Plus Generatie 020

Leny van Engelen (81) en Ank Meijer (80): 'Je went er aan dat fietsen worden gejat'

Elke generatie ervaart de veranderende stad op haar manier. Tachtigers Leny van Engelen en Ank Meijer zijn al jaren een stel en wonen midden in de Jordaan.

Leny van Engelen (l) en Ank Meijer denken er elke zomer wel een keer aan de drukte van de stad definitief te ontvluchten. Beeld Sanne Zurné

Het huis van Leny van Engelen (81) en Ank ­Meijer (80) is onderdeel van de Jordaantour. Dat komt door de markante gevelsteen op de voorkant van hun huis: de Blickmant. Dat steentje is de laatste herinnering aan het feit dat het pand ooit een water- en vuurhuisje was, waar huisvrouwen warm water voor de was konden halen.

Niet zelden staat er dus een groep toeristen naar binnen te loeren, maar erg vinden Van Engelen en Meijer dat niet. Ja toeristen, die zien ze veel, maar hun straatje is het leukste straatje van de stad, dus je hoort hen niet klagen.

Over bierfietsen wel, dat is een ander verhaal. Precies om de hoek zit een bierfietsopstappunt. Daar komen de luidruchtige toeristen aan. "Ze gaan gillend en schreeuwend door de straat," zegt Van Engelen.

Knusse huisje
Sinds het drukker wordt in het centrum, denken ze elke zomer toch: we gaan weg. Vooral Meijer wil dat dan. Maar als Van Engelen zegt: kom we gaan naar Haarlem, Alkmaar, Utrecht, haakt Meijer af. "Het lijkt me moeilijk om te aarden als oudere in een stadje waar iedereen elkaar kent."

Dus zo blijven ze in hun knusse huisje in de Jordaan, in de straat waarvan ze inmiddels de oudste bewoners zijn.

Ze zijn beiden import. Meijer werd wel geboren in Amsterdam, maar groeide op in het Gooi. Van Engelen begon haar leven in Utrecht. En ze leerden elkaar nog veel verder weg kennen: in Brazilië, halverwege de jaren zeventig.

Het was de tijd van Nederlandse overheidsprogramma's die gezondheidszorg en ­andere hulp organiseerden in ontwikkelingslanden. Van Engelen was sociaal cultureel werker, Meijer verpleegkundige.

Alleen een oude gevel
Toen ze elkaar ontmoetten, wist Meijer: dit is haar, ik laat haar niet meer gaan. Maar een ­relatie met een vrouw was niet hoe Van Engelen haar toekomst zag. "Ik dacht altijd dat ik zou trouwen met een man en kinderen zou krijgen."

Na terugkomst uit Brazilië vond Van Engelen een huis in Amsterdam. "Ik wilde óf naar Amsterdam óf naar een heel klein dorpje."

Voor Meijer was het toen duidelijk: ze zou ook naar Amsterdam gaan.
Niet veel later gingen ze samenwonen. "Voor vrouwen was dat makkelijker dan voor mannen," zegt Van Engelen. Erg actief in de homobeweging waren ze nooit. "We zijn wel eens wezen dansen bij het COC." En ze deden mee aan de gay sportspelen.

Het huis waar ze nu wonen ziet er spic en span uit. Maar destijds, het was 1980, stond alleen de voorgevel er nog, de rest moest worden herbouwd. Ook de buurhuizen waren zwaar verkrot.

80

Hoe ervaren Amsterdammers de veranderende stad? Tien stadsbewoners van verschillende generaties delen hun verhaal.

Vorig jaar is de laatste echte Jordanees uit de straat gestorven. Maar het buurtgevoel is er nog.

Elk jaar is er een straatetentje, en de twee vrouwen hebben zich bij Stadsdorp Noord-Jordaan aangesloten. Daar ontmoeten ze andere buurtbewoners, vaak ouderen, voor een borrel, maar je kunt er ook schaken, er is een vintagekledingclub, er zijn een fiets-, een wandel- en een filmgroep en je kunt er zingen.

Jammer vinden ze dat de stad zijn gewone winkels kwijtraakt. "Ik mis de V&D," zegt Van Engelen. Laatst zocht Meijer een bh, maar waar vind je die? "Ik kwam bij de Hunkemöller terecht, maar dat lijkt wel een nachtclub met al die stringetjes. Alles moet zo hip en snel."

Onaardig voor ouderen
Zij hebben het goed, maar zien ook dat vrienden worstelen. Meijer: "Amsterdam kan niet zo goed opkomen voor de gewone mensen. Als je nog geen eigen huis bezit, is het zo lastig een woning te vinden."

Ze willen niet zeuren, maar fietsen wordt als oudere in een drukke stad gevaarlijker. En waarom worden zo veel ov-haltes geschrapt? "Dat is zo onaardig voor oudere mensen," zegt Van Engelen.

Grappig, na al die jaren voelen ze zich nog altijd niet echt Amsterdammer. Al zegt Meijer dat ze misschien Amsterdamser is dan ze denkt. "Je raakt eraan gewend dat fietsen worden gejat, of je tas. En toen ik laatst hoorde van een Limburger die zei dat hij niet in Amsterdam begraven zou willen worden werd ik echt pissig." Die gaan nooit meer weg.

Lees ook deel 1: Truus Langelaan-van Eeghen (108) wilde geen mevrouwtje uit Zuid worden

En deel 2: Mimi Verbrugge (93): 'Mensen bekommeren zich minder om elkaar'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden