Plus

Land of Mine vertelt het vergeten verhaal over levende mijnenvegers

Een tragisch verhaal over een jonge Duitse soldaten die na de Tweede Wereldoorlog 45 duizend mijnen moeten ruimen aan de Deense kust. Maar dankzij de indringende beelden wordt dit vergeten verhaal goed in beeld gebracht.

Beeld -

"Als je kunt vechten, kun je ook opruimen," blaft een Deense legercommandant. Voor hem is dat argument genoeg om Duitse krijgsgevangenen na het eind van de Tweede Wereldoorlog aan het werk te zetten als mijnenruimers. Dat velen van hen minderjarig zijn, en dat het geheel indruist tegen de Geneefse Conventies, doet er niet toe.

Deze scène in Land of Mine is geen filmische overdrijving: zo'n tweeduizend Duitse krijgsgevangenen werden daadwerkelijk ingezet om de ruim twee miljoen mijnen te ruimen die het Duitse leger tijdens de bezetting aan de Deense kust had begraven. Velen van hen waren minderjarig, en velen overleefden deze dwangarbeid niet. De oorspronkelijke titel van deze derde speelfilm van de Deense regisseur Martin Zandvliet verwijst naar hoe deze oorlogsmisdaad in Denemarken uit de geschiedenisboeken verdween: Under Sandet, oftewel 'onder het zand'.

De internationale titel waaronder de film ook in Nederland wordt uitgebracht, legt de nadruk ergens anders, maar heeft een even zwaar op de hand gekozen dubbele lading: land of mine kun je lezen als 'land vol mijnen', maar ook als 'land van mij'. Dat nationalistische sentiment wordt direct in de openingsscène van de film opgevoerd. "Dit is mijn land! Rot op!" brult sergeant Carl Rasmussen (Roland Møller) tegen een gevangen­genomen Duitse soldaat, die hij tegen de grond geschopt heeft.

Land of Mine

Regie Martin Zandvliet
Met Roland Møller
Te zien in Filmhallen, Kriterion, Tuschinski

Voorspelbaar
Deze Rasmussen krijgt vervolgens de leiding over een bataljon piepjonge Duitsers, die samen ruim 45,000 landmijnen van een stuk strand moeten vegen voor ze terug naar huis mogen. Dat ze dit niet allemaal zullen overleven staat al snel vast, hun hoopvolle verhalen over wat ze terug in Duitsland weer op willen bouwen ten spijt.

Zoals het gaat in dit soort films blijkt de stugge sergeant een klein hartje te hebben en bouwt hij langzaam maar zeker toch genegenheid voor de jongens op. Zo steunt Zandvliet vaker op iets te conventionele, en daarmee voorspelbare wendingen in zijn vertelling. Toch weet Land of mine, dankzij intense beelden en een zorgvuldige spanningsopbouw, dit belangrijke vergeten verhaal op een indringende manier in beeld te brengen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden