Plus

'Lieve baby, niet gewenst maar toch geliefd'

Tientallen mensen liepen woensdagavond mee met de stille tocht voor de dode baby die vorige week in een tas werd gevonden langs de Sloterplas. Bij een boom vlakbij het water werden knuffels, bloemen en briefjes neergelegd.

Stille tocht bij Sloterplas Beeld Maarten Brante

Een wit Nijntje met een briefje erin: "Lieve baby. Niet gewenst maar toch geliefd. Slaap zacht." Buurtbewoonster Marja van der Willigen heeft het briefje geschreven.

Ze kan er niet over uit. "Hier zit een vreselijk verhaal achter. Het is verschrikkelijk voor het kindje en voor de ouders. Wat moet die moeder eenzaam zijn geweest. Ze draagt dit voor de rest van haar leven met zich mee."

De Amsterdamse vrouw, zelf moeder, denkt dat de ouders wilden dat het baby'tje, een jongetje, gevonden werd.

"Anders had het niet zo zichtbaar bij het pad gelegen. Maar wat het vreselijke verhaal erachter is, dat weten we niet. Dit is een wanhoopsdaad. Je probeert het te snappen. Het kindje had een rompertje en een luier aan. De moeder heeft toch voor hem gezorgd. Maar ach, had ze het maar op mijn stoep gelegd."

De stille stoet bestaat uit een gemengd gezelschap. Er lopen oudere vrouwen, moeders met kinderwagens, jonge kinderen en enkele Turkse vaders mee.

Een oudere vrouw met een hondje heeft een wit bloemetje geplukt dat ze bij de boom zal neerleggen. "Ik loop hier iedere dag. Heel akelig is het."

Buurtbewoonster Odette, die aan de overkant van de plas woont, heeft een bosje rozen in de hand.

"Het raakte me erg. Hoe kun je zoiets doen? Zo'n baby heeft geen kans gekregen. Het heeft geen eens een naam. Zo zielig. Wat bezielt een mens om tot zoiets te komen? Had het kindje maar weggegeven. Meelopen in een stille tocht is nu toch het minste wat je kunt doen."

Minuut stil
Dat vindt ook Esra Gunes die met haar dochter in de kinderwagen is gekomen. "Respect tonen voor dat kindje. Dit is zo vreselijk. Ik heb er geen woorden voor."

Bij de boom vraagt stadsdeelvoorzitter Achmed Baâdoud om een minuut stilte. De aanwezigen leggen tenslotte meegebrachte knuffels, witte en rode rozen en brieven bij de boom. Op een brief staat: "Niemand laat zijn eigen kind alleen. Zorg ervoor. Ga je melden. Afzender Nico, gered door buren. Hongerwinter 1944."

De spullen, zo laat de wijkagent weten, worden straks naar de begrafenis meegenomen. Een vrouw, Leila Hader, vraagt of de begrafenis bijgewoond mag worden.

"Ik ben hier gekomen om te laten zien dat het kindje gekend is. Ik heb het al een naam gegeven: Djibriel, naar Gabriël de aartsengel. Ik hoop nu dat de moeder snel gevonden en geholpen wordt. Een moeder doet niet zomaar iets."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden