PlusFilm

Lillian is een naïeve, existentiële blik op Noord-Amerika

Voor het intrigerende Lillian reisde filmmaker Andreas Horvath negen maanden over het platteland van Amerika. “Het is een naïeve, existentiële blik op Noord-Amerika.”

De Russische immigrante Lillian is het harde leven in New York zat: ze loopt terug naar Rusland.

Voor zijn eerste speelfilm liet de Oostenrijkse documentairemaker Andreas Horvath zich inspireren door het echte verhaal van Lillian Alling. Deze Russische immigrante in Amerika besloot in de late jaren twintig het harde leven in New York achter zich te laten en te voet – via Alaska – naar Rusland terug te keren.

Horvath was al meer dan vijftien jaar gefascineerd door het verhaal van Alling, vertelt hij afgelopen weekend tijdens een kort bezoek aan Amsterdam voor een voorpremière van de film.

Als een sprookje

“Toen ik zestien was heb ik een jaar op uitwisseling in de Verenigde Staten gewoond, in een klein dorpje in Iowa,” legt hij uit. “Ik ben daarna nog vaak teruggegaan naar het Amerikaanse platteland; het is me blijven intrigeren. Ook de Beringstraat heeft me altijd gefascineerd, en Lillians wens om New York te ontvluchten herkende ik ook – ik ben niet zo op die stad gesteld. Dus ik herkende veel in haar reis.”

Horvath recreëerde Allings voettocht in het heden. “Ik had geen behoefte om een film over de jaren twintig te maken, of om een zo getrouw mogelijke weergave van haar echte verhaal te tonen,” zegt hij. “Ik zag er al snel een universeler verhaal in. De film gaat net zo goed over hedendaags Amerika als over Lillian.”

“Daarbij gaat het me niet om maatschappijkritiek, of om een hardvochtige weergave van de ellende die ze onderweg ondergaat. Dat is natuurlijk wel onderdeel van de film, het is onvermijdelijk, maar ik zie de film meer als een sprookje. Het is een naïeve blik op Noord-Amerika, bijna als een kinderboek, met heel basale, existentiële thema’s.”

Om zijn film te maken volgde Horvath samen met hoofdrolspeelster Patrycja Planik de route van Alling – al reisden zij met een huurauto. Om de paar weken voegden zich nog enkele crewleden bij hen voor korte opnameperiodes; tussendoor filmden Horvath en Planik samen verder, of deed Horvath stukken alleen. Gaandeweg ontstond zo de film.

Toevallige passanten

“Ik was negen maanden op pad, van februari tot november 2016,” vertelt Horvath. “Het was heel erg down to basics. De reis zelf was de essentie; we wisten op voorhand niet wat we zouden gaan vinden, er was geen scenario. Het is een lowbudgetfilm, sommige stukken zijn in feite gedraaid als een documentaire, maar dat betekent niet dat het er goedkoop uit hoeft te zien. Het mag dan een heel intieme film zijn, het is ook een groots, episch verhaal.”

Horvaths werkwijze levert een film op die zich weinig aantrekt van de scheidslijn tussen fictie en documentaire. De mensen die de zwijgende Lillian onderweg ontmoet, zijn grotendeels geen professionele acteurs, maar toevallige passanten die versies van zichzelf spelen.

“Als je zo’n klein dorpje binnenrijdt, heb je het gevoel dat er totaal geen geschiedenis is. Maar het tegendeel is waar: er zijn enorm veel persoonlijke geschiedenissen te vinden. Het zijn plekken die in decennia niet echt veranderd zijn. Dat zie je over de hele wereld. Volgens mij is het verschil tussen het leven op het platteland en de dat in stad vele malen groter dan de verschillen tussen naties.”

In Amsterdam is Lillian vanaf donderdag te zien in Eye, Filmhallen en Rialto.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden