Column

Laat die moeder haar kinderen lekker meenemen naar Syrië. Want is dat erg?

 

Theodor Holman Beeld Jean-Pierre Jans
Theodor HolmanBeeld Jean-Pierre Jans

Hoe erg is het eigenlijk dat een moeder haar twee kinderen meeneemt naar Syrië om deel te nemen aan de grote strijd om het kalifaat? Het is stom! Maar erg? Het is zielig. Maar erg? Het is deerniswekkend. Maar erg?

Moeder en kinderen maken vermoedelijk een in hun ogen waardevolle reis naar de dood. Maar wanneer heb je nu de juiste, menselijke empathie? Als je ze wilt stoppen, of wil laten gaan?

Wanneer ik me probeer in te leven in de moeder, begrijp ik haar volkomen. Nederland brengt haar te weinig islam-spiritualiteit; vermoedelijk vindt ze het hier decadent. De omgeving acht ze voor haar kinderen schadelijk. Nee, dan strijden voor Islamitische Staat. Is dat niet oneindig ­rijker? Indien ja is aangekruist, ­vertrek.

Juist omdat ik meer dan empathisch ben, zou ik zeggen: laat moeder en kinderen in vrede gaan. De moeder redeneerde waarschijnlijk net zoals verschillende ooms van mij die na de oorlog naar Amerika emigreerden. Dat was toen het beloofde land. Ieder mens heeft zo zijn beloofde land - dat het voor mij Amsterdam is, is toeval.

'Die te Amsterdam vaak zei: Jeruzalem / En naar Jeruzalem gedreven kwam, / Hij zegt met mijmerende stem: / Amsterdam, Amsterdam,' dichtte Jacob Israël de Haan. Een fraai kwatrijn over onze onrustige geest die het groene gras aan de andere kant van de heuvel steeds wil onderzoeken.

Ook al vallen daar Amerikaanse bommen en valt de Iraanse infanterie binnen. Waarom zou je het die moeder kwalijk nemen dat ze naar Syrië is verhuisd? Ik vind dat een gebrek aan medeleven en in­levingsvermogen. Alsof, door moeder en kinderen te laten gaan, je straks eventueel schuldig zou zijn aan het ongeluk dat hun kan overkomen. Dus niks paspoort afpakken, maar gewoon laten afreizen.

Willen de neven en nichten ook mee? Prettige reis, pas goed op jezelf en schrijf een kaartje als je bent aangekomen. In een oud fotoboek had mijn grootmoeder een foto ingeplakt van haar met haar buurman Joop S. 'Wie is dat?' vroeg ik eens. 'Dat is Joop, die was een echte nazi, een vuilak. Die is naar Duitsland gegaan, en daar is hij aan het Oostfront tegen de Russen gaan vechten en omgekomen. Net goed. Zijn verdiende loon!'

Ik heb net zoveel empathie als mijn grootmoeder, denk ik.



t.holman@parool.nl

Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden