Plus

Laatste ronde café Finch: 'Waar moet ik nou heen?'

Hang-out voor vrijgevochten types - ook Mick Jagger en Kate Moss dronken er een glaasje. Café Finch op de Noordermarkt houdt er na bijna 25 jaar mee op. 'Ver-schrikke-lijk. Waar moet ik nou heen?'

Buurvrouw Coby Rijmsburger (r): 'Finch houdt me jong, al die heerlijke jongens hier' Beeld Dingena Mol

Op vrijdagmiddag, borreltijd, is het piepkleine terras - een paar tafeltjes en wat gammele houten krukjes onder de bloeiende blauweregen, met uitzicht op de Noorderkerk - snel gevuld. Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat de borrelaars op de vrijdagavond het halve plein over­namen, maar die tijden zijn voorbij. Café Finch, een icoon, sluit op 21 juli zijn deuren, na bijna 25 jaar.

Eigenaar Rob Benoni (51): "De afgelopen jaren merkte ik dat ik behoefte kreeg om vrijheid te herwinnen en niet meer eeuwig eindverantwoordelijke te zijn. Ik was benieuwd hoe is het om eens écht weekend te hebben met mijn kinderen Liv en Moss. Vorig jaar heb ik de knoop doorgehakt en ben ik op Heineken en makelaars afgestapt en heb ik de kroeg onder de radar aangeboden."

Dat het horecalandschap razendsnel verandert, speelt ook mee in Benoni's besluit te stoppen. "In elke wijk buiten het centrum ontstaan prachtige en vernieuwende initiatieven. Je hoeft niet meer naar het centrum te fietsen voor je biertje. En de Jordaan vergrijst sterk, hier is nauwelijks ruimte voor nieuwe initiatieven en die kortzichtige té strenge handhaving op de veel te kleine terrassen werkt ook niet mee. Last but not least staan de dames van mijn team zo'n beetje allemaal op het punt om te vertrekken. Of ik hierna nogmaals dezelfde sfeer kan waarborgen - ik weet het niet."

Mick Jagger
Benoni was ook betrokken bij andere horecaondernemingen in de stad, waaronder Wolvenstraat 23, Bar Moustache, Nassau en Onassis, maar Finch is altijd zijn grote liefde gebleven. En nu is hij dus klaar met de Amsterdamse horeca. Op 20 juli worden oude Finch­relikwieën geveild onder leiding van Jan Six en op 21 juli is het slotfeest Op=Op, waar vrijwel alle oud-medewerkers nog een kwartiertje komen tappen.

Eigenaar Rob Benoni (r) weet nog niet wat hij na de sluiting van Finch gaat doen Beeld Dingena Mol

Daarna opent juicebar Joe & The Juice een vestiging op de plek van Finch. Wat Benoni zelf gaat doen is nog onduidelijk. "Geen kroeg meer, dat is zeker; eerst maar eens afkicken van dertig jaar Amsterdamse horeca."

Het is niet voor te stellen, maar Finch leek bij de opening in 1993 gedoemd een vroegtijdige dood te sterven. Trouwe klant Caroline Vos (52): "Ik ken Rob van café Thijssen, waar we samen hadden gewerkt. Hij opende Finch, maar er kwam geen kip op af. Hij zat hier maar in zijn eentje kat Flame te aaien en te wachten op klanten. Op een zonnige dag heb ik met mijn vriendin Liesbeth de stoeltjes buiten gezet en zijn we op de markt mensen gaan ronselen. Vanaf dat moment zijn de marktdagen gaan lopen."

Daarna groeide de kroeg uit tot een hang-out voor medewerkers en gasten van nachtclub Roxy en van reclamebureau Czar, waar Benoni als officemanager had gewerkt, en ontstond er een bijzondere mix van vrijgevochten types: buurtbewoners, marktkooplui en creatievelingen.

Finch had ook een grote aantrekkingskracht op beroemdheden, die er overigens altijd met rust werden gelaten. Van Chris Zegers en Ruben Nicolai tot Holleeder - ze deden hier ongestoord hun drankje. Net als Mick Jagger, die ooit zijn Mercedes voor de deur parkeerde om een biertje aan de bar te drinken, en Kate Moss, die op een zondagmiddag binnenwandelde en een wodka bestelde.

Polaroid uit de privécollectie Beeld .

Groot gemis
Benoni is de marktmensen altijd trouw gebleven, en zij hem. Ook toen Finch al was ontdekt door tout uitgaand Amsterdam en het helemaal niet meer nodig was, opende hij op zaterdagochtend om zeven uur en maandagochtend om zes uur het café, zodat ze een kop koffie konden komen drinken. Als Benoni dan nog niet had geslapen, wat soms gebeurde op vrijdagnacht, overhandigde hij de sleutels aan een vriend, want de tent moest en zou opengaan.

Marktkoopman Bram Kooistra (82) zit op zaterdagochtend aan de tafel bij het raam. Hij moppert wat voor zich uit: "Wat zal ie ze eigen druk maken, dit pand is zijn eigendom. Maar voor ons zal het een groot gemis zijn dat de kroeg sluit. Wie is nou zo gek om zijn kroeg om zes uur speciaal voor ons te openen? Rob is een goede kerel en de koffie is hier lekker. Ik kom hier graag, ook voor de jonge meisjes van een jaar of zeventig."

Iets verderop aan de bar zitten Vivian Devries (37) en haar dochter Uma (6,5). Straks maken ze hun vaste rondje over de markt. Devries: "Ik ben hier letterlijk opgegroeid; ik woonde naast Finch, mijn moeder woont er nog steeds. Op zaterdagavond zat ik achterin de kroeg te blokken voor mijn eindexamen; dat ging hier beter dan in een stille bibliotheek. Toen Uma er nog niet was, ging ik hier uit en ik heb hoogzwanger in de keuken gewerkt, nu kom ik er alleen nog overdag, maar wel elke dag. Finch is altijd mijn huiskamer geweest, ik vind het verschrikkelijk dat het sluit. Het voelt als een liefdesrelatie die over is, het gaat echt tijd kosten om eroverheen te komen."

Beroemd en berucht zijn de bardames van Finch, stuk voor stuk karakters. Bloedmooi of met een grote bek, of allebei. Sommige barmeisjes braken later door op tv, als model of in de Nederlandse cinema; Liesbeth Kamerling, Sophie Hilbrand, Nova van Dijk, fotomodel Danielle Bleeker. Allemaal bleven ze heel lang bij Finch werken, soms wel een jaar of zeven, al was het alleen maar vanwege de legendarische bedrijfsuitjes in een kasteel in de Ardennen, met twintig flessen wodka en met eten van chef-kok Ben van Geelen van restaurant Bordewijk, de buurman.

Polaroid uit de privécollectie Beeld .
Polaroid uit de privécollectie Beeld .

Anna Mol (48), voorheen van bar ­Wolvenstraat 23, en Ingrid 'Akkie' Akkermans (46), voorheen Club de Ville en Meubelstukken, leerden elkaar kennen achter de bar van Finch en runnen nu samen restaurant Pastis in Oud-West. "Voor sommige mensen is het echt beter dat Finch nu een juicebar wordt," zegt Mol. "Het café heeft een hoog Cheers-gehalte, wegkomen is er moeilijk. Ontslag nemen was dat trouwens ook, Benoni rende altijd weg als je hem daarover wilde spreken. En dus bleef je nog maar even."

Akkermans: "Robs kracht is dat hij mensen verbindt; jong, oud, rijk, sloeber. Hij zorgt voor sfeer. Finch was ook een van de eerste bars in de stad met een retro interieur, geïnspireerd op de jaren zestig en zeventig, en door Rob bij elkaar gescharreld op de markt en in kringloopwinkels. Zijn stijl werd al snel door andere kroegen in de stad gekopieerd. Maar achter de bar stond ie vooral in de weg en het runnen van de tent liet hij graag aan het team over. Hij heeft altijd een neus gehad voor het uitzoeken van sterke teams."

Tweede vader
"Hey Robbie! Hey schat!" Ex-bardames Rebecca Donnison (30), Sahel Setorg (30) en Lotte Nijenhuis (31) knuffelen hun voormalige werkgever bij binnenkomst. Straks maken ze een rondje over de zaterdagmarkt, maar eerst koffie op het terras. Ze zijn beste vriendinnen geworden in hun tijd achter de bar, die ze tot de beste tijd van hun leven tot nu toe rekenen. Nijenhuis, nu marketeer bij Heineken: "Ik kwam hier als bleu 18-jarig meisje binnen, de Finch heeft mij gevormd tot wie ik nu ben. Als bardame moest je mensen kunnen lezen, niet bang zijn om in te grijpen en je moest vooral de rust weten te bewaren in de chaos."

"Rob was als een tweede vader voor ons," zegt freelance strateeg Setorg. "Elke avond had zijn eigen specifieke publiek. Op zaterdag was het hier hengstenbal. Met hoeveel fooi en telefoonnummers, gekrabbeld op bierviltjes en polaroids, we dan wel niet naar huis gingen. De polaroidfotograaf deed in het weekend goede zaken, we ruilden altijd met hem: een foto voor een bacootje."

Beeld Dingena Mol

Communicatiemanager Donnison: "Uithoudingsvermogen was ook belangrijk. Op vrijdag stonden we er vanaf vijf uur 's middags en we sloten de zaak om vijf uur 's ochtends, na het tellen van de kassa. Dan kwamen de eerste marktmensen alweer aan."

Vriendengroep
Setorg herinnert zich hoe ze scharrels die hen na het werk kwamen oppikken het terras liet vegen, terwijl zij het geld zaten te tellen. Voormalig Finchgastheer Jeroen Mente (51), nu freelance opnameleider, valt het drietal bij: "En je moest ook van Schrobbelèr houden, een Jägermeisterachtig goedje uit Tilburg. Als iemand van het personeel 'TELEFOON!' brulde, wist je dat het tijd was voor een shotje in de keuken."

Wie Finch nog het meeste zullen missen zijn de borrelaars van het eerste uur; een hechte vriendengroep van begin veertig. Ooit hingen ze hier in de lampen, nu hebben ze kinderen en komen ze vooral overdag voor cappuccino, maar de vrijdagmiddagborrel is nog steeds populair. Erwin van Kralingen (44): "Finch is een iconische plek voor veel Amsterdammers. Je komt hier binnen voor een biertje en een praatje, en negen van de tien keer is het gewoon té gezellig. Carrières zijn door deze kroeg gesloopt."

Van Kralingen moet er hartelijk om lachen. Hij werkte ooit in de reclame als copywriter, had een tech start-up en noemt zichzelf nu 'marmersjouwer'. Een derde rondje wordt besteld en sterke verhalen worden opgehaald. Over doorgaan na sluitingstijd, 'stevig aan de wodka', terwijl de bardames het geld aan het tellen waren. En dan de Winterbingo-avonden, ooit begonnen met een stel geleende bejaarden uit het verzorgingstehuis. Legendarische feesten waren het, net als die met oud en nieuw en op Koningsdag.

Vivian Devries met dochter Uma. 'Finch is altijd mijn huiskamer geweest' Beeld Dingena Mol

Werkbesprekingen
"Coby, kom erbij lieve schat!" Buurvrouw Coby Rijmsburger (78) schuift aan. Zonnebril van Dolce&Gabbana, gestifte lippen, onvervalste Amsterdamse tongval: "Ik vind het ver-schrikke-lijk dat Finch gaat sluiten. Waar moet ik nou heen voor mijn dagelijkse kop koffie?" Ze zucht diep: "Finch houdt me jong, al die heerlijke jongens hier, ik wil niet naar het ouwelullencafé. Ik ga het zo vreselijk missen."

Finch is ons clubhuis, zegt aannemer Roel Ter Haar (43). "Je kunt hier in je eentje aankomen en bekenden treffen, nieuwe mensen ontmoeten of juist rustig de dag opstarten met een kop koffie. Werkbesprekingen hou ik ook altijd bij Finch, ik verdien mijn geld hier en geef het hier ook weer uit."

Irfan Fiets (32) woont schuin boven het café en hij moest even slikken toen hij het nieuws over zijn stamkroeg hoorde. "Maar toen dacht ik: ik kan eindelijk door met mijn leven. Ik hing alleen nog maar hier, het verkleinde mijn wereld. Liefdes, vriendschappen - alles speelde zich op deze paar vierkante meters af. Het is net uit met mijn vriendin, en nu stopt Finch ermee. Het is, heel symbolisch, tijd om deze fase van mijn leven af te sluiten, de mooie herinneringen te koesteren en verder te gaan."

De liefde voor hun stamkroeg gaat bij de vaste garde vrij ver. Roel Ter Haar wilde zijn zoon bijna Finch noemen, maar dat ging toch nét iets te ver: "Ik laat straks wel het logo op mijn bovenarm tatoeëren." Echtgenote Jet, vlak voor het gezin in een rode Cadillac stapt: "We overwegen ­serieus om de stad te verlaten. Het einde van Finch betekent letterlijk een end of an era."

Tegen vertrutting

Een van de hoogtepunten uit de geschiedenis van café Finch was Ai! Amsterdam: het protest tegen de vertrutting van Amsterdam op 10 juli 2009, in samenwerking met campagnebureau BKB. Via Facebook, dat toen net een vlucht had genomen, werden 25.000 handtekeningen verzameld en mensen werden opgeroepen naar de Noordermarkt te komen om er staand een biertje te drinken, wat verboden was.

Er kwamen zo'n 5000 mensen op af en de politie stond erbij en keek ernaar. Tom 'Junkie XL' Holkenborg gaf een verrassingsoptreden vanaf het balkon boven de kroeg, terwijl een etage hoger paaldanseressen een act opvoerden. Benoni: "Ai! Amsterdam was een van de ­eerste socialemediaprotesten in Nederland."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden