Plus

Les Fantômes d'Ismaël

Les Fantômes d'Ismaël is van zichzelf bewuste auteurs­cinema, zoals alleen Fransen die kunnen maken.

Les Fantômes d'IsmaëlBeeld Jean-Claude Lother

Arnaud Desplechins films (Un Conte de Noël, Trois Souvenirs de ma Jeunesse) zijn psychologische spiegelpaleizen, waarin we nooit weten wat echt is. Zien we de werkelijkheid, een droom, een gedachtespinsel of een nachtmerrie? Bij de personages in Desplechins films lopen deze volkomen door elkaar heen.

In Les Fantômes d'Ismaël kruipen we in het hoofd van filmmaker Ismaël (vaste Desplechin-acteur Mathieu Amalric), die verstrikt zit in een onontwarbare kluwen van gedachten, wanen en emoties. Zijn grootste probleem is dat hij volkomen vastzit in zijn verleden.

Relatiedrama
Dat zijn vriendin Carlotta (Marion Cotillard) hem twintig jaar geleden verliet - ze was zijn filmobsessie beu - is hij nog steeds niet te boven. Inmiddels heeft hij in Silvia (Charlotte Gainsbourg) een leuke nieuwe vriendin, maar op een dag duikt Carlotta, van wie Ismaël nooit meer iets heeft gehoord, weer op in zijn leven. Dat ze hem terug wil, zet zijn leven, en dat van Silvia, volledig op zijn kop.

Zo opgeschreven klinkt Les Fantômes d'Ismaël als een ­relatiedrama, maar de filmtitel (De geesten van Ismaël) suggereert iets anders: Carlotta komt niet werkelijk terug, maar spookt als een geest rond in Ismaëls hoofd.

Les Fantômes de Ismaël is een psychodrama, waarin de kijker in het hoofd zit van een in alcohol gedrenkte, verwarde filmmaker. Geen wonder dat Ismaël een writer's block heeft, zodat zijn filmscenario over een mysterieuze medewerker van de Franse geheime dienst op een missie in Tadzjikistan maar niet afkomt. Tot woede van zijn producent, die eist dat Ismaël op tijd zijn nieuwe film maakt. Het leidt met kluchtige taferelen tot het minst geslaagde deel van de film.

Overtuigend
Zoals altijd bewijst Desplechin dat hij de filmgeschiedenis van haver tot gort kent. Zijn filmmaker in crisis (auto­biografisch?) doet denken aan Fellini's Otto e mezzo. In ­interviews verwijst Desplechin ook naar Providence, Alain Resnais' psychodrama uit 1977 dat in het hoofd kruipt van een alcoholistische schrijver.

Namedropping is altijd ­gevaarlijk, want Les Fantômes d'Ismaël haalt het niveau van deze films niet. De film barst van de ideeën, maar wordt nooit een overtuigend geheel.

Les Fantômes d'Ismaël is van zichzelf bewuste auteurs­cinema, zoals alleen Fransen die kunnen maken. Het is de kracht (herkenbare signatuur) en de zwakte (een op hol geslagen regisseur) van de film.

Les Fantômes d’Ismaël

Regie Arnaud Desplechin
Met Mathieu Amalric, Charlotte Gainsbourg, Marion Cotillard
Te zien in Filmhallen, The Movies, Studio/K, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden