Column

Liefde op het eerste gezicht bestaat

Theodor Holman Beeld Wolff
Theodor HolmanBeeld Wolff

Koos - zo heet hij. Liefde op het eerste gezicht bestaat. De geweldige dames van Animal in Need overhandigen mij de overduidelijke vuilnisbak.

Koos heeft een lange reis gemaakt vanuit Spanje, en als hij over het veld rent om zijn kleine beentjes te strekken en om een plas te doen van een half uur, heb ik moeite niet ontroerd te raken.

Hij is uit een tekenfilm weggelopen. Een tekenfilm die gaat over een roedel honden die door de achterbuurten van Cadiz zwierf, achterna gezeten door enge hondenvangers en uiteindelijk gered door Peter Koekebakker.

Als ik een paar uur later thuis ben, vertel ik zo'n verhaal aan Bloem en Koning. Kleinkinderen eisen dierenverhalen. Ik kan me niet inhouden en vul het leed nog wat bij met enge straathondenavonturen, zodat én Koning én Bloem Koos vasthouden alsof zij hem net hebben gered uit de armen van Al Capone.

Koos laat het zich welgevallen.

Hij wil vooral aangehaald worden. Dat hebben Koning en Bloem ook snel door.

Opeens mis ik mijn vader.

Hij zegt in mijn hoofd: "Dag lief vlooientapijtje. Dag vent." Zo begroette hij vroeger onze hond. Ik zeg het hem nu na.

Koning schrikt van het woord 'vlooientapijtje.'

"Heeft ie vlooien?"

"Nee, dat is een koosnaam."

We lachen beiden om de onbedoelde woordspeling.

Bloem wil Koos voeren met haar eigen giraffe. Maar die blieft Koos niet. Geheel zelfstandig vindt zij de voederbak van Koos, haalt daar wat droogvoer uit, stopt dat eerst in haar eigen mond en omdat ze het toch niet zo lekker vindt, deelt ze Koos zijn eigen voer uit.

Hij eet met smaak.

Koning wil met Koos op de ­foto, al vindt hij de hond wat klein.

"Waarom heb je niet meteen een grote hond gekocht?"

"Dit wilden we niet."

"Waarom niet?"

"We hebben niet zo'n groot huis."

"Waarom heb je je oude huis dan weggedaan?"

Gelukkig wordt hij snel af­geleid door Koos, die het behaagt op zijn andere zij te gaan liggen.

Bloem begrijpt niet waarom Koos zijn droogvoer wel lekker vindt en zij niet en stopt weer wat knabbels in haar mond die haar moeder er keurig uithaalt.

En dan zijn ze weg.

Koos wil de straat nog niet op. Hij blijft voor het huis staan en weigert om een drol te draaien en te pissen.

Hij wil slapen.

Dromen over Cadiz.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden