Plus

Las Hijas de Abril: op naar de volgende Mexicaanse gezinshorror

In de films van de Mexicaanse regisseur Michel Franco zijn mensen bedrieglijke wezens. Las Hijas de Abril vormt geen uitzondering.

Beeld Las Hijas de Abril

Gruwelijk ontsporende gezinnen zijn geen onbekend verschijnsel in de Mexicaanse cinema. Het door een getrouwde man verzwijgen van zijn homoseksualiteit eindigde in Amat Escalantes La region salvaje vorig jaar nog in moord en doodslag.

De leugens en het bedrog in Las Hijas de Abril (De dochters van April) doen aan deze film denken, evenals de vernietigende kracht van seksuele lust. Die wordt in La regio salvaje verbeeld in een seksverslaving bevorderend pleziermonster.

Met Las Hijas de Abril bevindt de Mexicaanse regisseur Michel Franco zich op zijn vertrouwde terrein. Mensen zijn in zijn (vijf) films bedrieglijke wezens, bij wie een innemende, vriendelijke buitenkant probleemloos kan samengaan met een kwaadaardige binnenkant.

Mensen zijn in zijn films nooit op hun woorden te vertrouwen, want ze zeggen het één, maar doen het andere. In een interview in deze krant over zijn grootste succes Después de Lucia (After Lucia), waarin middelbare scholieren een klasgenoot kapot proberen te treiteren, stelde Franco drie jaar geleden dat het verlangen om pijn te doen en te vernederen in mensen zit ingebakken.

Markies De Sade noemde hij zijn favoriete schrijver en Pasolini's Salo één van zijn favoriete films. Zo ruig gaat het in Las Hijas de Abril niet toe, maar aan manipulatieve kwaadaardigheid geen gebrek.

Tienerzwangerschap
Las Hijas de Abril begint als een drama over tienerzwangerschap. De 17-jarige Valeria (Ana Valeria Becerril), die met haar oudere zus Clara (Joanna Larequi) samenwoont in het huis van hun gescheiden, elders wonende moeder Abril (Emma Suárez), vertoont na de geboorte van haar dochtertje tekenen van postnatale depressie. Borstvoeding lukt nauwelijks en van het vele huilen van de baby raakt ze overstuur.

Aan haar zus heeft ze niet veel, want die is nogal apathisch. Mateo, Valeria's vriend en vader van het kind (Enrique Arrizon), doet zijn best haar te steunen, maar ook hij is nog een tiener en weet niet wat hem overkomt. Redding lijkt te komen van Abril, die tijdelijk bij haar dochters intrekt om de verzorging van de baby op zich te nemen.

Eind goed al goed? Niet bepaald, want in de tweede helft van de film lijkt niets wat het eerder leek te zijn. Zoals in zijn vorige films trekt Franco in Las Hijas de Abril het kleedje onder de kijker vandaan met een personage dat niet doet wat we verwachten. Abril ontpopt zich tot iemand die gedreven door seksuele verlangens zonder problemen een verwoesting aanricht door alles en iedereen te beliegen en te bedriegen.

Freud kan tevreden zijn over het moeder-dochterdrama Las hijas de Abril, maar van de kijker vereist het nogal wat suspension of disbelief. Het is moeilijk op het waarom in te gaan zonder de thrillerachtige plot te verraden, maar essentieel is de vraag hoe geloofwaardig Abrils gedrag is. Handelt ze als een soort Medea uit wraak op haar 72-jarige ex, die haar verliet voor een vrouw, die half zo oud is als hij? Of is haar handelen een desperate poging om eeuwig aantrekkelijk en jong te blijven?

Uitstekend acteren
Dat Franco het volledig aan de kijker laat om haar gedrag te interpreteren, voelt te makkelijk. Het is fijn als een film psychologisch niet is dichtgetimmerd, maar hij moet wel handvatten bieden.

Zoals zoveel arthousefilms gaat Las Hijas de Abril ook over de desastreuze gevolgen van een slecht contact tussen ouders en kinderen. Wat er in het verleden tussen hen is gebeurd, weten we niet, maar Valeria voelt zich op zijn zachtst gezegd niet op haar gemak bij haar moeder. De communicatie is stroef en tot een goed gesprek komt het niet.

Ook de relatie van Mateo met zijn vader, een hoteleigenaar, is hopeloos. Begrijpelijk dat de man teleurgesteld is dat zijn zoon een tienervader is geworden ("Wat mot je met een baby?"), maar door hem het huis uit te gooien, maakt hij hem het leven alleen maar moeilijker.

We hebben weleens een geloofwaardiger familiedrama gezien dan Las hijas de Abril. Dat de film toch boeit, dankt hij aan de zorgvuldige strakke beeldkaders en het uitstekende acteren.

Emma Suárez, die een totaal tegengesteld moederpersonage speelt in Pedro Almodóvars Julieta, doet als moeder de ongeloofwaardige elementen in het script bijna vergeten. Ana Valeria Becerril is als Valeria een overtuigende tienermoeder, bij wie achter kwetsbaarheid langzaam een ijzeren wilskracht opdoemt.

Op naar de volgende Mexicaanse gezinshorror!

Las Hijas de Abril

Regie Michel Franco
Met Emma Suárez, Ana Valeria Becerril
Te zien in Kriterion

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden