Laatste rit lijn 25: 'We hebben tegenwoordig een fiets nodig om bij de tram te komen'

Zaterdagnacht reed lijn 25 voor het laatst van de Kennedylaan naar het CS en terug. 'Een weemoedig gevoel, zo van hoe alles maar voorbijgaat.'

Zaterdag werd gereden met achter de voorruit de mededeling dat dit de laatste dag was. Beeld Klaas Fopma

Hij was als zo'n buurman die je niet altijd ziet, maar die altijd paraat is om een handje te helpen. Die er vanzelfsprekend is - tot hij je opeens ontvalt. Lijn 25 had die vanzelfsprekendheid 83 jaar. Maar er werden te weinig passagiers geteld op de laatste drie haltes van de oude tramlijn naar de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. Voor driehonderddertig passagiers kan de lijn niet rendabel rijden. Kappen dus. Netter gezegd: tijd om afscheid te nemen.

Onder de grond
Zaterdagnacht was de laatste rit. In de Rivierenbuurt wordt dit besluit van GVB, stadsdeel en stadsregio betreurd. Spijtig, schandelijk en bijzonder naar zijn enkele kwalificaties. De hele Rivierenbuurt moet nu voor een tram naar het Victorieplein en voor wie moeilijk loopt, kan dat nog een hele tippel zijn. In de tram moppert een oude man tegen zijn buurvrouw: 'Ze doen nu alles onder de grond hè, en wij hebben tegenwoordig een fiets nodig om bij de tram te komen.'

Het is schandalig, zegt een oude dame in de Rijnstraat die met twee handen leunend op haar wandelstok staat uit te blazen. Ze heet Sofia Morriën, 97 jaar oud. Het is een merkwaardig besef dat zij al veertien jaar was toen lijn 25 in 1930 voor het eerst naar Zuid ging rijden. En nu wordt de lijn opgeheven. Ze vindt het dus schandalig. Maar ze laat monter weten dat ze er persoonlijk geen last van heeft. 'Want ik rij nog auto.' De trams reden zaterdag met een mededeling voorop, achter de vooruit: dat dit de laatste dag was en dat de passagiers werden 'bedankt voor hun vertrouwen'.

Weinig vrolijkheid
Bestuurder Elles Boonstra hoorde dezer dagen vele geluiden van spijt. 'Weet u wat het is? Die vierhonderd meter verder lopen, zo hebben ze dat uitgerekend, is voor veel mensen wél onoverkomelijk. Ik sprak een oude dame die voor dagbesteding naar d' Oude Raai ging en die zegt: 'Maar dat red ik straks niet meer.' Dat is toch treurig? En wat te denken van de hotelgasten van Mercure hier, of van het Okura, met hun koffers? Van de bezoekers 's zomers van het De Mirandabad? En Zorgvlied, daar komt nu helemaal geen openbaar vervoer meer.' Nee, deze laatste zaterdag, hoe routineus ook, geeft weinig aanleiding tot vrolijkheid.

'Ik weet hier een vrouwtje op hoge leeftijd dat altijd hier op de Kennedylaan opstapte, ze woont aan de overkant. Die is afhankelijk hè, die haalt Albert Heijn niet op eigen kracht,' zegt bestuurder Rob ten Rouwelaar (56). 'Het is bijzonder naar dat zulke mensen nu zijn gedupeerd. Want ze kunnen wel zeggen: te weinig mensen, maar die te weinig mensen moeten ook worden vervoerd.'


Lees vandaag (16-12) meer in Het Parool.

 
Weet u wat het is? Die vierhonderd meter verder lopen is voor veel mensen wél onoverkomelijk.
Eén van de eerste ritten. Noorder Amstellaan (sinds 1946 Churchilllaan). Beeld Stadsarchief Amsterdam
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden