PlusTheater

Laura van Dolron schiet alleen maar met losse flodders

In Wat We Normaal Niet Horen heeft Van Dolron geen overkoepelend verhaal weten te formuleren waarin de voorstelling aan zichzelf ontstijgt.

Laura van Dolron ontmoette een keur aan mensen ‘die niet zo snel aan talkshowtafels belanden’, maar wier verhalen wel gehoord moeten worden. Ze ging onder meer naar een tbs-kliniek, een AA-meeting en een hospice. Een verzameling mooie verhalen levert evenwel niet per definitie een goede theatervoorstelling op.

In praatgroepsetting, voor een twintigtal stoelen naast een koffie­tafeltje met thermoskannen en kartonnen bekertjes, doet ze nu verslag. ­Achter haar zitten voormalig vluchteling Marcio Da Silva, acteur Steve Aernouts en muzikant Frank van Kasteren. Van Dolron heeft de grote kwaliteit mensen op hun gemak te stellen en met de juiste vragen intieme verhalen te ontlokken. Haar ­gasten ontroeren met een aantal persoonlijke herinneringen, vaak ontwapenend nuchter verteld – wat een prettig contrast biedt aan Van Dolrons voorliefde voor het zweverige.

Oppervlakkige oneliners

Helaas zijn de meeste stoelen leeg: we zullen het vooral moeten doen met Van Dolrons perspectief op haar ontmoetingen. Het geeft de voorstelling niet alleen iets eenzijdigs, maar ook iets ongemakkelijks: hun verzameld leed lijkt haar soms net iets te goed uit te komen.

Van Dolron schiet in rap tempo van de ene naar de andere anekdote, en heeft tussendoor, haast achteloos, voortdurend pseudo-inspirerende levens­wijsheden paraat die ze aan hun verhalen ontleende. Het werkt averechts: de voorstelling krijgt daardoor iets pedants. Ze wekt de indruk alsof ze de mensen die ze ontmoette, in één oogopslag wel even doorgrondt en een oppervlakkige one­liner afdoende is om hun levens te vatten. Zo dweept ze over zaken als kwetsbaarheid in een voorstelling die ze zelf volledig op safe speelt.

In Wat We Normaal Niet Horen lost Van Dolron anderhalf uur losse flodders af: ze schiet heus af en toe raak, maar ze heeft geen overkoepelend verhaal weten te formuleren waarin de voorstelling aan zichzelf ontstijgt. Ik twijfel niet aan haar goede bedoelingen, maar ze lijkt zich er hier wel heel gemakkelijk vanaf te willen ­maken.

Wat we normaal niet horen

Door Laura van Dolron, Het Zuidelijk Toneel
Gezien 25/5, Tilburg
Te zien 30/5-1/6, Frascati; 5-8/6, Over het IJ Festival

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden