Plus Analyse

Lijdensweg dreigt voor Strandeiland

Het opspuiten van het Strandeiland aan de noordkant van IJburg is begonnen. In 2023 moeten de eerste woningen klaar zijn. Het lijkt de parel in de kroon, maar zorgeloos zal de ontwikkeling niet zijn. Zonder maatregelen slaat de stad hier een doodlopende weg in.

Beeld anp

Het Strandeiland wordt het mooiste en tegelijk ongelukkigste eiland van de IJburgarchipel. Donderdag loste de gemeente het ceremoniële en feestelijke startschot voor het opspuiten van zand in de noordwesthoek van het eilandenrijk.

Het Strandeiland moet met 8000 woningen en 20.000 inwoners het grootste van IJburg worden. Een aantrekkelijke plek, als we mogen afgaan op de maquette en de plattegrond.

Het Strandeiland wordt omzoomd door een stadsstrand en natuurstranden - het verschil is vooralsnog onduidelijk - en omvat een binnenmeer. Het ziet er wat relaxter uit dan Haveneiland-Oost en -West.

Een pre is dat de bewoners een prachtig uitzicht krijgen op Durgerdam en de vaargeul aan de westkant, en op Almere in het oosten. Een verschil met de vroegste eilanden is dat er in het hart een verhoging wordt opgeworpen, noem het een heuvel, zodat ook bewoners in het centrum kunnen meegenieten van de vergezichten.

Kwetsbare ontsluiting
Tot zover de zonnige kant van het verhaal. Want helemaal zorgeloos zal de invulling van het Strandeiland niet zijn. Tramlijn 26 toonde met een langdurige storing donderdag weer eens aan hoe kwetsbaar de ontsluiting van IJburg is.

Twee toegangen voor het gemotoriseerde verkeer kennen de eilanden nu, terwijl iedereen die van en naar het Strandeiland reist straks over één, schamele dam moet, op de plek waar nu zo ongeveer Blijburg ligt.

Lijn 26 zal naar het nieuwe eiland worden verlengd en een lus rijden rond het binnenmeer.

Het is vragen om moeilijkheden: 20.000 bewoners die afhankelijk zijn van een tram met nog steeds slechts twee plekken om een fiets mee te nemen. Voeg daar het in- en uitstromende autoverkeer bij, 's ochtends en 's avonds, en het beeld wordt helder: het zal dringen zijn op de doodlopende weg die Strandeiland heet.

Over de architectuur valt op dit moment niets te zeggen, omdat het stedenbouwkundig plan verder moet worden ingevuld en gedetailleerd, maar ook dat is niet vrij van zorgen.

De grootste kritiek op het huidige ­IJburg is dat de woningbouw veel van hetzelfde is, met behoorlijk anonieme, zakelijke blokken. De basaltblokken langs de Bert Haanstrakade aan de noordkant geven dat stuk van ­IJburg het aanzien van de Afsluitdijk, en wel de barse kant ervan.

Opgewektheid
Er ontbreekt een eilandgevoel als je in het hart van het Haveneiland bent opgesloten. Wie daar in een hofje woont, krijgt niets mee van de waterrijke omgeving. Blijburg heeft in dat opzicht als een eyeopener gediend.

Als het karakter van het Strand­eiland relaxter zal zijn door de strandjes, is te hopen dat de woningbouw daarbij aansluit.

Is er een gebaar richting Durgerdam denkbaar? Kunnen hout en kleuren iets betekenen? Dat garandeert in ieder geval een mate van opgewektheid die nu op veel plaatsen op IJburg ontbreekt, net zoals een markant gebouw, een ijkpunt in de wijk.

Het belangrijkste blijven de bereikbaarheid en de voorzieningen. Een strandeiland zonder bedrijvigheid - ook al is daar in het programma voorzien - blijft een levenloze uithoek, en een verstikte toegangsdam beneemt je de lust er te gaan wonen.

Er is een kans om Strandeiland ten goede te keren. Als Amsterdam eindelijk de veerdienst organiseert die de Sluisbuurt (in wording), het Strandeiland en Almere aandoet, krijgt de nieuwe uitleg vleugels. Dan wil je er misschien nooit meer weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden