Review

Let me in ****

null Beeld

Regie: Matt Reeves
Met: Kodi Smith McPhee, Chloë Grace Moretz, Richard Jenkins, Elias Koteas

Toen de Zweedse romanverfilming van Let the right one in anderhalf jaar geleden in Nederland werd uitgebracht, stond de Amerikaanse bewerking al in de steigers. De snelheid waarmee de Amerikanen zich op het meesterwerk van regisseur Tomas Alfredson stortten stemde cynisch.

Sinds de eeuwwisseling heeft Hollywood een onafzienbare reeks oude Amerikaanse en recente Aziatische horrorfilms herkauwd. De Zweedse vampierfilm behoorde tot een handvol volstrekt originele hoogtepunten in een decennium vol magere herverfilmingen.

Dat laatste wordt deels door de makers van Let me in onderschreven. Net als bij de bewerkte Aziatische films spraken de producenten de wens uit een geweldig verhaal naar het Amerikaanse publiek te willen brengen dat buitenlandse films links laat liggen. Of ze daarin geslaagd zijn, valt te betwijfelen, want Let me in trok in de VS weinig publiek. En dat is onterecht, want wie de film onbevangen bekijkt, ziet één van de sterkste Amerikaanse horrorfilms van de laatste jaren.

De film verhaalt over de gepeste twaalfjarige Owen, die in het besneeuwde Los Alamos anno 1983 gefascineerd raakt door zijn nieuwe buurmeisje Abby. Haar komst valt samen met een reeks brute moorden, en dat is geen toeval. Het meisje is een vampier, en net als Owen een buitenstaander, die hem zal leren voor zichzelf op te komen.

In zijn bewerking van het boek en het eerste filmscenario van John Ajvide Lindqvist schrapte schrijver en regisseur Matt Reeves een aantal grillige bijzaken, om de onheilszwangere kalverliefde meer naar de voorgrond te halen. De ingrepen maken de film minder subversief en intrigerend dan de Zweedse versie, die voor de stijl en fotografie van Let me in onmiskenbaar als blauwdruk heeft gediend.

Ook deze film benut focusverlegging om de kijker visueel aan Owen te binden, en slaagt daar zo goed in dat diens lot niemand onberoerd zal laten. Het jochie is in de vertolking van Kodi Smith McPhee (The road) opnieuw een bleekneusje, maar heeft nu ravenzwart haar, terwijl Chloë Grace Moretz (Kick-ass) als vampiermeisje donkerblond is geworden. Belangrijker is dat de uitstekende jonge acteurs genoeg op elkaar lijken om broer en zus te kunnen zijn, en dat is geen verbetering.

Reeves doet veel goed in zijn ontroerende film, maar de belangrijkste keuzes zijn gebaseerd op de uitzonderlijke kwaliteiten van de voorganger en niet op een afwijkende eigen visie op de roman. Met zijn vorige film, Cloverfield, deed Reeves het tegenovergestelde: hij gaf een frisse nieuwe draai aan het Japanse genre van de reuzenmonsterfilm.

Door de Zweden in hoofdlijnen te volgen zet de regisseur opnieuw een sterke genrefilm op zijn naam, maar Let the right one in was beter, waardoor het bestaansrecht van de Amerikaanse versie onverminderd betwist kan worden. (BART VAN DER PUT)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden