Plus

Le Redoutable: vermakelijke film over film

Le Redoutable is een alleszins vermakelijke film over film; een gekleurde inleiding in de wereld van Godard, die hopelijk uitnodigt zijn beste werk te (her)zien.

Beeld Le Redoutable

"Zijn naam alleen roept een bepaald beeld op," zegt actrice Anne Wiazemsky in voice-over in de openingsbeelden van Le redoutable, terwijl de camera gericht is op het bezonnebrilde gezicht van regisseur Jean-Luc Godard.

"Ondefinieerbaar, wild, fascinerend, grappig, onvoorspelbaar, verontrustend, politiek, charmant, onbeschaamd, jong, vrij." Na een korte stilte: "En ik hield van hem."

Ga er maar aanstaan, denk je direct. Maar Michel Hazanavicius - die in 2011 doorbrak met The Artist, zijn met twee Oscars bekroonde ode aan de zwijgende film, en die in 2014 het zwarte oorlogsdrama The Search ­regisseerde - durft het aan, een biografische film over het fenomeen.

'De te duchten'
Zijn Le Redoutable ('de te duchten') begint in 1967; culturele en politieke veranderingen hangen in de lucht. Godard, die meesterwerken op zijn naam heeft als À bout de souffle (1960), Le mépris (1963), Bande à part (1964), Pierrot le fou (1965) en Alphaville (1965), zit in een diepe artistieke crisis en gooit het over een andere boeg met La Chinoise, waarin vier jonge revolutionairen de theorieën van Mao Zedong op hun situatie proberen toe te passen.

De hoofdrol laat Godard - zijn korte ­huwelijk met Anna Karina, de muze van zijn baanbrekende films, is gestrand - spelen door actrice en studentenactiviste Anne Wiazemsky (Stacy Martin, eerder te zien in Lars von Triers Nymphomaniac).

Knipoog
Hazanavicius spaart Godard niet; in een film die meandert tussen lichtvoetige soap en episch tijdsbeeld toont hij hem als een onzekere tobber, een pedante wijsneus, een jaloerse minnaar en een man die weinig ­tegenspraak duldt.

Het kleurgebruik, met een hoofdrol voor geel, rood en blauw, is een knipoog naar de opmerkelijke fotografie van Godards cameraman Raoul Coutard. En er zijn tussentitels vol woordgrapjes in kapitalen, zoals in Godards films en andere verwijzingen naar de filmtaal van de nouvelle vague.

De camera glijdt meer dan eens over Wiazemsky's naakte lichaam, als commentaar op het 'functionele' bloot in Godards film. Louis Garrel, zoon van regisseur Philippe Garrel, een taaie nazaat van de nouvelle vague, is goed gecast als Godard.

Het resultaat is een alleszins vermakelijke film over film; een gekleurde inleiding in de wereld van Godard, die hopelijk uitnodigt zijn beste werk te (her)zien.

Le Redoutable

Regie Michel Hazanavicius
Met Louis Garrel, Stacy Martin
Te zien in Eye, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden