

Rebeka en hij liggen in scheiding, om redenen die door Fliegauf slechts mondjesmaat worden onthuld, en Dani is maar een deel van de tijd bij zijn moeder.

Het scherpe bewustzijn van de manier waarop media in onze levens ingrijpen zit volledig ingebakken in Lily lane. Fliegauf doorspekt zijn verhaal met duister-poëtische, op smartphones geschoten beelden van het gezin toen ze nog met zijn drieën waren - herinneringen aan de gelukkigere jongste jaren van Dani.

Nog rafeliger zijn de beelden die ogenschijnlijk op videotape zijn gedraaid met een nacht­camera, waarin flarden van de ook niet al te rooskleurige jeugdherinneringen van Rebeka boven komen drijven, opgeroepen door de recente dood van haar moeder.

Spookachtige sfeer
Hoewel de in 1974 geboren Fliegauf zich met zijn zes speelfilms tot nu toe heeft bewezen als een van de grootste talenten van de Hongaarse cinema, naast generatiegenoten als Kornél Mundruczó en György Pálfi, werd zijn werk tot nu toe slechts mondjesmaat in Nederland vertoond.

Zijn derde, de 'ambient film' Milky Way, draaide in 2008 twee weken in wat toen nog het Filmmuseum heette, inmiddels Eye. De sociaal geëngageerde opvolger Just The Wind kreeg in 2012 een bescheiden filmhuisroulatie.

Maar de rest van zijn werk ging aan ons voorbij. Het volgens de Dogma 95-spelregels gemaakte debuut Forest, de door Belá Tarr geïnspireerde rondgang door Boedapest uit The Dealer en de Engelstalige sciencefictionfilm Womb haalden geen van alle de Nederlandse zalen.

Voor Fliegaufs zesde speelfilm zijn we opnieuw aangewezen op Eye: Lily Lane draait (met Engelse ondertiteling) in hun zomerprogramma Previously Unreleased, dat onterecht overgeslagen films alsnog een handjevol Nederlandse vertoningen gunt.

Lily Lane

Regie Bence Fliegauf
Met Angéla Stefanovics, Bálint Sótonyi
Te zien in Eye, LAB111 (Hongaars, Engelse ondertiteling)

Lily Lane verdient inderdaad een bioscoopzaal, al is het maar omdat de spookachtige sfeer van de film in het donker het best tot zijn recht komt. Fliegauf bouwt in anderhalf uur een complexe wereld op, die met zijn sprookjesverhalen teruggrijpt op de klassieke vertellingen van onze cultuur en tegelijkertijd dankzij al die verschillende soorten beelden volledig in het heden staat.

Emotionerend geheel
Zo laat Fliegauf meer ogenschijnlijke tegenstellingen samenkomen. Realiteit en fantasie, horror en het alledaagse, de volwassen wereld en de kinderblik, gekte en bij volle verstand: steeds weer blijken de verschillen kleiner dan gedacht, het perspectief hooguit een paar graden gedraaid.

Het maakt de betekenis van wat we zien soms uiterst ambigu, maar nergens op een frustrerende manier - in tegenstelling tot bijvoorbeeld La Helada Negra, deze weken ook te zien in Previously Unreleased.

Waar in die film de verwarring een doel op zich lijkt te zijn, weet Fliegauf al zijn lijntjes met elkaar te verweven tot een emotionerend geheel. Zoals elk sprookje heeft dit verhaal een kop en een staart, maar of het eindigt in 'en ze leefden nog lang en gelukkig' is nog maar de vraag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden